II SA/Wa 1039/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania – oddala skargę – Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. Minister Sprawiedliwości stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania K. H. W uzasadnieniu wskazał, że [...] lutego 2015 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] wydał wobec K. H. decyzję administracyjną. Została ona doręczona do adresatki w dniu 16 marca 2015 r., co strona potwierdziła własnoręcznym podpisem. Ustawowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął więc bieg 17 marca 2015 r., a zakończył w dniu 30 marca 2015 r. W sytuacji więc, gdy odwołanie strony zostało wniesione w dniu 7 kwietnia 2015 r., organ uznał, iż dokonano tej czynności procesowej z uchybieniem terminu, w rozumieniu art. 134 K.p.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. Od powyższego postanowienia strona wywiodła skargę do tutejszego Sądu, podnosząc, że decyzja Prezesa Sadu Apelacyjnego została przesłana do adresatki za pośrednictwem [...]. W związku z tym, w skrytce pocztowej, wskazanej przez stronę, jako adres dla doręczeń, znalazło się jedynie zawiadomienie pozostawione przez doręczyciela, którym posługiwał się Prezes Sadu, wskazujące na adres odbioru samej przesyłki. Z powyższej okoliczności strona wywiodła, że doręczenie decyzji Prezesa Sądu nastąpiło na niewłaściwy adres, a więc termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął jeszcze biegu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy wskazanie przez stronę skrytki pocztowej, jako adresu dla doręczeń, winno skutkować w realiach faktycznych sprawy, doręczeniem fizycznym przesyłki właśnie do tej skrytki. W ocenie tutejszego Sądu, odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna. Jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] dokonywał doręczenia wydanej decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego – w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Zgodnie zaś z umową zawartą 18 grudnia 2013 r. pomiędzy Skarbem Państwa, a [...]. powyższa Spółka w okresie objętym spornym doręczeniem posiadała przymiot operatora pocztowego, o jakim mowa w wyżej powołanej regulacji. Stąd więc, fizyczny odbiór przesyłki kierowanej za pośrednictwem tego operatora pocztowego, mógł nastąpić tylko w jednej z jego placówek. Nie mógł zaś nastąpić w skrytce pocztowej wskazanej przez skarżącą, gdyż skrytka ta nie była prowadzona przez aktualnego na ten czas operatora pocztowego. Należy też zwrócić stronie uwagę na fakt, że wskazanie, jako adresu dla doręczeń, adresu skrytki pocztowej prowadzonej przez operatora innego niż operator pocztowy, powoduje taki oto skutek, że w skrytce tej doręczyciel pozostawić może tylko "awizo", informujące o miejscu i terminie fizycznego odbioru przesyłki. Dochodzi więc wtedy do sytuacji zbieżnej z tą, o jakiej mowa w przepisie art. 44 § 1 K.p.a. Aby zaś uznać prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 44 K.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku nie podjęcia w powyższym terminie przesyłki – pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu awizowania, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jako zasadnicze miejsce umieszczenia zawiadomienia (art. 44 § 2 K.p.a.) wskazuje się oddawczą skrzynkę pocztową (postanowienie NSA z 18 września 2014 r. II OZ 934/14; postanowienie NSA z 9 stycznia 2015 r. II GSK 2893/14). Zestawiając powyższe uwagi ze stanem faktycznym sprawy należało uznać, że doręczenie stronie decyzji organu I instancji nastąpiło w sposób prawidłowy. Operator pocztowy pozostawił bowiem w skrytce pocztowej, wskazanej przez stronę, jako jej adres dla doręczeń, wiadomość o miejscu i terminie odbioru przesyłki. Nie mógł w skrytce pozostawić zaś samej przesyłki, gdyż niezależnie od wyżej zaprezentowanych okoliczności, nie uzyskałby wtedy potwierdzenia od strony samego faktu doręczenia, jak i terminu jego dokonania. Te dane, operator pocztowy dokonujący doręczenia, musiał zaś przekazać nadawcy korespondencji, gdyż podjął się doręczenia za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Przechodząc zaś już do ustaleń i wniosków organu, zaprezentowanych w skarżonym postanowieniu, to jawiły się one jako poprawne. Niesporne było bowiem to, że strona odebrała skierowaną do niej przesyłkę w dniu 16 marca 2015 r. Organ prawidłowo więc przyjął tę datę, jako oznaczającą początek biegu terminu dla wniesienia odwołania. Skoro więc powyższy termin upłynął 30 marca 2015 r., to oczywistym jest, że wniesienie odwołania dopiero w dniu 7 kwietnia 2015 r. nastąpiło z uchybieniem terminu ustawowego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze późn. zm.).