II SA/Wa 1100/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. L. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę K. L. (dalej, jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej, jako: organ lub Szef CBA) z dnia [...] kwietnia 2025 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że skarżąca w związku z wejściem w życie w dniu 1 lutego 2024 r., z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2024 r., ustawy budżetowej na rok 2024 z dnia 18 stycznia 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 122) oraz wejściem w życie w dniu 1 czerwca 2024 r., z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2024 r., rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2024 r. poz.745) - wezwała Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie naliczenia uposażenia w nowej wysokości na zajmowanym przez nią w dniu 1 stycznia 2024 r. stanowisku [...]. Tym samym należy uznać, że wymieniona zgłosiła żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji personalnej ustalającej nową wysokość uposażenia zasadniczego, powiększoną o wartość 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. Skarżąca objęła również żądaniem konsekwencje finansowe i prawne w przypadku uznania wniosku oraz wypłatę różnicy powstałej z powyższych tytułów. Uzasadniając swoje żądanie skarżąca wskazała, iż służbę w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym pełniła do dnia [...] stycznia 2024 r. Podniosła, że zapis rozporządzenia jest jednoznaczny i wskazuje, że wzrost stawek uposażenia zasadniczego o 20% stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażenia należnego funkcjonariuszowi od dnia 1 stycznia 2024 r. oraz podobnie jak w innych służbach również w jej przypadku podwyżka winna zostać naliczona na podstawie stosownej decyzji Szefa CBA i bez zbędnej zwłoki wypłacona. Dalej skarżąca w związku z tym, że dotychczasowe działania Szefa CBA ukierunkowane są jednoznacznie, aby funkcjonariuszom, którzy w dniu 1 stycznia 2024 r. pozostawali w czynnej służbie, natomiast w dniu wejścia w życie przepisów rozporządzenia byli na emeryturze - nie wydać decyzji ustalającej wysokość uposażenia z uwzględnieniem obowiązujących przepisów wzywa do zaprzestania zaniechania w przedmiocie wydania decyzji oraz dokonania wypłaty należnych środków wraz z odsetkami. Organ odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego zaniechania przez Szefa CBA wydania decyzji w sprawie ustalenia nowej stawki uposażenia zasadniczego oraz wypłaty w związku z tym należnych świadczeń podał, że wskazane przepisy weszły w życie w dniu 1 czerwca 2024 r. Ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym skarżąca została zwolniona z dniem [...] stycznia 2024 r., zatem w dacie wejścia w życie nowych stawek uposażenia zasadniczego pozostawała ona poza służbą w CBA. Nadto ostatnim zajmowanym przez skarżącą stanowiskiem służbowym było stanowisko - [...] - ze stawką uposażenia zasadniczego ustaloną w wysokości 8100 zł. Stawka uposażenia zasadniczego na stanowisku - [...] - kształtuje się w granicach 7500-10140 zł, zatem ww. nowelizacja rozporządzenia nie wprowadziła konieczności zmiany przyznanej stawki uposażenia zasadniczego (kwota 8100 zł mieści się w granicach przewidzianej dla stanowiska [...] stawki uposażenia zasadniczego). W przedmiotowej sprawie organ nie miał obowiązku wydania decyzji ustalającej byłemu funkcjonariuszowi nową stawkę uposażenia zasadniczego. Dalej Szefa CBA przywołał treść art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 184 ze zm.) podniósł, że stosunek służbowy funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego opiera się na administracyjnoprawnym stosunku zatrudnienia, którego cechami wyróżniającymi są m. in.: hierarchiczne podporządkowanie, ścisła podległość służbowa, dyspozycyjność i poddanie poleceniom służbowym. Zdaniem organu, funkcjonariuszowi CBA (również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, a tym samym możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy czy też ustalenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przydziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Zatem Szef CBA, ustalając stan prawny, na podstawie przepisu art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2025 r., z powodu zaistnienia uzasadnionej przyczyny, w wyniku której postępowanie nie może być wszczęte, bowiem decyzja organu w przedmiocie ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego, której wydania domaga się wnioskodawczym, jest aktem z zakresu podległości służbowej. Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo skarżąca wniosła do dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów na fakt jej zasadności oraz zobowiązanie organu do przekazania teczki personalnej, akt osobowych, w szczególności wszystkich decyzji personalnych na fakt dotychczasowej praktyki wydawania przez Szefa CBA decyzji administracyjnych w przypadku każdorazowej zmiany wysokości uposażenia zasadniczego skarżącej, nieuzasadnionej zmiany dotychczasowej utrwalonej praktyki tego organu w momencie wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej prawomocną decyzją w przedmiocie zwolnienia ze służby zawierającej informacje o grupie zaszeregowania oraz wysokości uposażenia zasadniczego oraz wypłaconych skarżącej świadczeń i ich wysokości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 7 i art 8 § 1 w zw. z art. 61 § 1 w zw. z art 63 § 2 K.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia z dnia 27 września 2006 r. Prezesa Rady Ministrów w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 503) polegające na braku podjęcia niezbędnych czynności oraz dochowania należytej staranności w celu ustalenia rzeczywistej treści żądania zgłoszonego przez skarżącą. Wskutek tego żądanie zostało błędnie zakwalifikowane jako żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w celu ustalenia stawki uposażenia zasadniczego, a nie jako żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej prawomocną decyzją w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w części zawierającej informacje w przedmiocie grupy zaszeregowania, wysokości stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości odpowiadającej wprowadzonej z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2024 r. stawce uposażenia zasadniczego uwzględniającej waloryzację z ustawą budżetową w wysokości 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. Podstawowym obowiązkiem organu jest wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym właściwe odczytanie treści żądania strony postępowania, a w konsekwencji prawidłowe rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania strony. Szef CBA w okolicznościach niniejszej sprawy bezzasadnie, zdaniem skarżącej uznał, iż wnosiła ona o wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia uposażenia zasadniczego, ignorując fakt, iż w dacie zgłoszenia żądania skarżąca nie była już czynnym funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a w związku z uzyskaniem uprawnień do świadczenia emerytalnego przysługującego funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego jego żądanie dotyczyło ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej prawomocną decyzją w przedmiocie zwolnienia ze służby zawierającą informację o wysokości uposażenia zasadniczego skarżącego niezgodnej z wysokością uposażenia uwzględniającej waloryzację obowiązującą od dnia 1 stycznia 2024 r. która stanowiła podstawę ustalenia przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA wysokości świadczenia emerytalnego. W odpowiedzi na odwołanie od decyzji odmawiającej ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego organ rentowy MSWiA powołał na uzasadnienie odmowy przeliczenia świadczenia fakt braku wydania przez Szefa CBA decyzji zmieniającej decyzję personalną zwalniającą skarżącego ze służby, w której wskazana została wysokości uposażenia zasadniczego skarżącej pobieranego bezpośrednio przed nabyciem prawa do emerytury z systemu zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy służb mundurowych; 2. Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci bezzasadnego zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 61a § 1 w zw. z art. 3 § 3 pkt 2 K.p.a. w zw. z § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego polegającego na niezasadnej odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek skarżącej. Zmiana decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby zawierającej informację o wysokości uposażenia zasadniczego nie jest sprawą z zakresu podległości służbowej m.in. z uwagi na fakt, iż po zwolnieniu ze służby pomiędzy byłym funkcjonariuszem CBA, a Szefem CBA nie występuje już stosunek podległości służbowej. Nie jest to sprawa o przeniesienie służbowe, awans, odmowy wykonania niezgodnego z prawem polecenia służbowego, czy też wyróżnienie, ale sprawa o zmianę wydanej już decyzji poprzez uwzględnienie zmiany wysokości uposażenie związanej z waloryzacją wysokości wynagrodzeń pracowników sfery budżetowej, do których w myśl art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1999r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1356), która to zmiana wysokości wynagrodzenia nie została pozostawiona uznaniu Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, ale obowiązuje z mocy prawa. O błędnym zastosowaniu ww. przepisów przez Szefa CBS świadczy fakt, iż w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy CBA