II SA/Wa 1122/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej Organem) decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. J.(zwanego dalej Wnioskodawcą/Skarżącym) odmówił wyłączenia stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132, z późn. zm. zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową). Skarżący wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. wystąpił do Organu o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu szczegółowo przedstawił przebieg służby, zarówno przed, jak i po dniu 1 sierpnia 1990 r. wskazując, między innymi, na pozytywne opinie w służbie, awanse w stanowiskach i w stopniach, uzyskanie Brązowej Odznaki "Zasłużony Policjant", a także powołał się na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA potwierdzającej istnienie inwalidztwa III grupy związanego z właściwościami i warunkami pełnionej służby. Ponadto wskazał, że bogato udokumentował okresy krótkotrwałej służby w jednostkach, o których mowa w art. 13b ustawy emerytalnej oraz okoliczności jej pełnienia, z uwzględnieniem okresu jedynie formalnego zawieszenia na etacie oraz rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych po dniu 12 września 1989 r., załączając do wniosku szereg dokumentów i zaświadczeń potwierdzających spełnienie wymaganych w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej łącznie dwóch kryteriów. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] odmówił wyłączenia stosowania wobec art. 15c ustawy emerytalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 roku (sygn. akt II SA/Wa 2228/18) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] a wyrok z dniem 13 czerwca 2019 r. stał się prawomocny. W w/w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organ nie ocenił wystąpienia zawartych w przepisie art. 8a ustawy przesłanek w odniesieniu do przedstawionych okoliczności faktycznych sprawy, nie rozpatrzył zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stwierdził, że uzasadnienie decyzji wydanej przez organ nie spełniło wymogów określonych w art. 107 par. 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] ponownie odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Wyrokiem z dnia 29 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 2224/19) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]. Przedmiotowy wyrok z dniem 15 października 2020 r. stał się prawomocny. WSA w Warszawie stwierdził, że skoro w danej sprawie spełniono dwa warunki, organ administracji winien był wnikliwie rozważyć, czy zachodzi przesłanka opisana przez prawodawcę, jako "szczególnie uzasadniony przypadek". Brak prawidłowego wyjaśnienia tej kwestii - przy mylnym uznaniu, jakoby nie był spełniony inny warunek - skutkował naruszeniem przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego rozpatrzenia sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. W danym zakresie trafne są zarzuty skargi, co do uchybienia wymaganiu właściwego wyjaśnienia sprawy w danym aspekcie, w związku z treścią art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i właściwego uzasadnienia orzeczenia (art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a.). Sąd stwierdził, że trafnie natomiast organ odnotował, że kwestia czy w ogóle była pełniona służba na rzecz państwa totalitarnego oraz konkretnego okresu jej trwania nie jest przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu. Ma to bowiem bezpośredni wpływ na wysokość uposażenia funkcjonariusza, w myśl art. 15c ustawy zaopatrzeniowej (w świetle jej ust. 3 lecz także ust. 1 pkt 1) i musi być przesądzone w postępowaniu w przedmiocie obniżenia świadczeń, gdzie w kwestii sporów właściwe są sądy powszechne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] odmówił wyłączenia stosowania wobec Wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. Decyzja stronie została doręczona w dniu 5 lutego 2021 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie: 1. art. 8a ust. 1 ustawy emerytalnej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że: - jednym z kryteriów wymaganych przez ustawodawcę do zastosowania przez organ art. 8a ustawy emerytalnej jest "szczególne uzasadniony przypadek" podczas gdy kryteriami wymaganymi przez ustawodawcę do wyłączenia art. 15c ustawy o zaopatrzenie emerytalnym jest spełnienie łącznie wymogu "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz wymogu "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", - pojęcie "krótkotrwałości" w przesłance określonej w art. 8a ust. 1 pkt. 1 ustawy emerytalnej oraz pojęcie "rzetelność", o którym mowa w art. 8 a ust. 1 pkt. 2 tejże ustawy, należy interpretować w oparciu o wykładnię językową, tj. w oparciu o słownikowe znaczenie tych pojęć, podczas gdy winny być one interpretowane indywidualnie, w kontekście każdej ze spraw rozpatrywanych przez organ, mając na względzie niepowtarzalność, różnorodność i specyfikę różnych stanów taktycznych, a pojęcie "w szczególności z narażeniem życia i zdrowia", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt. 2 ustawy emerytalnej, odnosi się do zagrożenia innego niż normalne zastępstwo pełnienia służy i powinno być rzeczywiste dowiedzione i mieć charakter wyjątkowy, podczas gdy takie uwarunkowania przypisane są do pełnienia służby w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (...) (Dz.U. nr 86, poz. 734 ze zm.) dalej zwanego rozporządzeniem, których to wystąpienia nie wymaga ustawodawca w art. 8a ust. 1 pkt. 2 ustawy emerytalnej odnosząc się do zagrożenia standardowo wpisanego w istotę służby formacji mundurowych, i w związku z tym niezastosowaniem przez organ, w tym przypadku, art. 8a ust. 1 ustawy emerytalnej mimo spełnienia łącznie wymaganych przesłanek; 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 a ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy emerytalnej poprzez nieprzeprowadzenie przez organ w sposób wszechstronny i wnikliwy postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności dokonanie oceny spełnienia kryterium, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt. 2 ustawy emerytalnej jedynie przez pryzmat wykonywania obowiązków z narażeniem życia i zdrowia, rozumianych przez organ, jako kwalifikowane narażenie oraz pominięcie części materiału dowodowego w postaci orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w P. nr [...] potwierdzającej u skarżącego trwałe inwalidztwo III grupy pozostające w związku ze służbą, co miało istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania subsumpcji przepisów prawa materialnego; 3. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 a ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy emerytalnej poprzez sporządzenia przez organ uzasadnienia decyzji nieodpowiadającego wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a., tj. bez wyjaśnienia dlaczego organ, pominął w ustaleniach stanu faktycznego sprawy okoliczność, iż skarżący został uznany przez Komisję Lekarską inwalidą III grupy w związku ze służbą, co jednoznacznie wskazuje, że pełnił służbę z narażeniem zdrowia, które w związku z jej pełnieniem utracił, a także niewyjaśnienie przez organ na jakiej podstawie przyjął, że zawarte w przepisie sformułowanie "z narażeniem życia i zdrowia" jest postacią kwalifikowaną tego narażenia, skoro ustawodawca nie odniósł się w tym przypadku do cyt. na wstępie rozporządzenia; 4. art. 153 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2020 r., a w szczególności nie odniesienie się do ustalonych okoliczności faktycznych w sprawie, w tym twierdzeń w zakresie spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz nieuzasadnienie przez organ braku spełnienia "krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa" w odniesieniu do okoliczności faktycznych w sprawie, a także nieuwzględnienie przez organ, że przesłanka "szczególnego narażenia życia i zdrowia" jest wymieniona w przepisie jako przykładowa, a nie konieczna do spełnienia na tle głównej przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 jaką jest "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.". W związku z powyższym wnosił o uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Organu z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "P.p.s.a."). W sprawie tej Organ wykonał wskazania WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 29 lipca 2020 r. (sygn. akt II SA/Wa 2224/19). W ocenie Sądu w sprawie tej Organ nie naruszył też przepisów prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Organ uwzględnił cały materiał dowodowy i na jego podstawie stwierdził, że przypadek skarżącego nie stanowi przypadku szczególnie uzasadnionego, o którym mowa w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu ocena organu w niniejszej sprawie nie była dowolna, a zatem nie naruszono art. 80 k.p.a. Ustalenia stanu faktycznego znajdują oparcie w materiale dowodowym. Organ uznał, że art. 8a ustawy zaopatrzeniowej umożliwia ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Analizując pierwszą z przesłanek formalnych, Organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie i, że winna być rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Analizując drugą z przesłanek formalnych wskazał, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która winna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Organ uznał, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która winna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Minister rozpatrując sprawę skarżącego po zwrocie akt administracyjnych wraz z prawomocnym w/w wyrokiem WSA w Warszawie stwierdził, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), a zatem uznał, że służba skarżącego, o której mowa w art. 13b powołanej ustawy była krótkotrwała oraz stwierdził, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r. Minister stwierdził też, że osiągnięcia odnotowane przez skarżącego po 12 września 1989 r. należy pozytywnie oceniać. Stwierdził, że zadaniem organu jest ustalenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Podniósł, że ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określających treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę »szczególnie uzasadnionych przypadków«, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Powołując się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 147/19, wskazał, że: "(...) użycie w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zwrotu niedookreślonego »w szczególnie uzasadnionych przypadkach« stanowi środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego, wynikającego z faktu, że wyłączenie, o którym mowa w tym przepisie, ze swej istoty ma charakter wyjątkowy. Chodzi Q bowiem o wyłączenie spod ogólnie przyjętej