II SA/Wa 105/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2025 r. sprawy ze skargi S. B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę W dniu [...] października 2024 r. Zarząd Dzielnicy [...] W., zwany dalej "organem", podjął uchwałę nr [...], która nie zakwalifikował S. B. do udzielenia pomocy mieszkaniowej przez zawarcie umowy najmu loklau w związku z zajmowaniem lokalu bez tytułu prawnego. Podstawę prawną uchwały stanowił § 6 pkt 8 uchwały Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] , w sprawie przekazania dzielnicom [...] W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 12, § 18 ust. 2 pkt 1, § 18 ust. 3 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 3 i 6 w związku z ust. [...] uchwały nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz.Urz.Woj.Maz. poz. 14836 ze zm. ), zw. dalej "uchwałą z dnia 5 grudnia 2019 r.". W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że S. B. (ur. [...] r., rozwiedziona), zwana dalej "skarżącą", wystąpiła (w dniu [...] lipca 2024 r. – data wpływu wniosku do organu) po śmierci byłego najemcy jako była żona o zawarcie umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W., o powierzchni mieszkalnej 37,29 m² i powierzchni użytkowej 61,42 m², usytuowanego na czwartym piętrze (bez windy). Ustalono, że w lokalu zamieszkuje jedna osoba oraz wyliczono zaległości na dzień [...] września 2024 r. w opłatach za korzystanie z tego lokalu na kwotę 9 137,66 zł, które są spłacane na podstawie umowy ratalnej. Średnie miesięczne dochody gospodarstwa domowego wynoszą 1 462,77 zł i pochodzą z umów o dzieło. Najemcami lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W. byli małżonkowie S. B. S. i J. S.. W dniu [...] listopada 2011 r. zawarli oni umowę o rozdzielności majątkowej, zgodnie z którą każde z nich zachowało majątek nabyty przed zawarciem umowy oraz nabyty później i zarządzało swoim majątkiem samodzielnie. W dniu [...] listopada 2011 r. J. S. darowizną przekazał S. S. swój udział w wysokości 1/2 części lokalu nr [...] przy ul. C. [...] w W., składający się z pokoju z aneksem kuchennym i łazienki o powierzchni użytkowej 29,5 m². Lokal ten został zakupiony przez nich w dniu [...] lutego 2010 r. Po orzeczeniu rozwodu w dniu [...] września 2012 r., S. S. powróciła do nazwiska "B.", a [...] października 2012 r. zrzekła się praw do lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W.. Z treści aktu notarialnego "Umowa sprzedaży i oświadczenie o ustanowieniu hipoteki" z dnia [...] października 2019 r., rep. A Nr [...], wynika, że skarżąca sprzedała lokal nr [...] przy ul. J. C. [...] za kwotę 380 tys. zł, a całość tej kwoty została przekazana na rachunek bankowy wierzyciela hipotecznego. J. S. został wypowiedziany najem lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W. przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] ze skutkiem na dzień [...] lipca 2013 r. Powodem wypowiedzenia było zadłużenie tego lokalu, które wynosiło 8 069,33 zł (na dzień [...] kwietnia 2013 r.) J. S. zmarł [...] czerwca 2024 r. w W., gdzie od 2020 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. artystycznych w [...] w W.. Z informacji uzyskanych od S. B. wynika, że od 2012 r. do 2019 r. zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ul. J. C. [...] w W., a w latach 2015–2018 korzystała z wynajmowanych mieszkań w K. oraz z lokalu nr [...] przy ul. [...] r. [...] w B. (od 2018 r. do 2024 r.), który był jej użyczany przez przyjaciela. W lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W. zamieszkała ponownie w kwietniu 2024 r. Według jej oświadczenia, do powrotu do lokalu nr [...] przy ul. R. [...] zmusiła ją pogarszająca się choroba oraz podeszły wiek jej matki, która mieszka niedaleko i wymaga jej stałej opieki. Od momentu pojawienia się poważnych problemów zdrowotnych matki (około rok przed złożeniem wniosku), znacznie zmniejszyły się jej możliwości zarobkowe (pracuje jako scenografka, graficzka, realizuje zlecenia i umowy o dzieło). Z tego powodu, były mąż – J. S. – pomagała jej finansowo. Z jego inicjatywy zamieszkała w ich dawnym mieszkaniu przy ul. R. [...], którego koszty ponosił również on. Skarżąca podkreśliła, że planowali wspólnie przeprowadzić kolejny remont w tym mieszkaniu, po wygaśnięciu jego kadencji dyrektora w [...] w W., i zamieszkać w nim razem. Z dokumentów przekazanych przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] wynika, że skarżąca ponownie zamieszkała w lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W. na przełomie listopada i grudnia 2023 r., a J. S. sporadycznie przebywał w tym lokalu ze względu na obowiązki zawodowe we W.. W lokalu tym nie jest obecnie nikt zameldowany, a osobą zgłoszoną do opłat jest skarżąca, która jest zameldowana w lokalu nr [...] przy ul. [...] r. [...]w B. Lokal nr [...] przy ul. R. [...] w W. jest zadłużony, jednak istnieje podpisana i realizowana umowa spłaty tego zadłużenia. Ojciec i dziadkowie skarżącej nie żyją. Jej matka zamieszkuje w własnym lokalu na terenie Dzielnicy Wola w Warszawie, o powierzchni użytkowej 35,40 m² (2 pokoje z kuchnią). Powyższe ustalenia zdaniem organu wskazują, że skarżąca nie spełnia kryteriów określonych w § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r. mieszkaniowej, gdyż: nie miało miejsca wspólne nieprzerwane zamieszkiwanie skarżącej w lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W. wraz z byłym najemcą do jego śmierci, tj. do [...] czerwca 2024 r., ponieważ skarżąca, zgodnie ze swoim oświadczeniem, zamieszkała w tym lokalu od kwietnia 2024 r., aby opiekować się chorą matką, która mieszkała niedaleko w innym lokalu(stanowiącym jej własność). Ponadto, lokal nr [...] przy ul. R. [...] w W. jest przez skarżącą zajmowany bez zgody właściciela, ponieważ został jej udostępniony przez byłego najemcę, który ze względu na obowiązki zawodowe nie przebywał w nim na co dzień. Organ ustalił również, że skarżąca miała możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych w innym lokalu stanowiącym własności jej matki, nad którą sprawowała opiekę. Skargę na uchwałę z dnia [...]października 2024 r. wniosła osobiście S. B.. W ramach zaskarżenia wskazała, iż uchwała narusza przepisy postępowania, które mogły wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy. W związku z tym wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu skargi S. B. podkreśliła, że ponad rok temu ponownie zamieszkała wraz z byłym mężem, J. S., w lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W.. Formalną przeprowadzkę dokonała na początku kwietnia 2024 r., czyli przed świętami wielkanocnymi. Do tego czasu chciała pozamykać swoje sprawy w B., a następnie zabrała swoje rzeczy i przeprowadziła się do mieszkania przy ul. R., aby zamieszkać z byłym mężem. Dwa miesiące później jej były mąż nagle zmarł we Wrocławiu. W tym okresie jej były mąż przebywał we Wrocławiu, gdzie pracował, choć faktycznie mieszkał w lokalu nr [...] przy ul. R. [...] w W., gdzie zgromadzone jest jego mienie i dorobek artystyczny, które po jego śmierci nadal porządkuje. Potwierdzeniem ich wspólnego gospodarstwa domowego są przelewy bankowe od byłego męża na jej rzecz (z tego okresu) oraz fakt, iż lokal ten ma tylko jedną sypialnię, bez dodatkowych łóżek czy rozkładanych kanap. Osoby trzecie, w tym córka zmarłego, [...], mogą potwierdzić tę okoliczność. Ponadto, według jej wyjaśnień, jej były mąż nie uzyskał pisemnej zgody właściciela lokalu na jej zamieszkanie, ponieważ o tym nie wiedział i z pewnością spełniłby ten warunek, gdyby nagła śmierć mu w tym nie przeszkodziła. Odnosząc się do kwestii zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych przy pomocy najbliższej rodziny, podkreśliła, że jej matka nie wyraziła zgody na zamieszkanie w jej lokalu. Mieszkanie to jest również za małe dla dwóch dorosłych osób, zwłaszcza że skarżąca pracuje w domu, co wymaga odpowiedniej przestrzeni do pracy. Jest graficzką i scenografką i potrzebuje dużego stołu, przestrzeni do prac ręcznych oraz dodatkowej powierzchni do realizacji zleceń. Wskazała także, że spłaca dług w układzie ratalnym związany z tym lokalem na podstawie umowy zawartej z m.st. Warszawa. Umowa ta, zdaniem skarżącej, świadczy o akceptacji przez m.st. Warszawa faktu jej zamieszkiwania, a jej zawarcie utwierdziło ją w przekonaniu, że uzyskanie formalnego tytułu prawnego do lokalu jest tylko kwestią czasu. Na zakończenie podkreśliła fakt poniesienia dużych kosztów związanych z remontem lokalu, które miały miejsce w latach 1999–2000, i które wyniosły około 30 tysięcy złotych. Remont ten obejmował wymianę rur wodno-kanalizacyjnych, kaloryferów i instalacji grzewczej, wykonanie nowych gładzi gipsowych, ułożenie nowego parkietu oraz wyposażenie kuchni w zabudowę i szafy wnękowe, w tym dużą garderobę oraz łazienkę. Wszystkie te inwestycje miały charakter trwały i znacząco poprawiły stan techniczny oraz wartość lokalu. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r., sygn. akt II SPP/Wa 23/25, starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oceniając dopuszczalność skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...]W. z dnia [...] października 2024 r. wskazać należy, że podstawę prawną jej wydania stanowiły m.in. przepisy uchwały z dnia [...] grudnia 2019 r., która - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale znajdujące się w dyspozycji Miasta. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną, a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy), nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Uchwała taka rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała z dnia [...] października 2024 r. o odmowie zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu w związku z zajmowaniem lokalu bez tytułu prawnego (tzw. regulacja) rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia pomocy w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną uchwałą nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, niemniej jednak w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2021 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeks cywilnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 725) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Nie można zatem stwierdzić, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. W szczególności zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. pozostaje w korelacji z § 32 ust. 1 uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r., który nakazuje organowi poddać wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową szczegółowej analizie uwzględniającej przesłanki określone w punktach 1 - 6. W świetle powyższego, obowiązkiem organu wydającego sporną uchwałę było podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przy czym, należy wskazać, że czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16, wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r., a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie Kodeksu cywilnego oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać praworządnie oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09). W ocenie Sądu, powyższe stanowisko należy odnieść również do spraw rozstrzyganych przez zarządy dzielnic m.st. Warszawy na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych w ww. uchwale Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej został prawidłowo rozpatrzony w oparciu o przepisy ww. uchwały z [...] grudnia 2019 r. Organ ustalił bowiem wszystkie okoliczności faktyczne kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Należy przypomnieć, że skarżąca we wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. (data wpływu do organu) ubiegała się o udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. R. [...] w W., zajmowanego przez nią bez tytułu prawnego, a nie o zakwalifikowanie do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m. st. Warszawy na zasadach ogólnych. Dlatego też organ prawidłowo poddał wniosek skarżącej ocenie w kontekście spełnienia wymogów określonych w § 18 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r. Zgodnie z § 18 ust. 2 uchwały z 5 grudnia 2019 r. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej uchwały) pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która za pisemną zgodą Miasta lub na podstawie odrębnych przepisów była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, jeżeli najemca lub były najemca: 1) wspólnie zamieszkujący z wnioskodawcą zmarł, a osoba, która pozostała w lokalu nie wstąpiła w najem na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego. Udzielenie pomocy mieszkaniowej jest możliwe w przypadku braku zaległości związanych z zajmowanym lokalem albo braku zaległości, za które odpowiadają osoby pozostałe w lokalu. Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej przez 3 miesiące realizowana jest umowa o spłacie całości zadłużenia albo umowa o spłacie zadłużenia, za które odpowiadają osoby pozostałe w lokalu (§ 18 ust. 3 pkt 1 uchwały z 5 grudnia 2019 r.). Przez osoby, o których mowa w ust. 2 należy rozumieć: małżonka najemcy, byłego małżonka najemcy, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów (§ 18 ust. 4 uchwały z 5 grudnia 2019 r.). Udzielenie pomocy mieszkaniowej jest możliwe, jeżeli spełnione są warunki wskazane powyżej i nie występują przeszkody określone w § 9 uchwały z 5 grudnia 2019 r. oraz nie zachodzą przesłanki odmowy zawarcia umowy, wymienione w § 32 uchwały z 5 grudnia 2019 r. Przepis § 9 ust. 1 uchwały z 5 grudnia 2019 r. stanowi, że pomoc mieszkaniową odmawia się, jeżeli: pkt 1) wnioskodawca, jego małżonek, osoby faktycznie pozostające we wspólnym