jest on obowiązany wydać decyzję o zwolnieniu danego funkcjonariusza ze służby, m.in. w związku z przejściem na emeryturę, w której ma obowiązek zamieścić informację o grupie zaszeregowania tego funkcjonariusza oraz wysokości jego uposażenia zasadniczego; 3. Mające wpływ na wynik niniejszego postępowania naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 8 § 1 i 2 w zw. z art. 61a §1 w zw. z art. 155 K.p.a. polegające na nieuzasadnionym odstąpieniu od dotychczasowej praktyki organu (Szefa CBA) wydawania decyzji personalnych (decyzji administracyjnych) w przypadku każdej zmiany wysokości uposażenia zasadniczego funkcjonariusza CBA. W czasie całego okresu pełnienia przez skarżącą służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym każda zmiana wysokości uposażenia zasadniczego znajdowała wyraz w wydawaniu decyzji personalnej (decyzji administracyjnej) ustalającej wysokość uposażenia. Dopiero w momencie wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej prawomocną decyzją o zwolnieniu ze służby w związku ze zmianą wysokości uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA z mocą obowiązującą od daty wcześniejszej niż data zwolnienia skarżącego ze służby, zmieniono dotychczasową utrwaloną praktykę wydawania decyzji administracyjnych (decyzji personalnych) w przedmiocie wysokości uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA przez Szefa CBA odmawiając wszczęcia postępowania administracyjnego, argumentując to tym że wszczęcie postępowania jest niedopuszczalne z innych uzasadnionych przyczyn. To jest ze względu na fakt, że do sprawy zainicjowanej żądaniem skarżącej nie mają zastosowania przepisy K.p.a. jako że jest to sprawa z zakresu podległości służbowej. Reasumując, w czasie trwania stosunku służby przepis art. 3 § 3 pkt 3 K.p.a. nie był przeszkodą do wydawania przez Szefa CBA decyzji administracyjnych w przedmiocie wysokości uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy pozostających w podległości służbowej wobec Szefa CBA, ale po zakończeniu stosunku służby, nie istniejący już stosunek podległości służbowej stoi na przeszkodzie zmianie prawomocnej decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w trybie art. 155 K.p.a. ze względu na uzasadniony interes emerytowanego funkcjonariusza CBA w uzyskaniu decyzji zawierającej informację o przysługującym mu z mocy prawa zwaloryzowanym uposażeniu zasadniczym w celu uzyskania możliwości przeliczenia wysokości należnego mu świadczenia emerytalnego; 4. Mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy naruszenie przepisów prawa w postaci art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a i art. 40 ustawy budżetowej na rok 2024 w zw. art 2 pkt 2, art. 5 pkt 1 lit d, art 6, art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 1356) w zw. z § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. polegające na niewłaściwej wykładni ww. przepisów prawa poprzez przyjęcie, że waloryzacja uposażeń zasadniczych z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2024 r. pozostawiona jest uznaniu organu administracyjnego, tj. Szefa CBA, jak również przyjęcie, że waloryzacji w przypadku wyłącznie jednej kategorii pracowników sfery budżetowej wymienionych w art. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, tj. funkcjonariuszy CBA waloryzacja uposażenia zasadniczego od dnia 1 stycznia 2024 r. dotyczy wyłącznie górnych stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat; 5. Mające istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania naruszenie przepisów w postaci art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 67 § i art. 177 §1 Konstytucji RP w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a i art. 40 ustawy budżetowej na rok 2024 w zw. art. 2 pkt 2, art. 5 pkt 1 lit. d, art 6, art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw w zw. z § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. polegające na zamknięciu skarżącej drogi sądowej w celu skorygowania należnej mu wysokości uposażenia zasadniczego, a także naruszenie zasady zaufania obywatela do demokratycznego państwa prawa poprzez arbitralne pozbawienie grupy emerytowanych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego prawa do waloryzacji pobieranego przez nich bezpośrednio przed nabyciem prawa do emerytury uposażenia zasadniczego wskutek wykładni ww. przepisów i ich zastosowaniu w sposób powodujący dyskryminację tej kategorii ubezpieczonych ze względu na wykonywany zawód oraz status emerytowanych funkcjonariuszy służb mundurowych, co ma niekorzystny wpływ na wysokość przysługującego tej grupie ubezpieczonych zabezpieczenia społecznego; 6. Naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 7, art 77 § 1 oraz art 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności faktycznych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego, skutkiem czego doszło do błędnego ustalenia przyczyn i okoliczności stanowiących podstawę odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego przez Szefa CBA; 7. Naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 6 K.p.a., i wywodzącej się z niego zasady praworządności, poprzez uznanie, że w danym stanie faktycznym, ustalenie stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariusza CBA wynika ze stosunku służbowego, nie zaś z delegacji ustawowej kształtującej obowiązek Szefa CBA do ustalenia, od dnia 1 stycznia 2024 r., nowej wysokości uposażenia zasadniczego powiększonego o wartość 20%, która to wartość wynika z: ustawy budżetowej na rok 2024, ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw oraz wydanego w celu realizacji dyspozycji zawartych ww. ustawach rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r.; 8. Naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 8 K.p.a., poprzez wydanie postanowienia, naruszającego nie tylko zaufanie obywatela do władzy publicznej, ale również zasadę bezstronności i równego traktowania, poprzez odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, a w konsekwencji także odmowę wydania funkcjonariuszowi decyzji ustalającej nową wysokość uposażenia zasadniczego zgodnie z przywołanymi powyżej aktami prawnymi, a więc powiększoną o 20% w sytuacji, gdy inni funkcjonariusze CBA pełniący służbę w dniu 1 stycznia 2024 r., taki wzrost uposażenia zasadniczego uzyskali, a skutkiem tego naruszenie art 61a K.p.a. w zw. z art. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uznanie, że w danym stanie faktycznym wystąpiły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że nie jest zasadny zarzut skarżącej jakoby organ w sposób nieprawidłowy odczytał żądanie skarżącej zawarte we wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. Z wniosku tego jednoznacznie wynika, że skarżąca żąda wydania decyzji w przedmiocie naliczenia uposażenia w nowej wysokości. W takim też przedmiocie – prawidłowo – procedował organ i odmówił wszczęcia postępowania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten określa dwie samodzielne i niezależne przesłanki wszczęcia postępowania: przesłankę podmiotową, gdy podanie wniesione zostało przez osobę, która nie jest stroną danego postępowania oraz przesłankę przedmiotową, której zaistnienie z innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwia wszczęcie postępowania. Przyczyny przedmiotowe nie zostały wprawdzie skonkretyzowane w ustawie, jednak znajdują one oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przez przyczyny te należy rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem faktycznym i prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13, LEX nr 1982821). Taki przypadek zachodzi w szczególności gdy: żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw; brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W sytuacji, gdy zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ jest zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Zaskarżonym postanowieniem Szef CBA odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. Rozstrzygnięcie takie organ wydał w związku z wnioskiem skarżącej z dnia 28 lutego 2025 r., w którym - powołując się na przepisy ustawy budżetowej na rok 2024 r. oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniające rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - domagała się wydania nowej decyzji personalnej na dzień 1 stycznia 2024 r., w której zostanie ustalona względem jej osoby nowa stawka uposażenia zasadniczego obowiązująca na zajmowanym przez nią wówczas stanowisku służbowym [...], powiększona o wartość 20%, czyli o wartość wynikającą z ustawy budżetowej na rok 2024. Motywując ten wniosek skarżąca wskazała, iż okoliczność pełnienia przez nią służby w CBA do dnia [...] stycznia 2024 r. oraz treść przepisów ww. aktów prawnych, skutkują podwyżką uposażenia zasadniczego od dnia 1 stycznia 2024 r. Skarżąca zatem, jako emeryt żądała od organu ustalenia na nowo stawki uposażenia zasadniczego poprzez podniesienie uposażenia, które miała ustalone w czasie, gdy była funkcjonariuszem. Wskazać w związku z tym należy, że jak stanowi art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na 2024 r. zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 2692) ustala się średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, z wyłączeniem osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe - w wysokości 120,0%. Stosownie natomiast do § 1 ust. 1 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r., na mocy tego przepisu w rozporządzeniu z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, zmieniony został załącznik do tego rozporządzenia "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy centralnego biura antykorupcyjnego". W załączniku do ww. rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. stawki uposażenia funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych określone są "widełkowo", tj. wskazany jest przedział kwot wynagrodzenia przysługującego na danym stanowisku służbowym. Zmiana załącznika do rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r., dokonana w oparciu o rozporządzenie z dnia 16 maja 2024 r., polegała na podwyższeniu górnej granicy przysługującego wynagrodzenia na danym stanowisku służbowym o 20%. W § 2 rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. wskazano ponadto, że stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego od dnia 1 stycznia 2024 r. Zauważyć należy, że znowelizowane przepisy rozporządzenia nie obligują wprost organu do podwyższenia uposażenia funkcjonariuszom CBA (w tym byłym funkcjonariuszom) o 20%, a jedynie stwarzają taką możliwość. Nowelizacja rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. objęła, jak już wskazano wyżej, wyłącznie podwyższenie o 20% górnej granicy stawek uposażenia należnego na poszczególnych stanowiskach służbowych. Ustalenie przez organ stawki uposażenia konkretnemu funkcjonariuszowi w dalszym ciągu pozostawione zostało uznaniu organu. Funkcjonariuszowi CBA nie przysługuje zaś roszczenie o podwyższenie uposażenia. Wynika to bowiem ze specyfiki stosunku służbowego funkcjonariuszy CBA. W orzecznictwie wskazuje się, że podjęcie służby w formacjach mundurowych jest dobrowolne. Każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1382/11;). Również w postanowieniu z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1672/21 NSA zaznaczył, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Sąd podziela pogląd wyrażony w powołanym przez organ postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23, wskazujący, że przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy, czy ustalenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Biorąc zatem pod uwagę, że przełożonym funkcjonariuszy CBA pozostawione jest prawo do decydowania w przedmiocie ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r., należy stwierdzić, iż Szef CBA nie był zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 28 lutego 2025 r. w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o CBA, Szef CBA jest właściwy do przyjmowania do służby w CBA, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. W sprawach osobowych funkcjonariuszy innych, niż wymienione w ust. 1, są właściwi przełożeni, upoważnieni przez Szefa CBA (ust. 2). Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane w drodze decyzji (ust. 3). Mianowanie na stanowisko służbowe odbywa się z uwzględnieniem wykształcenia i kwalifikacji zawodowych funkcjonariusza (ust. 4). Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o CBA, prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania, powierzenia obowiązków albo mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne (ust. 2). Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i premii oraz z dodatku specjalnego i dodatku stołecznego, w przypadku ich przyznania (ust. 3). Funkcjonariusz otrzymuje premię, której wysokość kształtuje się do 30% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1% (ust. 4). Szef CBA ustala wysokość premii funkcjonariusza na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej CBA, w której funkcjonariusz pełni służbę, a zastępcom Szefa CBA oraz kierownikom jednostek organizacyjnych CBA i ich zastępcom, bezpośrednio (ust. 4a). Uposażenie jest płatne miesięcznie z góry (ust. 7). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 503), sprawy osobowe funkcjonariusza dotyczą w szczególności: 1) przyjęcia do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym; 2) mianowania na stanowisko służbowe; 3) przeniesienia, delegowania lub oddelegowania; 4) zwolnienia i odwołania ze stanowiska służbowego; 5) zawieszenia i uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych; 6) zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym; 7) stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego; 8) mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej po upływie okresu służby przygotowawczej lub po skróceniu służby przygotowawczej; 9) przedłużenia lub skrócenia okresu służby przygotowawczej; 10) przyznania, podwyższenia, obniżenia lub zawieszenia wypłaty uposażenia zasadniczego lub premii; 11) zaliczenia okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz w celu ustalenia prawa do nagrody jubileuszowej; 12) powierzenia i cofnięcia powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym; 13) udzielenia urlopu bezpłatnego lub odmowy jego udzielenia; 14) udzielenia urlopu wychowawczego lub przerwania tego urlopu; 15) zmiany imienia lub nazwiska funkcjonariusza albo zmiany ich pisowni, dokonywanych na podstawie akt stanu cywilnego, decyzji starosty lub innego uprawnionego organu. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1-14, załatwia się na piśmie w formie decyzji. Decyzję włącza się do akt osobowych funkcjonariusza. Stosownie natomiast do § 4 ust. 3 rozporządzenia funkcjonariusza zapoznaje się z decyzją wydaną w sprawach osobowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-14. Zatem ww. rozporządzenie przewiduje, że sprawy podwyższenia uposażenia zasadniczego załatwia się na piśmie w formie decyzji, którą włącza się do akt osobowych. Z § 5 ust. 2 rozporządzenia wynika, że w decyzji o mianowaniu zamieszcza się 1) oznaczenie organu wydającego decyzję; 2) datę wydania; 3) imię i nazwisko funkcjonariusza, imię ojca, numer PESEL oraz numer identyfikacyjny funkcjonariusza; 4) datę, od której liczy się początek służby; 5) charakter służby (przygotowawcza, stała); 6) stanowisko oraz jednostkę organizacyjną; 7) wysokość stawki uposażenia zasadniczego i wysokość premii; 8) podpis, z podaniem stanowiska, imienia i nazwiska osoby uprawnionej do wydania decyzji; 9) pouczenie o przysługującym funkcjonariuszowi środku odwoławczym. Przepis § 7 rozporządzenia stanowi, że mianowanie na inne stanowisko służbowe, przenoszenie, zwalnianie i odwoływanie ze stanowiska służbowego określa się w kolejnych decyzjach. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, w decyzji, o której mowa w § 7, zamieszcza się: 1) oznaczenie organu wydającego decyzję; 2) datę wydania; 3) podstawę prawną; 4) stanowisko służbowe, imię i nazwisko funkcjonariusza, imię ojca; 5) nazwę jednostki organizacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w której funkcjonariusz pełni służbę; 6) rozstrzygnięcie sprawy; 7) uzasadnienie faktyczne rozstrzyganej sprawy; 8) podpis, z podaniem stanowiska służbowego, imienia i nazwiska osoby uprawnionej do wydania decyzji; 9) pouczenie o przysługującym funkcjonariuszowi środku odwoławczym. Wprawdzie przepisy rozporządzenia stanowią, że sprawę osobową dotyczącą podwyższenia uposażenia zasadniczego załatwia się na piśmie w formie decyzji, jednakże zauważyć należy, że rozporządzenie mówi o sprawach osobowych funkcjonariusza. Przez funkcjonariusza rozumie się funkcjonariusza CBA (§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Skarżąca na dzień wystąpienia wnioskiem z dnia 28 lutego 2025 r. do organu, nie była funkcjonariuszem CBA. Skarżąca zwolniona została bowiem ze służby w CBA z dniem [...] stycznia 2024 r. (decyzja personalna Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2023 r. Nr [...]). Na dzień wnioskowania skarżącej nie łączył zatem z organem stosunek administracyjnoprawny. Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że żądanie skarżącej (byłej funkcjonariuszki CBA) nie miało związku z awansem funkcjonariusza na wyższy stopień służbowy, czy zmianą stanowiska służbowego funkcjonariusza (sprawy osobowe). Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niedopuszczalne jest rozstrzyganie kwestii związanych z uposażeniem w odrębnym akcie administracyjnym (rozkazie personalnym), niż dotyczącym stosunku służbowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1672/21). Brak jest przepisów powszechnie obowiązującego prawa, które przyznawałyby Szefowi CBA kompetencję do wydania decyzji administracyjnej w sprawie uposażenia (podwyższenia uposażenia) byłego funkcjonariusza. Skarżąca nie mogła zatem domagać się podwyższenia uposażenia za wskazany okres. W sprawie nie było podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia (w formie decyzji administracyjnej), albowiem żądanie wniosku nie dotyczyło sprawy osobowej, tj. podwyższenia uposażenia zasadniczego funkcjonariusza CBA, o której jest mowa w § 4 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy CBA. W świetle powyższego Szef CBA zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. Postanowienie to jest aktem formalnym, a nie merytorycznym, a zatem organ nie stosuje w takim przypadku prawa materialnego. Postanowienie to może być wydane w okolicznościach opisanych w art. 61a § 1 K.p.a., które zaistniały w rozpatrywanej sprawie. Jednocześnie Sąd odmówił dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów załączonych do skargi uznając, że sprawa niniejsza została dostatecznie wyjaśniona, a zawnioskowane dowody pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a. Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.