II SA/Wa 1120/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko służbowe 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1934/09 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia A. B. z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko służbowe. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Nie uwzględnił bowiem oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1692/08 i nie zastosował się do zawartych w uzasadnieniu Sądu wskazań, co do dalszego postępowania. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), w dniu [...] lutego 2011 r. wydał rozkaz personalny, którym A. B. ustalił z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie zasadnicze w [...] grupie zaszeregowania z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...]% kwoty bazowej. Natomiast z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił ww. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. przeniósł ją na niższe stanowisko służbowe, tj. [...] w [...] grupie zaszeregowania z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...]zł z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...]zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...]% kwoty bazowej. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ podał m.in., że A. B. wyraziła zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe pod warunkiem uwzględnienia przy wydawaniu decyzji administracyjnej procedury zawartej w art. 103 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, do przeniesienia w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. likwidacja stanowiska oraz brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Podkreślić należy, że stanowisko zajmowane przez ww. uległo likwidacji, natomiast Komendant Główny Policji nie dysponował stanowiskiem równorzędnym. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, jedynie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, może zezwolić na zachowanie przez policjanta przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem. W związku z powyższym, Komendant Główny Policji nie ma możliwości zrealizowania postulatu A. B. zawartego w jej piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. Podkreślić należy, że w wyniku zmian wprowadzonych rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., uposażenie ww. uległo znacznemu podwyższeniu i nie zmieniła się jej podległość służbowa, cel stanowiska, zakres zadań i obowiązków oraz uprawnienia i odpowiedzialność, a także warunki służby. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w dniu [...] marca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył za organem pierwszej instancji stan faktyczny sprawy, jak również poczynioną przez ten organ jej ocenę prawną. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad Konstytucji, tj. równości wobec prawa, retorsji i ochrony zaufania, art. 38 i art. 103 ustawy o Policji, przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, § 4 i 5 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego powyżej określone rozporządzenie. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania, tj. art. 11, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 Kpa oraz art. 130 Kpa. Skarżąca podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie, Komendant Główny Policji przeniósł skarżącą na niższe stanowisko służbowe, lecz nie uwzględnił jej wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. Tym samym organ nie uzyskał zgody skarżącej na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, albowiem zgoda skarżącej na przeniesienie skarżącej zawierało warunek zastosowania wskazanych w jej piśmie przepisów, których organ nie uwzględnił, choć mógł. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, jak i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 4 ustawy o Policji oraz § 4 rozporządzenia zmieniającego z dnia 8 lutego 2008 r., a tym samym należało usunąć je z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze, Sąd uznał, iż nie są one trafne. Rozpoznając ponownie sprawę organ (organy) zobowiązane są przyjąć przedstawioną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną Sądu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji orzeczenia.