w art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej prawidłowości, osób, które poza tym, że ich służba przed dniem 31 lipca 1990 r. była krótkotrwała, odznaczają się wybitnymi, indywidualnymi, także w znaczeniu »niepowtarzalnymi«, zasługami i osiągnięciami w dziedzinie aktywności zawodowej w służbie po 12 września 1989 r. Ocena tego typu zasług ze względu na ich różnorodność, wyjątkowość, a często nieporównywalność, jak również krótkotrwałości służby została powierzona ocenie organu w ramach uznania administracyjnego. Zatem, samo wykonywanie służby w sposób rzetelny i z najwyższym zaangażowaniem nie wypełnia tej przesłanki, gdyż z istoty każdej służby wynika konieczność wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu zadań z najwyższą gotowością i starannością. Sam fakt otrzymywania przez funkcjonariusza awansów, wyróżnień, nagród motywacyjnych, odznaczeń nie świadczy jeszcze o zaistnieniu szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu." Powołując się na orzecznictwo NSA, w którym wskazano, że: "(...) unormowanie zawarte w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej należy wykładać jako dany przez ustawodawcę organowi administracji publicznej instrument służący wszechstronnemu zbadaniu sprawy określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten objęty ustawowym domniemaniem »służby na rzecz totalitarnego państwa« jest w istocie osobą, której wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego powinna być ustalana na podstawie restrykcyjnych przepisów znajdujących aksjologiczne uzasadnienie wyłącznie do tych osób, które angażowały się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji i których prawa - z tego właśnie względu - zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego." Służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat i 9 miesięcy. Całkowity okres służby strony wynosi 33 lata, 5 miesięcy i 26 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w prawomocnym wyroku z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2224/19, wskazał, że w przypadku skarżącego mylnie przyjęto, że służba ww. trwająca niecałe trzy lata, była długotrwała. Tym samym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Organ nie kwestionował rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącego w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Tym samym uznano, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Niemniej jednak należy zauważyć, że świadczenie emerytalne nie było podwyższone ze względu na służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, z późn. zm.). W tym miejscu podkreślenia wymaga również, iż służba w Policji zawsze wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy, nawet gdy realizowane czynności służbowe są tego rodzaju, że jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia lub życia wydaje się być mało prawdopodobne lub nawet wykluczone. Gdyby zatem zamiarem ustawodawcy było uznanie, iż potencjalne zagrożenie, jakie niesie za sobą służba, jest wystarczające do uznania, iż służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, nie dookreślałby przesłanki drugiej analizowanego przepisu art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez wskazanie, iż rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., ma mieć miejsce "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", gdyż z racji specyfiki samej służby każdy funkcjonariusz Policji spełniałby ów wymóg. Odnosząc się do wystąpienia w sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku, jak wynika z wniosków personalnych sporządzonych w okresie służby ww. w Służbie Bezpieczeństwa (karta [...], sygn. akt [...]) strona: "(...) jest pracownikiem sumiennym, zdyscyplinowanym i kulturalnym. Systematycznie podnosi swoją wiedzę zawodową. W wypadkach uzasadnionych chętnie pracuje w godzinach pozasłużbowych", "(...) jest oficerem zdyscyplinowanym, sumiennym i pracowitym. W służbie osiąga dobre wyniki." Skarżący, w trakcie służby na rzecz totalitarnego państwa (służba w Organach Służby Bezpieczeństwa) obejmował stanowisko merytoryczne w Wydziale Śledczym i po wstępnym okresie wykonywania czynności śledczych pod nadzorem, z uwagi na brak stosownych kwalifikacji, stał się pracownikiem samodzielnym i powierzone zadania wykonywał w stopniu zadowalającym (karta [...] sygn. akt [...]). Ponadto w opinii służbowej z dnia [...] lipca 1980 r. (karta [...] sygn. akt [...]) wskazano również, że skarżący "(...) poczuwa się do odpowiedzialności w wykonywaniu stawianych zadań. Jest chętny i nie unika pracy w godzinach poza służbowych, gdy taka potrzeba zachodzi. Jest zdyscyplinowany i prawdomówny oraz taktowny w stosunku do przełożonych jak i kolegów. (...) Jest członkiem PZPR i udziela się w pracy partyjnej i społecznej. (...) Biorąc pod uwagę całość postawy [...] Z. J.uważam, że ma on szansę zostania pełnowartościowym pracownikiem organów Milicji Obywatelskiej i może być awansowanym na wyższe stanowisko służbowe, również w Wydziale Śledczym." Odnosząc się do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/WA 2224/19 w sprawie uznać należy, że Organ wykazał, że w przedmiotowym przypadku nie można mówić o wystąpieniu szczególnie uzasadnionego przypadku. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, Organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę.