II SA/Wa 1120/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , Protokolant referent Marta Stec, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi S. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Metra Warszawskiego Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] Metro Warszawskie Sp. z o.o. z siedzibą w W., działając na podstawie art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) i art. 104 w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) odmówiło spółce S. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w W. udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia [...] lutego 2023 r., tj. raportu zakończonego dnia [...] grudnia 2022 r. audytu zleconego przez Prezydenta [...] w spółce Metro Warszawskie Sp. z o.o. dotyczącego w szczególności realizacji przez Metro umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. na najem powierzchni reklamowej wewnątrz wagonów metra oraz umowy nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. na najem powierzchni reklamowych na stacjach metra. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że wnioskowany przez S. Polska Sp. z o.o. dokument stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r., poz. 1233, powoływanej dalej jako u.z.n.k.). Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Dla ustalenia istnienia tajemnicy przedsiębiorcy podlegającej ochronie na gruncie prawa dostępu do informacji publicznej konieczne jest zaistnienie warunku formalnego i materialnego tej tajemnicy. Warunek formalny polega na zastrzeżeniu tajemnicy przez przedsiębiorcę, co nastąpiło zgodnie z regulacjami wewnętrznymi spółki Metro Warszawskie, w wyniku czego dokument został opatrzony klauzulą "Dokument zawiera informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa: Metro Warszawskie Sp. z o.o. z siedzibą w W.". Dokument jest poufny, nie był ujawniany i jest odpowiednio zabezpieczony przed nieuprawnionym dostępem. Warunek materialny polega zaś na szczególnej wartości konkretnej informacji, której nieuprawnione udostępnienie mogłoby spowodować dla przedsiębiorcy szkodę. Metro Warszawskie Sp. z o.o. podkreśliło, że będąc spółką komunalną, ma na celu nie tylko rzetelne zaspokajanie zbiorowych potrzeb społecznych odpowiedniej jakości i na jak najwyższym poziomie, ale także jako spółka prawa handlowego zobowiązane jest do maksymalizacji zysku bez obciążania budżetu samorządu terytorialnego. Efektywność gospodarowania majątkiem spółki powinna być zatem poddawana permanentnej szczegółowej analizie przede wszystkim przez zarząd spółki. Wszystkie aspekty będące przedmiotem zadania audytowego, w tym zalecenie dokonania pogłębionej analizy prawnej i ekonomicznej skłoniły Metro Warszawskie do podjęcia działań mających na celu zachowanie informacji w poufności. Audyt stanowił podstawę do dalszych działań spółki w kwestii podejmowanych decyzji biznesowych. Żądana informacja ma charakter informacji organizacyjnej przedsiębiorstwa i posiada wartość gospodarczą, gdyż wprost określa wartość potencjalnie realizowanych umów w tym minimalnych oraz maksymalnych przychodów, jakich spółka mogłaby się spodziewać w przypadku ich zawarcia. Ponadto dokument zawiera omówienie kierunków działań oraz zagrożenia, jakie niesie dla Metra Warszawskiego podjęcie poszczególnych kroków opisanych w raporcie. Pozwala to kontrahentowi oszacować uwarunkowania konkurencyjności rynku oraz aspekty, jakie prawdopodobnie brałoby pod uwagę Metro Warszawskie, starając się przedłużać umowy lub ogłaszać postępowania przetargowe. Spółka, udostępniając raport, mogła narazić się m.in. na osłabienie pozycji negocjacyjnej podczas rozmów dotyczących ewentualnej dalszej współpracy z wnioskodawcą. Wnioskodawca mógłby wykorzystać nabytą wiedzę i inne informacje zawarte we wnioskowanym dokumencie przeciwko spółce oraz jej interesowi gospodarczemu. W świetle powyższego, w ocenie organu, treść wnioskowanej informacji przesądza o spełnieniu warunku materialnego istnienia podlegającej ochronie tajemnicy przedsiębiorcy, w związku z tym odmówiono udostępnienia żądanej informacji publicznej stanowiącej tajemnicę przedsiębiorcy na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. S. Polska Sp. z o.o. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., poprzez niewłaściwe zastosowanie i rozszerzenie w sposób niedopuszczalny pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy na informacje nią nieobjęte, tj. na dane zawarte w raporcie z zakończonego w dniu [...] grudnia 2022 r. audytu zleconego przez Prezydenta [...] w spółce, podczas gdy informacje zawarte w tymże raporcie nie stanowią informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych informacji posiadających wartość gospodarczą; 2. art. 11 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i nieprzekonujące uzasadnienie decyzji, podczas gdy organ administracji publicznej powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, w szczególności powinien uzasadnić dlaczego przedmiotowa informacja nie może być udostępniona i jaki charakter mają informacje zastrzeżone jako tajemnica przedsiębiorstwa; 3. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że istnienie tajemnicy przedsiębiorstwa wyklucza prawo dostępu do informacji publicznej, podczas gdy ustalenie wystąpienia w sprawie tajemnicy przedsiębiorcy może wyłącznie prowadzić do ograniczenia tegoż prawa do informacji publicznej, a nie jego wyłączenia w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że działania spółki Metro Warszawskie są szczególnie istotne dla interesu publicznego i jako takie informacje o tychże działaniach objęte są definicją informacji publicznej. Zdaniem skarżącej, odmowa udostępniania informacji, w tym także tych dotyczących wartości potencjalnie realizowanych umów w tym minimalnych oraz maksymalnych przychodów, jakich spółka mogłaby spodziewać się w przypadku ich zawarcia, uniemożliwia każdemu wnioskodawcy - również skarżącej - ocenę wydatkowania pieniędzy publicznych (budżet spółki komunalnej jest majątkiem publicznym i choć spółki komunalne nie podlegają reżimowi wynikającemu z ustawy o finansach publicznych, to ich sytuacja ekonomiczna może wpływać na sytuację finansową jednostek samorządu terytorialnego), gospodarności i rzetelności spółki w wykonywaniu zadań własnych gminy w sferze użyteczności publicznej. Jednocześnie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że jawność w zakresie gospodarowania środkami publicznymi jest nadrzędna w stosunku do tajemnicy przedsiębiorstwa. Nie stanowi w ocenie skarżącej podstawy do skutecznej odmowy także okoliczność, że udostępnione zostałyby ewentualnie informacje, które pozwoliłyby kontrahentowi oszacować uwarunkowania konkurencyjności rynku oraz aspekty, jakie prawdopodobnie brałoby pod uwagę Metro Warszawskie, starając się przedłużać umowy lub ogłaszać postępowania przetargowe. Wszak podmiot publiczny, ogłaszając postępowania przetargowe, już w treści ogłoszenia wskazuje szereg takich informacji. Ponadto, jak wynika z informacji przekazywanych przez biuro prasowe spółki, przedłużenie umowy ze skarżącą wymagało zapewnienia w przyszłości wpływów w wysokości nie mniejszej niż w dotychczasowej umowie z jednoczesną waloryzacją, co prowadzi do wniosku, że skarżąca obowiązana była spełnić określone nienegocjowalne warunki i w tym kontekście jako bezpodstawne jawi się twierdzenie spółki o ewentualnym osłabieniu jej pozycji negocjacyjnej. W ocenie skarżącej, wartość realizowanych przez Metro Warszawskie umów, ich treść i szczegółowe warunki, a zatem także aspekty wpływające na konkurencyjność na rynku oraz warunki, na jakie zwraca uwagę spółka przy zawarciu umów - stanowią elementy umów cywilnoprawnych zawieranych przez spółkę dysponującą majątkiem publicznym i jako takie powinny być jawne, transparentne i podlegają udostępnieniu. Dodatkowo skarżąca zauważyła, że Metro Warszawskie odmówiło udostępnienia żądanego dokumentu w całości, pomimo że przynajmniej w jakimś zakresie dokument mógł zostać skarżącej udostępniony (po dokonaniu ewentualnie stosownej anonimizacji w stosunku do informacji, które spółka uważa za rzeczywiście objęte tajemnicą przedsiębiorstwa). Spółka jednak szczegółowej analizy nie poczyniła, posługując się twierdzeniami ogólnymi, nieprzekonującymi, co jest w ocenie skarżącej niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę Metro Warszawskie Sp. z o.o. wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że Metro Warszawskie Sp. z o.o. jest zarządcą jedynego w Polsce systemu metra, a więc informacje dotyczące warunków udostępniania miejsca reklamowego nie mogą mieć wpływu na kwestię konkurencyjności. Zwrócił uwagę, że żądany dokument dotyczył kontroli racjonalności wykorzystywania środków publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. W niniejszej sprawie w zakresie wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2023 r. został spełniony zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przede wszystkim należy podkreślić, że prawomocnym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 180/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Metro Warszawskie Sp. z o.o. do rozpoznania wniosku S. Polska Sp. z o.o. z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd przesądził, że wnioskowana przez spółkę S. Polska we wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. informacja stanowi informację publiczną, zaś spółka Metro Warszawskie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanej informacji publicznej. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ustalenia sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 180/23 wiążą zatem Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Argumentacja skargi odwołująca się do powyższego wyroku – w zakresie uznania żądanej informacji za informację publiczną – jest w związku z powyższym zasadna, przy czym, co należy podkreślić, spółka Metro Warszawskie nie kwestionowała, że żądana w niniejszej sprawie informacja stanowi informację publiczną. Odmówiła jednak jej udostępnienia z uwagi na fakt, że informacja ta stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Spór w tej sprawie sprowadza się w konsekwencji do oceny, czy organ zasadnie uznał, że raport zakończonego dnia [...] grudnia 2022 r. audytu zleconego przez Prezydenta [...] w spółce Metro Warszawskie Sp. z o.o., dotyczącego w szczególności realizacji przez Metro umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. na najem powierzchni reklamowej wewnątrz wagonów metra oraz umowy nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. na najem powierzchni reklamowych na stacjach metra, stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i jako taki nie podlega udostępnieniu skarżącej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W myśl tego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Powyższe ograniczenie koresponduje z zawartym w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczeniem prawa dostępu do informacji publicznej m.in. ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych. W przypadku zatem gdy wnioskowana informacja publiczna stanowi tajemnicę przedsiębiorcy organ jest zobowiązany do wydania decyzji, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p, odmawiającej udostępnienia żądanej informacji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji, że wnioskowana informacja w postaci raportu z zakończonego w dniu [...] grudnia 2022 r. audytu stanowi tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w obecnym stanie prawnym tajemnicę przedsiębiorcy określa się, na użytek ograniczenia dostępu do informacji publicznej, przez odesłanie do art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepis ten zawiera definicję legalną tajemnicy przedsiębiorstwa. Pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy" i "tajemnica przedsiębiorstwa" w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III OSK 716/22, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Celem ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest ochrona swobody działalności gospodarczej przez zapewnienie prawidłowości funkcjonowania i działania podmiotów gospodarczych w warunkach wolnej konkurencji do dostępu do rynku na równych prawach. Jednym z przewidzianych tą ustawą instrumentów zwalczania i zapobiegania nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej jest ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa. Zastosowanie przepisu art. 11 ust. 2 cyt. ustawy, definiującego pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, również w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej, musi zatem mieć na uwadze wynikające z tego uwarunkowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1690/20). Określone informacje podlegają ochronie w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa, jeżeli mają dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą w tym znaczeniu, że ujawnione mogłyby być wykorzystane przez innego, konkurencyjnego przedsiębiorcę kosztem interesów posiadacza informacji, z narażeniem go na dający się oszacować i wykazać uszczerbek ekonomiczny. Inaczej mówiąc, sens i potrzeba ochrony określonych informacji w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa istnieje wówczas, gdy ujawnienie tych informacji może negatywnie wpłynąć, przynajmniej potencjalnie na interesy przedsiębiorcy, pogarszając, czy zagrażając jego pozycji ekonomicznej względem konkurentów rynkowych. Wynika z tego oczywisty związek pomiędzy ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa a warunkami gospodarczymi, w których prowadzi ono swoją działalność. Tej ochrony wymaga przedsiębiorca działający w warunkach rynkowych, których podstawową cechą jest konkurencyjność. Jak słusznie zauważyła spółka Metro Warszawskie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i co znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądowym, na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji formułuje się tezę, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (informacja o określonej treści, mająca wartość gospodarczą) oraz formalny – wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niedostępnej dla osób trzecich. Oba te elementy – przesłanki uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa – mają charakter obiektywny. Stwierdzenie ich istnienia nie może się opierać wyłącznie na przekonaniu samego przedsiębiorcy, wymaga odwołania się do konkretnych okoliczności faktycznych. Uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zatem zawierać argumentację polegającą na przytoczeniu okoliczności wskazujących, że informacja zasługująca na ochronę ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą i że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie jej poufności. Nie jest wystarczające samo oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą. W tej sytuacji, organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają dla danego przedsiębiorcy określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3176/15 oraz z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2143/13). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ponadto wykazać, że zachowanie tej tajemnicy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności informacji publicznej, ma większą doniosłość, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie spółka Metro Warszawskie prawidłowo oceniła żądane przez skarżącą informacje z uwzględnieniem wyżej przywołanych kryteriów. Nie budzi bowiem wątpliwości, że spółka Metro Warszawskie nadała dokumentowi, któremu udostępnienia domagała się skarżąca klauzulę tajemnicy przedsiębiorcy, skutecznie ograniczając dostęp do niego podmiotom trzecim. Jak wynika z akt administracyjnych, dokument ten został opatrzony klauzulą "Dokument zawiera informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa: Metro Warszawskie Sp. z o.o. z siedzibą w W.". Spełnione zostały zatem warunki formalne uznania żądanej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę – po zapoznaniu się z treścią nadesłanego do Sądu dokumentu, będącego przedmiotem wniosku – w całości podziela również stanowisko spółki Metro Warszawskie, że zawarte w nim informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy w aspekcie materialnym – w wyżej przedstawionym jego rozumieniu. Żądany dokument stanowił raport z przeprowadzonego w spółce Metro Warszawskie audytu. Audyt ten stanowił z kolei podstawę do podejmowania przez spółkę dalszych działań oraz decyzji biznesowych. Jak słusznie zauważyła spółka Metro Warszawskie, żądana informacja posiada wartość gospodarczą, gdyż m.in. określa wprost wartość potencjalnie realizowanych umów w tym minimalnych oraz maksymalnych przychodów, jakich spółka mogłaby się spodziewać w przypadku ich zawarcia. Żądany dokument zawiera także wskazanie możliwych kierunków działań oraz zagrożeń dla spółki wynikających z podjęcia poszczególnych kroków opisanych w raporcie. Poznanie tego rodzaju informacji pozwala kontrahentowi (lub potencjalnemu kontrahentowi) na oszacowanie warunków konkurencyjności rynku oraz aspektów, które mogłyby zostać wzięte pod uwagę przez Metro Warszawskie w przypadku ewentualnego przedłużenia umowy lub ogłoszenia postępowania przetargowego. W związku z tym udostępnienie żądanego dokumentu mogło narazić spółkę Metro Warszawskie m.in. na osłabienie pozycji negocjacyjnej podczas rozmów dotyczących ewentualnej dalszej współpracy z np. ze skarżącą. Skarżąca lub inny podmiot mógłby wykorzystać nabytą wiedzę i inne informacje zawarte we wnioskowanym dokumencie przeciwko spółce oraz jej interesowi gospodarczemu. W związku z powyższym należy uznać, że Metro Warszawskie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób dostateczny wykazało, iż żądane informacje mają dla niego wymierną wartość gospodarczą, nie są powszechnie znane, zaś przedsiębiorstwo podjęło odpowiednie działania w celu zachowania ich poufności. Informacja stanowiąca tajemnicę przedsiębiorcy musi mieć dającą się obiektywnie ocenić wartość gospodarczą. Przyjmuje się jednak, że ta wartość gospodarcza nie musi być znacząca, może być też aktualna lub potencjalna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 2499/14). Zdaniem Sądu, w tym zakresie należy ocenić jako prawidłowe ustalenia spółki Metro Warszawskie, co do tego, że informacje zawarte w żądanym raporcie z audytu mają wartość gospodarczą dla spółki. Wiedza na temat pozycji negocjacyjnej spółki, jej stanowiska co do dotychczas zawartych umów, a także umów, które zamierza zawrzeć w przyszłości może stanowić dla spółki Metro Warszawskie wartość gospodarczą, a poznanie tej informacji może osłabić konkurencyjność spółki na rynku. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, że spółka Metro Warszawskie jest niejako monopolistą, bowiem zarządza jedynym systemem metra w Polsce, należy zauważyć, że pozycja spółki Metro Warszawskie na rynku reklam w pojazdach komunikacji publicznej i szerzej w przestrzeni publicznej nie może zostać uznana za monopolistyczną, gdyż niewątpliwie jest ona jedynie jednym z wielu podmiotów, które wynajmują powierzchnię reklamową dostępną szerokiemu gronu odbiorców. Spółka Metro Warszawskie działa zatem w tym zakresie na wysoce konkurencyjnym rynku, co uzasadnia konieczność utrzymywania pewnych informacji w tajemnicy ze względu na ich wartość gospodarczą. Ujawnienie wnioskowanej dokumentacji byłoby zatem równoznaczne z naruszeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co słusznie zauważyła spółka Metro Warszawskie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można przy tym, jak twierdzi skarżąca, dokonać wyróżnienia poszczególnych elementów żądanej informacji, bowiem wniosek z dnia [...] lutego 2023 r. dotyczył konkretnego dokumentu, tj. raportu z przeprowadzonego audytu, który stanowi pewną spójną i logiczną całość dotyczącą konkretnego postępowania audytowego. Nie jest zatem logicznie uzasadnione, by spośród zawartych w raporcie szczegółowych informacji wyłączać fragmenty, które ewentualnie nie spełniają ustawowej definicji tajemnicy przedsiębiorstwa. Powoływany przez skarżącą fakt, że podmiot powołujący się na tajemnicę przedsiębiorcy jest podmiotem publicznym nie świadczy sam w sobie o tym, że żadna informacja publiczna będąca w jego posiadaniu nie może stanowić tajemnicy przedsiębiorstwa. Jak wynika bowiem zarówno z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak i art. 11 ust. 2 u.z.n.k. wyłączenie dostępu do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy nie zostało ograniczone wyłącznie do podmiotów prywatnych. Działające w ramach wolnej gospodarki rynkowej przedsiębiorstwa publiczne nie mogą bowiem zostać zobowiązane do nieograniczonego udostępniania informacji stanowiących ich tajemnice przedsiębiorstwa, bowiem prowadziłoby to do nieuzasadnionego osłabienia ich pozycji konkurencyjnej na rynku, co z pewnością nie jest celem przepisów o dostępie do informacji publicznej. Z tych przyczyn Sąd uznał postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego za niezasadne, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.