II SA/Wa 1148/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. E. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. E. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi M. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego. Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2015 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Natomiast w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przesłano urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pisma adresowane do skarżącej przesłano na adres podany w skardze oraz na adres Kliniki [...] w [...]. W dniu 28 lipca 2015 r. do Sądu wpłynął zwrot przesyłki adresowanej do skarżącej kierowanej na adres Kliniki [...] w [...] z adnotacją o tym, że pacjentka nie przebywa w placówce (wypis [...].06.2015 r.). Skarżąca odebrała kierowaną do niej korespondencję w dniu 4 sierpnia 2015 r., a następnie przesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w dniu 9 września 2015 r. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej radcę prawnego E. R. W dniu 21 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej przesłał do Sądu podpisaną przez siebie - skargę M. E. na decyzję Prezesa ZUS wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Radca prawny podniósł, że o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu został powiadomiony w dniu 14 września 2015 r. Natomiast w celu uzupełnienia braku formalnego skargi, nie mając możliwości bezpośredniego skontaktowania się ze skarżącą, załączył dwa egzemplarze podpisanej przez siebie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Zgodnie z art. 87 § 4 ppsa, równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1038/12; lex nr 1274266). Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi zasługuje na uwzględnienie. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu liczy się od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu. Żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W wypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 ppsa, dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość zapoznania się z aktami sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06, niepubl., postanowienie NSA z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, niepubl., postanowienie NSA z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11). Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (Patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.) Kryterium braku winy zostało w niniejszej sprawie spełnione. Radca prawny E. R. o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu dowiedziała się w dniu 14 września 2015 r., a zatem już po upływie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, który minął w dniu 11 sierpnia 2015 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik złożył w dniu 21 września 2015 r. Oznacza to, że wniosek o przywrócenie terminu, złożony został w terminie siedmiu dni, licząc od daty powzięcia wiadomości o ustanowieniu pełnomocnikiem z urzędu. Wobec powyższego w ocenie Sądu uprawdopodobnione zostały okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.