II SA/Wa 1107/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął M. N. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, iż powziął wiadomość, że wymieniony skazany został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za popełnienie czynu wymienionego w art. 178a § 1 kodeksu karnego (Dz. U. 1999 r. Nr 88, poz. 553) polegającego na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości. Ustalone okoliczności pozwoliły przyjąć, iż nastąpiło spełnienie przesłanek opisanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem istnieje uzasadniona obawa, że M. N. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, co musi skutkować cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Strona pismem z dnia 3 lutego 2011 r., złożyła od powyższej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Odwołujący podniósł, że pozwolenie na posiadanie broni może być cofnięte w przypadku popełnienia przestępstwa przeciw życiu, zdrowiu, mieniu bądź też, gdy toczy się postępowanie o popełnienie tych przestępstw. Przestępstwo za które został skazany nie należy do wspomnianego katalogu. W związku z powyższym wydana decyzja nie jest słuszna. Zdaniem odwołującego organ z samego faktu skazania za jazdę pod wpływem alkoholu wywnioskował, że może on użyć broni w interesie sprzecznym z interesem publicznym. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że M. N. został skazany prawomocnie za popełnienie przestępstwa, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wymieniony czyn bezsprzecznie naruszył porządek prawny. Obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż dopuścił się czynu prawem zabronionego wymierzonego w bezpieczeństwo komunikacji. W ocenie organu, okoliczności popełnienia wspomnianego czynu świadczą o lekceważeniu przepisów prawa, a to powoduje uzasadnione obawy, że znajdująca się w jego posiadaniu broń może być użyta sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. M. N. złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podniósł, iż przestępstwo, za które został skazany, nie należy do katalogu przestępstw wymienionych w przepisach, na które powołał się organ. Jednocześnie zarzucił, że organ nie wykazał bezpośredniego związku między popełnionym czynem a uzasadnioną obawą użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonych decyzji administracyjnych. Podstawową kwestią przy rozstrzyganiu prawidłowości działania organów w niniejszym postępowaniu jest ocena, czy w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające cofnięcie stronie pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W myśl regulacji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie do art. 178a § 1 kodeksu karnego, ten kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Ustawa o broni i amunicji w przytoczonych powyżej artykułach nie wymienia literalnie czynu określonego w art. 178 a § 1 kodeksu karnego zaliczonego do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Niemniej jednak dobrem chronionym tym przepisem, jest życie i zdrowie człowieka. Zezwolenie na posiadanie broni jest szczególnym uprawnieniem, przysługującym jedynie osobom, które spełniają określone ustawą warunki. Jest ono ściśle związane z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, tym samym osoba uzyskująca pozwolenie na broń, musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem popełnienia jakiegokolwiek czynu zabronionego. Odnośnie osoby posiadającej broń, nie może istnieć nawet prawdopodobieństwo popełnienia czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny, ani też obawa użycia broni sprzecznie z chronionymi wartościami. W sprawach wydawania oraz cofania pozwolenia na broń ustawodawca przyjął, że ważniejszy jest interes społeczny od interesu jednostki. W rozpoznawanej sprawie przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt skazania prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] za czyn z art. 178a § 1 kk, polegający na kierowaniu w ruchu lądowym samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości (0,51 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu), za co została wymierzona kara grzywny w ilości 100 stawek dziennych. Jednocześnie Sąd orzekł środki karne w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 zł oraz zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii C i E na okres 1 roku. Ustawa o broni i amunicji zakłada, że osoba posiadająca pozwolenie na broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich. Zagrożenie występuje, kiedy bronią posługuje się osoba, która ma nad nią ograniczoną kontrolę. Do tej kategorii, w pierwszej kolejności zaliczyć można osoby znajdujące się w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, iż fakt prowadzenia przez skarżącego pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni. Skarżący prowadził samochód będąc w stanie nietrzeźwości, a to wskazuje, że spożycie alkoholu powoduje, iż wymieniony podejmuje niewłaściwe decyzje. Wskutek podjęcia błędnej decyzji, M. N. naraził zdrowie i życie swoje i innych uczestników ruchu drogowego. W takim stanie rzeczy jest wysoce prawdopodobne, że może on użyć broni w sposób sprzeczny z porządkiem prawnym. Własnym postępowaniem dowiódł, iż w pewnych sytuacjach jest osobą nieodpowiedzialną, która nie jest w stanie prawidłowo ocenić zagrożenia i potencjalnych skutków tych zagrożeń. Zatem nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie rodzi uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym miejscu należałoby przytoczyć orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazano w wyroku NSA z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1173/07, że "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, zatem uznać należy, iż skarżący siadając do samochodu w stanie nietrzeźwości zachował się lekkomyślnie bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, nawet utraty życia" (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1173/07). Warto również przytoczyć fragment wyroku NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 127/09, zgodnie z którym "przestępstwa opisane w art. 178a k.k. mają charakter typów abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Przedmiotem ochrony art. 178a kk są te same dobra prawne co w innych typach rozdziału XXI, a więc życie, zdrowie i mienie. Błędem jest odnoszenie ochrony do mającego abstrakcyjny charakter pojęcia bezpieczeństwa w komunikacji (por. G. Bogdan [w:] A. Barczak - Oplustil, G. Bogdan, Z.Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M.Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II). Należy uznać zatem, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy także osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Organy orzekające o cofnięciu pozwolenia na broń słusznie zaliczyły skarżącego do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący podniósł, że przy podejmowaniu decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem i na tej podstawie wykazać, że może użyć broni w celach sprzecznych z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. Zdaniem Sądu okoliczności takie zostały właściwie wykazane. M. N. podjął świadomą decyzję o prowadzeniu pojazdu mechanicznego bezpośrednio po spożyciu znacznej ilości alkoholu, w związku z tym organ prawidłowo uznał, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni lekkomyślnie, szkodząc sobie i otoczeniu. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości daje podstawę, by sądzić, że skarżący będąc w stanie nietrzeźwości będzie zachował się tak samo nieodpowiedzialnie sięgając po broń. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu nie znalazło usprawiedliwienia twierdzenie skarżącego, że organ wydając decyzję oparł się na zatartym skazaniu skarżącego, za jazdę rowerem w stanie nietrzeźwości. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, by wymieniony czyn stał się dowodem przesądzającym o tym, że w stosunku do strony "istnieje uzasadniona obawa", że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, należycie uzasadnił również treść rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku