II SA/Wa 1077/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Michał Sułkowski, , Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm.) i § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.); zwanego dalej rozporządzeniem, po rozpatrzeniu odwołania M.R. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego w całości w kwocie 650 zł, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty cofnięcia dodatku służbowego z dniem 12 marca 2018 r. ustalając nową datę na dzień 15 marca 2018 r., a w pozostałej części utrzymał go w mocy. Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Stosownie zaś do treści § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, dodatek służbowy cofa się w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Przepis ten ma charakter obligatoryjny. W jego ocenie w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że orzeczeniem dyscyplinarnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] M.R. został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby za naruszenie dyscypliny służbowej podczas wykonywania zadań służbowych. Komendant [...] Policji wydając w postępowaniu odwoławczym postanowienie z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o stwierdzeniu winy i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby zakończył dwuinstancyjny tok postępowania dyscyplinarnego. Wskazane orzeczenie stało się prawomocne z dniem jego wydania, wobec czego Komendant Powiatowy Policji w [...] był zobowiązany do niezwłocznego cofnięcia policjantowi dodatku służbowego. W związku z powyższym organ uznał, że zarzut policjanta dotyczący naruszenia art. § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia jest niezasadny. Podkreślił, że postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszy Policji jest przedmiotowo inne niż postępowanie w sprawie wydania decyzji o cofnięciu policjantowi dodatku służbowego, a zatem nie jest elementem tego drugiego. Wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia dodatku służbowego. Oznacza to, że w toku postępowania w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia organ orzekający ma obowiązek ustalenia czy rzeczywiście postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone orzeczeniem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oraz czy decyzja ta stała się ostateczna. Okoliczności te w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie budzą wątpliwości. Organ nie jest natomiast w przedmiotowej sprawie uprawniony do weryfikacji i badania zasadności wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenia. Organ wskazał, że wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na prawomocne orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia policjantowi dodatku służbowego. Pomimo faktu, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, brak jest aktualnie podstaw do biernego zachowania po stronie organu administracji, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. W przypadku określonym w § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia podstawą do przyjęcia, że występują przesłanki do cofnięcia dodatku służbowego jest fakt, że policjant naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika bezspornie, że w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], jak również orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby wobec uznania wymienionego winnym naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na stawieniu się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka. Odnosząc się zaś do wniosku funkcjonariusza o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] organ wskazał, że brak jest możliwości jego uwzględnienia. Wyjaśnił, że żadna z obligatoryjnych przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego określonych w art. 97 § 1 K.p.a. nie zaistniała. Ponadto podał, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Tymczasem toczące się w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia zostało wszczęte z urzędu. Komendant [...] Policji stwierdził także, że organ pierwszej instancji zasadnie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności mając na uwadze ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby, przejawiający się koniecznością niezwłocznego cofnięcia dodatku służbowego policjantowi w przypadku naruszenia przez niego dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Co do zmiany daty cofnięcia dodatku służbowego podał, że w niniejszej sprawie zaskarżony rozkaz personalny został doręczony policjantowi w dniu 15 marca 2018 r., a zatem zaszła konieczność dokonania zmiany w w tym zakresie, ustalając nową datę na dzień 15 marca 2018 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.R. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. oraz rygoru natychmiastowej wykonalności, a także zawieszenie postępowania w sprawie wydanego rozkazu z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] do czasu rozstrzygnięcia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stwierdził, że może się okazać, że postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. zostanie uchylone, co spowoduje, że wówczas nie będzie miał zastosowania wobec niego § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, poprzez przyjęcie przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], że naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych. Pozostaje to w oczywistej sprzeczności z decyzją Komendanta Powiatowego Policji w [...], który odmówił wszczęcia czynności wyjaśniających w związku z popełnieniem wykroczenia z art. 70 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia wobec braku podjęcia przeze niego w tym dniu czynności służbowych. Komendant Powiatowy Policji w [...] nie wyjaśnił w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, na jakiej podstawie prawnej uznał zbiórkę kursantów za czas służby funkcjonariusza oraz dlaczego funkcjonariusze uczestniczący w kursie nie otrzymywali dodatków z tytułu przekroczenia czasu służby, co stanowiłby naruszenie art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Ponadto zbiórka kursantów w dniu 12 października 2017 r. nie stanowiła apelu porannego w rozumieniu § 13 decyzji Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] października 2011 r. w sprawie Zasad organizacji szkolenia i pobytu słuchaczy w Szkole Policji w [...] . Po pierwsze, jak wynika z treści zeznań świadków - innych kursantów - zbiórka nie była prowadzona przez dowódcę kompanii, który tego dnia był na zwolnieniu lekarskim. Jego zastępca kom. W.K. nie chciał przyjąć jego wniosku o wykluczenie z zajęć z uwagi na złe samopoczucie. W.K. przed wyczytaniem jego nazwiska nie zadał pytania słuchaczom, czy zgłaszają jakiekolwiek dolegliwości bólowe. Nadto w trakcie zebrania kursantów nie przeprowadzono wszystkich czynności określonych w § 13 ust. 1 decyzji Komendanta Szkoły Policji, co również wskazuje na to, że nie uczestniczył w formalnym apelu porannym, 2) art. 108 § 1 K.p.a., poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, w której przesłanki wskazane w uzasadnieniu do nadania takiego rygoru są gołosłowne, całkowicie niewiarygodne i ośmieszające go jako funkcjonariusza służby mundurowej. Zaznaczył, że skoro postanowieniem Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. orzeczenie z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie wydalenia go ze służby stało się prawomocne w dniu [...] stycznia 2018 r., to dlaczego oczekiwano aż 45 dni na wydanie rozkazu personalnego nr [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Stosownie zaś do treści § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy cofa się w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Przepis ten ma charakter obligatoryjny. W myśl art. 135o ustawy o Policji, orzeczenie lub postanowienie dyscyplinarne staje się prawomocne: 1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono; 2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. W przedmiotowej sprawie postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] odmawiające przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o stwierdzeniu winy M.R. i wymierzeniu kary wydalenia ze służby za naruszenie dyscypliny służbowej podczas wykonywania zadań służbowych ze względu na fakt, że zostało wniesione po terminie, zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 686/18 (Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2022 r,. sygn. akt III OSK 904/21 oddalił skargę kasacyjną Komendanta [...] Policji od wyroku pierwszej instancji). W związku z powyższym orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] o stwierdzeniu winy i wymierzeniu kary wydalenia ze służby, na podstawie którego rozstrzygnięto w sprawie cofnięcia dodatku służbowego, utraciło walor prawomocności. W tych okolicznościach należało z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] o cofnięciu dodatku służbowego w całości z powodu zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.