pożyciu lub inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania: a) są właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części, albo, b) posiadają spółdzielcze prawo do lokalu, które umożliwia korzystanie z niego lub dają tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub pożytki pozwalają na własne zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych; pkt 2) analiza wniosku, dokumentów oraz sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej wskazuje na rażącą dysproporcję pomiędzy niskimi dochodami wnioskodawcy a rzeczywistym stanem majątkowym lub warunkami mieszkaniowymi, które nie potwierdzają potrzeb mieszkaniowych, albo wskazują na możliwość zabezpieczenia ich we własnym zakresie, według oceny zarządu dzielnicy. Natomiast zgodnie z § 32 ust. 1 uchwały z 5 grudnia 2019 r. wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej: 1) ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9, 10 i 11; 2) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy; 3) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; 4) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1 umożliwiającego zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie; 5) rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku lub przed dniem podjęcia uchwały, o której mowa w § 41 ust. 1, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1, które pozwoliłyby na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu; 6) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Po przeanalizowaniu dokumentów i informacji, słusznie organ stwierdził, że kryteria określone w § 18 ust. 2 pkt 1 oraz § 32 ust. 1 pkt 3 i 6 nie zostały przez skarżącą spełnione. Kluczowe jest ustalenie organu, że lokal nr [...] przy ul. R. [...] w W. był zajmowany przez skarżącą bez pisemnej zgody m.st. Warszawy. Z ustaleń organu wynika, że lokal ten został skarżącej udostępniony przez byłego najemcę J.S., któremu zaś umowę najmu wypowiedziano w dniu 17 maja 2013 r., na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 71, poz. 733 ze zm.), ze skutkiem na dzień [...] lipca 2013 r. Istotnym jest również, że J. S. nie przebywał w tym lokalu mieszkalnym na stałe, gdyż wykonywał swe obowiązki zawodowe w W.. Potwierdza to również miejsce znalezienia zwłok – w dniu [...] czerwca 2024 r. w W.. Nadto z oświadczenia skarżącej wynika, że zamieszkała w tym lokalu dopiero w kwietniu 2024 r. kiedy została przymuszona postępującą chorobą matki, zamieszkałą w innym lokalu w pobliżu. W świetle tych okoliczności organ słusznie wywiódł, że skarżąca w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. R. [...] w W. nie zamieszkiwała wspólnie i w sposób nieprzerwany z byłym najemcą do chwili jego śmierci. Ustalenia organu potwierdzają również, że skarżąca miała możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu zamieszkania matki, która była właścicielką innego lokalu w Warszawie posiadającego 2 pokoje o powierzchni użytkowej 35,4 m². Tym bardziej, w świetle aktualnych okoliczności, tj. śmierci matki skarżącej, nie sposób podtrzymywać argumentów o braku zgody najbliższej rodziny na wspólne zamieszkiwanie. Bezsprzecznie skarżąca, jako spadkobierczyni matki, miała możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej dotyczących podpisanej umowy z ZGN (w lipcu 2024 r.) na spłatę zadłużenia wskazać należy, że dokument ten nie stanowi potwierdzenia zamieszkiwania w lokalu ani zamiaru dalszego w nim pobytu. Umowa ta dotyczy tylko spłaty zadłużenia i nie tworzy roszczenia do zawarcia umowy najmu z zasobów m.st. Warszawy. Podsumowując, w ocenie Sądu, organ poddał szczegółowej analizie sytuację wnioskodawczyni, zgodnie z obowiązującymi przepisami, i na podstawie zebranych materiałów prawidłowo stwierdził, że skarżąca nie spełnia kryteriów z § 18 ust. 1 pkt 1 uchwały z [...] grudnia 2019 r., a także występują przeszkody określone w § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały z 5 grudnia 2019 r. które uprawniałyby skarżącą do zawarcia umowy najmu lokalu w związku z zajmowaniem lokalu bez tytułu prawnego Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie przez organ zaskarżonej uchwały nie pozbawia skarżącej możliwości ubiegania się o przyznanie pomocy mieszkaniowej z zasobu m.st. Warszawy na zasadach ogólnych. Organ rozpoznając taki wniosek będzie wówczas zobowiązany zbadać spełnienie przez wnioskodawczynię kryteriów określonych w Rozdziale 2 uchwały z 5 grudnia 2019 r., w tym ocenić jej sytuację majątkową, życiową i społeczną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku