II SA/Wa 1110/15

Dni 22 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R.S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia do celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu postanawia: odrzucić skargę Skarżący R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z [...]maja 2015 r., którym utrzymano w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem z 8 lipca 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej P.p.s.a., zawiera katalog spraw na, które przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz związku śmierci żołnierzy ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby (Dz. U. z 2014 r., poz. 839 ze zm.). Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., które jest przedmiotem niniejszego postępowania, wydane zostało w związku z koniecznością ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu, spowodowanego wypadkiem, jakiemu uległ R.S. w dniu 8 lipca 2014 r.. W orzecznictwie przyjmuje się, że tego rodzaju orzeczenia, podobnie jak orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby dla celów rentowych i zaopatrzenia emerytalnego, nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97, publ. ONSA 1998/2, poz. 39; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, publ. Państwo i Prawo 2000/5, str. 114; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 137/11; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 525/13, publ. w CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2000 r., sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47), stwierdził, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. Należy podkreślić, że orzeczenia te nie mają autonomicznego bytu. Wydawane są na użytek innych postępowań i nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. W sprawach, na potrzeby których wydawane są orzeczenia takie jak zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, właściwy jest sąd powszechny (art. 22 ust. 4 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową). Z tego względu wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Na marginesie należy jednak wskazać, ze wobec braku stosownego pouczenia przez organ, Skarżącego o prawie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, istnieje możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Pouczenie jest bowiem niezbędnym elementem każdego orzeczenia, a strona nie może ponosić negatywnych skutków błędnego działania organów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.