II SA/Wa 1147/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie przedłużenia [...] S. R. okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] marca 2014 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Powyższy rozkaz personalny został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prokurator Prokuratury Rejonowej w C. w toku śledztwa l.dz. [...] wydał w dniu [...] listopada 2013 r. postanowienie o przedstawieniu [...] S. R. zarzutu o to, że pomiędzy sierpniem 2011 r. a dniem [...] lutego 2012 r. w C. i na terenie innych miejscowości woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zabrał w celu przywłaszczenia kartę uprawniającą do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego wraz z pieniędzmi z rachunku bankowego w łącznej kwocie [...] zł na szkodę A. S., tj. o czyn z art. 278 § 1 i § 5 w zw. z art. 12 k.k. Zarzut ten został ogłoszony wymienionemu w dniu [...] grudnia 2013 r. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 187, poz. 1687 ze zm.), zawiesił S. R. w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] marca 2014 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie, Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużył okres zawieszenia S. R. w czynnościach służbowych od dnia [...] marca 2014 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzji tej również nadano rygor natychmiastowej wykonalności na zasadzie art. 108 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż pełnienie służby przez policjanta, który w postępowaniu karnym jest podejrzany o popełnienie przestępstwa z art. 278 § 1 i § 5 k.k. godzi w interes służby, obniża autorytet Policji jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa oraz wpływa negatywnie na jego ocenę w społeczeństwie, wyczulonym na wszelkie naruszenia obowiązujących przepisów prawa przez funkcjonariuszy Policji. Korzystając z przysługującego uprawnienia S. R. w terminie ustawowym wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego, zarzucając naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, iż w danym stanie faktycznym zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", który uzasadnia przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Ponadto podniósł, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólnikowe i lakoniczne, nie odnosi się do konkretnych okoliczności faktycznych związanych z jego osobą. Wskazał, iż organ I instancji całkowicie pominął fakt, iż funkcjonariusz nie przyznał się do zarzucanego mu w postępowaniu karnym czynu, złożył obszerne wyjaśnienia, a zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa zostało złożone przez jego byłą partnerkę "(...) niewykluczone, że ze względów osobistych (...)". Podkreślił również, iż pozbawienie go 50% uposażenia uniemożliwi mu zaspokojenie podstawowych potrzeb. Wskazał także na zasadę domniemania niewinności. W związku z powyższymi zarzutami S. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz na podstawie art. 135 k.p.a. o wstrzymanie jego wykonania. Jednocześnie, na podstawie art. 136 k.p.a. wniósł "(...) w przypadku zaistnienia takiej potrzeby - o przeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności poprzez przesłuchanie mnie, bądź też o zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję (...)". Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Motywując powołane na wstępie rozstrzygnięcie, wskazał, iż zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż trzy miesiące. Stosownie natomiast do art. 39 ust. 3 ww. ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Sformułowanie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" oznacza, że przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, jest wystąpienie w sprawie takich przesłanek jak: "szczególnie uzasadniony przypadek", dokonanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 lub ust. 2 ww. ustawy oraz fakt prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego. W niniejszej sprawie niesporne jest, że funkcjonariusz został zawieszony w czynnościach służbowych, z powodu wszczęcia wobec niego postępowania karnego, rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz to, że wobec skarżącego nadal toczy się postępowanie karne, w którym zarzucono mu popełnienie czynu określonego w art. 278 § 1 i § 5 w zw. z art. 12 k.k. Organ zaznaczył, iż zarzucany czyn stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, co w sposób istotny ujemnie wpłynęło na dobre imię Policji. Z tego względu, w interesie służby tożsamym z interesem społecznym jest odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Zgodnie z art. 25 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działanie policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych. Przytoczone argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. Organ podkreślił, iż S. R. jako funkcjonariusz Policji obowiązany był przestrzegać szczególnie rygorystycznych wymagań w zakresie nienaruszania prawa. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. Natomiast zarzucany policjantowi czyn z art. 278 § 1 i § 5 w zw. z art. 12 k.k. jest czynem szczególnie nagannym i świadczy o dużym stopniu lekceważenia norm prawnych. Organ zaznaczył również, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie przesądza o winie policjanta w żadnym toczącym się postępowaniu, nie koliduje też w jakimkolwiek stopniu z obowiązującą w postępowaniu karnym zasadą domniemania niewinności. Organ odwoławczy zaznaczył, iż - wbrew zarzutom odwołania - organ I instancji, stosownie do obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, działając w granicach uznania administracyjnego. Jakkolwiek uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego nie jest obszerne, to jednak nie można uznać, iż narusza art. 103 § 3 k.p.a. Zasadnie przyjmując, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" stwarzający podstawę do przedłużenia okresu zawieszenia, organ uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Końcowo, odnosząc się do zastosowania w zaskarżonej decyzji art. 108 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, iż w analizowanym przypadku dobro służby przejawia się koniecznością odsunięcia policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych oraz wynika bezpośrednio z charakteru czynu, jaki zarzucono mu w toczącym się postępowaniu karnym. Z zawodem policjanta wiąże się bowiem szczególny stopień społecznego zaufania, zatem od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby, jak i postawy osobistej. Organ I instancji nadając zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, wymagającymi skutecznych i prawidłowych działań, których nie można realizować, gdy w szeregach formacji znajdują się funkcjonariusze, w stosunku do których wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa. Przepis art. 108 § 1 k.p.a. został zatem prawidłowo zastosowany, bowiem w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby jest, aby przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego odniosło skutek niezwłoczny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. S. R. zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 39 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię, ewentualnie niewłaściwe zastosowanie, polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego, ewentualnie na bezzasadnym - nie popartym w sposób przekonujący konkretnymi elementami stanu faktycznego, czy też zindywidualizowanymi przesłankami - uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie doszło do "szczególnie uzasadnionego przypadku", uzasadniającego dolegliwość w postaci przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, podczas gdy w niniejszej sprawie, zważywszy na okoliczności, "szczególnie uzasadniony przypadek" nie zachodzi, - art. 25 ustawy o Policji poprzez uznanie, że skarżący nie przestrzegał szczególnie rygorystycznych wymagań w zakresie nienaruszania prawa, 2) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i błędną - w znacznej mierze dowolną - ocenę zebranego materiału dowodowego, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych wątków sprawy, polegające m.in. na kompletnym zignorowaniu okoliczności śledztwa, stanowiska skarżącego w śledztwie oraz braku spójności zeznań członków rodziny rzekomej pokrzywdzonej - byłej partnerki skarżącego, a także na bezpodstawnym uznaniu, że skarżący nie przestrzegał szczególnie rygorystycznych wymagań w zakresie nienaruszania prawa, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe, w szczególności niepełne, ogólnikowe i niezindywidualizowane uzasadnienie decyzji, nie zawierające wskazania konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom - w tym ustnym wyjaśnieniom skarżącego - odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2014 r. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach skargi S. R. wskazał, iż przedstawiona przez organ odwoławczy argumentacja jest niepełna i sprzeczna z zaistniałym stanem faktycznym i prawnym, a także godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego, nakazujące wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz pełne zebranie materiału dowodowego. Podniósł, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólnikowe i lakoniczne, nie odnosi się do konkretnych okoliczności sprawy, nie wyjaśnia, czy w sprawie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Motywując zaskarżoną decyzję organ nie wziął pod uwagę, że skarżący kategorycznie nie przyznaje się do winy, zaś zawiadomienie o przestępstwie zostało złożone przez jego byłą partnerkę - niewykluczone, że ze względów osobistych. Na poparcie swego stanowiska skarżący przytoczył fragmenty licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1147/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], zaś postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. o sygn. akt I OZ 952/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie S. R. na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.", oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na ocenie legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 tej ustawy, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei ust. 2 ww. przepisu określa, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast ust. 3 art. 39 przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostały decyzje w przedmiocie przedłużenia skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, a więc decyzje podjęte na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Treść ww. przepisu wskazuje, że decyzja o przedłużeniu policjantowi okresu zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania "można przedłużyć". Decyzja taka wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. W świetle art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu obowiązków służbowych jest wystąpienie dwóch przesłanek, tj. "szczególnie uzasadnionego przypadku" oraz faktu prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego - ukończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia. Fakt toczenia się przeciwko S. R. postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jest bezsporny w niniejszej sprawie, spór natomiast dotyczy tego, czy w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek". Choć ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku", to jednak, nawiązując w treści tego przepisu do prowadzonego postępowania karnego, wskazał pośrednio na przesłankę do dalszego trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, określając tym samym, że okres ten może zostać przedłużony do czasu jego zakończenia. Zdaniem Sądu, z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, w tym zwłaszcza zarzutów, jakie mogą być stawiane w postępowaniach karnych wobec policjantów, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest w pełni uzasadnione. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala bowiem organom Policji na odpowiednią ocenę zarówno samego faktu prowadzenia przeciwko policjantowi postępowania karnego, jak i charakteru stawianego funkcjonariuszowi w tym postępowaniu zarzutu, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania zawieszenia w czynnościach służbowych. Przy czym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2010 r. o sygn. akt I OSK 964/09 (publ. LEX nr 595648) w sytuacji, gdy postępowanie karne znajduje się jeszcze na etapie przygotowawczym, po przedstawieniu zarzutów, to ustawowej cechy szczególności przypadku mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych należy poszukiwać wśród tych okoliczności, które istnieją na etapie przedstawienia zarzutów. Z tego względu, tymi okolicznościami może być sam charakter przedstawionych policjantowi zarzutów. W ocenie Sądu, rację ma Komendant Główny Policji wskazując, że w sprawie niniejszej spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, uzasadniająca przedłużenie okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Jak bowiem wynika z akt sprawy, Prokurator Prokuratury Rejonowej w C. w toku śledztwa (l.dz. [...]) wydał w dniu [...] listopada 2013 r. postanowienie o przedstawieniu S. R. zarzutu o to, że pomiędzy sierpniem 2011 r. a dniem [...] lutego 2012 r. w C. i na terenie innych miejscowości woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zabrał w celu przywłaszczenia kartę uprawniającą do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego wraz z pieniędzmi z rachunku bankowego w łącznej kwocie [...] zł na szkodę A. S., tj. o czyn z art. 278 § 1 i § 5 w zw. z art. 12 k.k. Zarzut ten został ogłoszony wymienionemu w dniu [...] grudnia 2013 r. Ponadto, w toku postępowania przed organem I instancji ustalono, że postępowanie karne jest kontynuowane, zaś prawdopodobnie w kwietniu do sądu zostanie skierowany akt oskarżenia przeciwko ww. funkcjonariuszowi, przy czym zarzuty i podstawy do wszczęcia postępowania karnego nie uległy zmianie (notatka urzędowa z dnia [...] marca 2014 r.). Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organy orzekające prawidłowo wskazały, iż przestępstwo przeciwko mieniu (art. 178 § 1 i § 5 k.k.) należy do szczególnej kategorii czynów zabronionych. Własność, co należy podkreślić, jest dobrem chronionym w Konstytucji RP (art. 64), zatem każde uzasadnione podejrzenie dokonania przez funkcjonariusza Policji zamachu na to dobro, winno skutkować podjęciem określonych działań, mających na celu odsunięcie go od wykonywania czynności służbowych. Realizacja obowiązków wynikających ze stosunku służbowego w sytuacji postawienia policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, niewątpliwie naruszałaby dobre imię tej formacji i wywierałaby demoralizujący wpływ na współpracowników. Wobec tego rodzaju zarzutu, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, góruje nad interesem funkcjonariusza, jako strony postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.), co niewątpliwie uzasadnia dalsze trwanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Zauważyć należy, że wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Policja tworzy formację uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak stanowi art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, do podstawowych zadań formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (...). Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. Dotyczy to zarówno sfery służby, jak i postawy osobistej. Podejrzenie popełnienia przez policjanta przestępstwa godzi w dobro (interes) służby, na który składa się dobre imię Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania aparatu administracji, czy niezależności formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych. "Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Takim następstwom powinien przeciwdziałać przełożony służbowy właściwy w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych" (por. A. Korcz-Maciejko, W. Maciejko, Zawieszenie funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych, Służba Pracownicza z 2009 r., nr 10, s. 25). W świetle powyższego, nie ma racji skarżący twierdząc, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstwa przeciwko mieniu mogło być, zdaniem Sądu, uznane za "szczególnie uzasadniony przypadek", stwarzający podstawę do podjęcia rozkazu o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Nie można również zgodzić się ze skarżącym, iż organ odwoławczy uznał z naruszeniem art. 25 ustawy o Policji, że skarżący "nie przestrzegał szczególnie rygorystycznych wymagań w zakresie nienaruszania prawa". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ powołał ww. przepis w celu podkreślenia, że skarżący - jako funkcjonariusz Policji - obowiązany jest do zachowania nieposzlakowanej opinii, zaś podejrzenie popełnienia ww. przestępstwa, powoduje w istocie jej utratę, obniża autorytet Policji jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa, a także wpływa negatywnie na ocenę formacji w środowisku społecznym. Nieuzasadniony jest również zarzut skargi, jakoby zawieszenie policjanta w wykonywaniu czynności służbowych w związku z postawionymi zarzutami w postępowaniu karnym naruszało zasadę domniemania niewinności. Dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu czynności służbowych uzależniona bowiem została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od uznania policjanta winnego popełnionych czynów. Dopuszczalność przedłużenia tego zawieszenia nie może być zatem rozważana w kontekście ww. zasady. Nietrafne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Obowiązkiem organu w niniejszej sprawie było zebranie materiału dowodowego uzasadniającego (bądź nie) zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Obowiązek ten, jak wynika z akt sprawy, został przez organ wykonany. W toku postępowania ustalono bowiem, iż postępowanie karne przeciwko skarżącemu nadal się toczy, nie uległy zmianie podstawy do wszczęcia postępowania karnego, a ponadto prokurator powziął przekonanie o celowości skierowania sprawy na drogę sądową. Wbrew stanowisku skarżącego, organ nie miał obowiązku zbadania, czy faktycznie przedstawione mu zarzuty odpowiadają prawu i wskazują na popełnienie przestępstwa. Do organów Policji orzekających w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych nie należy bowiem ocena postępowania karnego i co się z tym wiąże ocena stawianych w nim zarzutów. Z tego względu zarzut pominięcia przez organ okoliczności, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa zostało złożone przez jego byłą partnerkę, zeznania świadków są - w ocenie skarżącego - niespójne i mijają się z prawdą, zaś skarżący nie przyznaje się do winy, nie może odnieść zamierzonego skutku. Zdaniem Sądu, organ przyjmując, iż w sprawie zachodzą podstawy do zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a zaskarżone rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, czyniąc zadość wymogom z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Końcowo, na marginesie już tylko zauważyć należy, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Z tego względu, dla dokonanej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonego rozkazu personalnego nie może mieć znaczenia powołana przez skarżącego późniejsza zmiana przez Sąd karny kwalifikacji zarzucanego mu czynu z kradzieży na przywłaszczenie środków pieniężnych (art. 284 k.k.) i wydanie - nieprawomocnego - wyroku skazującego (v. protokół rozprawy z dnia [...] kwietnia 2015 r.). Konkludując Sąd stwierdza, iż w zaistniałym stanie faktycznym, podjęte w sprawie rozkazy personalne należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.