II SA/Wa 1169/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska, , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję PKP [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę I. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: 1. M. W. (zwana dalej: "Skarżącą") wystąpiła 22 stycznia 2019r. - w imieniu własnym - do [...] S.A. (zwane dalej: "Spółką") w trybie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018r. Nr 1330 ze zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") i art. 96 ust. 3 ustawy z 29 stycznia 2004r. prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2018r. nr 1986, zwana dalej: "u.P.z.p.") o udostępnienie informacji publicznej w postaci: a) umowy z [...] listopada 2018r. na świadczenie usług transmisji danych sieci WAN zawartej w wyniku postępowania przetargowego nr [...] z załącznikami oraz b) sposobu realizacji umowy, w szczególności udostępnienie protokołów odbioru przedmiotu umowy lub jego części, korespondencji z wykonawcą dotyczącej realizacji umowy, faktur i not księgowych. Skarżąca podkreślił, że z orzecznictwa NSA wynika, że umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Do spraw wszczętych w trybie u.d.i.p. podmiot zobowiązany do jej udzielenia stosuje przepisy tej ustawy przy uwzględnieniu szczególnych unormowań u.P.z.p. Jawność umów w sprawach zamówień publicznych na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza możliwość odmowy ich udostępnienia z powołaniem się na którakolwiek z tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest zatem dopuszczalne wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia umów w sprawach zamówień publicznych, gdyż są one jawne (wyrok z 29 lutego 2012r. sygn. l OSK 2215/11). Jawność dotyczy również wszelkich dokumentów i informacji dotyczących realizacji umów w sprawie zamówienia publicznego. Potwierdza to m.in. w wyrok WSA we Wrocławiu z 12 września 2006r. sygn. akt IV SA/Wr 568/06, w którym uznano, że: wszystkie informacje dotyczące umów o realizację zamówień publicznych, a więc takich w oparciu, o które wydatkowane są środki publiczne i osiągane cele o znaczeniu publicznym są informacjami publicznymi". Analogiczne stanowisko przestawił również WSA w Poznaniu w wyroku z 8 lipca 2004r. (IV SA/Po 224/06). Konieczność udostępnienia informacji dotyczy zatem protokołów odbioru, faktur i not księgowych. 2. Spółka w piśmie z [...] lutego 2019r. nr [...] udostępniła Skarżącej zanonimizowaną kopię umowy, z wyłączeniem opisu przedmiotu zamówienia, zamieszczając ją na https://oc.plk-sa.pI/index.php/s/HZEpSPrTgldOVUk Spółka poinformowała ponadto, że do chwili obecnej nie powstały faktury, noty księgowe czy protokoły odbioru przedmiotu zamówienia lub jego części. Zgodnie z harmonogramem pierwsze odbiory częściowe planowane są po 6 miesiącach od daty zawarcia umowy, tj. na koniec maja 2019r. Spółka dodatkowo wskazała, że korespondencja wewnętrzna z wykonawcą ww. zadania nie stanowi informacji publicznej w myśl u.d.i.p. 3. Spółka [...] lutego 2019r. wydała decyzję, w której, mając na względzie art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odmówiła udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia opisu przedmiotu zamówienia dla ww. postępowania przetargowego. Spółka w uzasadnieniu ww. decyzji podkreśliła, że w orzecznictwie przyjmuje się, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności oraz że utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 2339/13). W orzeczeniu tym zwrócono uwagę, że: "Każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być, przed jej udostępnieniem w trybie u.d.i.p., indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że już samo zakwalifikowanie informacji dotyczącej przedsiębiorcy jako informacji publicznej pociąga za sobą obowiązek jej udostępnienia. Jakkolwiek informacje, udostępnienia których żąda wnioskodawca, odnoszą się do postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w którym istotną rolę odgrywa zasada jawności, tym niemniej zasada ta nie ma charakteru absolutnego. Ustawodawca przewidział bowiem wyjątki dopuszczające wyłączenie zasady jawności, określone w art. 8 u.P.z.p., zgodnie z którym zasada jawności doznaje ograniczenia w odniesieniu do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z 16 kwietnia 2003r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2018r., poz. 419, zwana dalej: "u.z.n.k."). Spółka stwierdziła, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentacji przetargowej należy wyjaśnić, że w ramach ww. postępowania przetargowego Spółka zastrzegła jako tajemnicę przedsiębiorstwa opis przedmiotu zamówienia jako zawierający szczegółowe dane z zakresu dokumentacji technicznej aplikacji informatycznych oraz systemów teleinformatycznych. Na podstawie zał. 1 "Polityki Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy" w Spółce "[...]", zatwierdzonej [...] maja 2015r. przez Prezesa Zarządu Spółki, na mocy uchwały nr [...] Zarządu Spółki z [...] września 2014r. w sprawie ustalenia zasady funkcjonowania Systemu Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji Spółki (SZBI), zgodnie z normą [...] oraz wyznaczenia imiennego Pełnomocnika do spraw Systemu Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji, zawierającego Ramowy wykaz rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki, do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu u.z.n.k. należą m.in.: - specyfikacje istotnych warunków zamówienia, umowy, opinie prawne do umów oraz materiałów i dokumentów - w tym zakresie, w jakim elementy dokumentacji stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa: - dokumentacja techniczna aplikacji informatycznych, systemów informatycznych, teleinformatycznych i telekomunikacyjnych. Określenie w ww. dokumencie wnioskowanych informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa i zastrzeżenie ich przez Spółkę świadczy o spełnieniu elementu formalnego tajemnicy przedsiębiorstwa. Tajemnicę przedsiębiorstwa zdefiniowano w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., zgodnie z którym pod tym pojęciem rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W ocenie Spółki opis przedmiotu zamówienia zawierający szczegółowe informacje o lokalizacji urządzeń, topologii sieci WAN, stosowanych technologiach, sprzęcie i jego konfiguracji, lokalizacji łączy i urządzeń transmisyjnych, parametrach i warunkach technicznych świadczenia usług transmisyjnych ma istotne znaczenie dla funkcjonowania i bezpieczeństwa Spółki. Ujawnienie ww. informacji wpłynęłoby na obniżenie bezpieczeństwa Spółki, narażając ją na potencjalne ataki. Bezpieczeństwo danych przesyłanych za pomocą sieci WAN ma kluczowe znaczenie dla działalności zarządcy infrastruktury kolejowej. Za pomocą sieci WAN Spółki przesyłane są informacje biznesowe mające kluczowe znaczenie w działalności Spółki. W szczególności dane wykorzystywane na potrzeby: sytemu ewidencji pracy eksploatacyjnej (SEPE), systemu konstrukcji rozkładu jazdy (SKRJ), systemu wspomagania dyżurnego ruchu (SWDR), systemu wspomagania dróżnika przejazdowego (SWDP), SAP, systemów finansowych, kadrowych oraz poczty korporacyjnej. Z powyższego wynika, że sieć WAN ma kluczowe znaczenie dla każdego z aspektów działalności Spółki, a narażenie jej na niebezpieczeństwo lub ataki mogłoby doprowadzić w konsekwencji do paraliżu działalności zarządcy infrastruktury. Przykładowo obniżenie bezpieczeństwa sieci WAN, która jest wykorzystywana do transmisji danych o odbywającym się ruchu kolejowym, wpływałoby bezpośrednio na bezpieczeństwo prowadzonego ruchu, powodując zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Ponadto narażenie infrastruktury teleinformatycznej Spółki na ataki zagroziłoby podstawom jej działalności. Zarządca infrastruktury, nie mogąc chronić danych o konstrukcji rozkładu jazdy lub sposobie ustalania stawek za dostęp do infrastruktury, podważałby podstawy swojej działalności. Spółka podniosła, że dostęp do wnioskowanego dokumentu ograniczono tylko do pracowników Spółki zobowiązanych do zachowania tajemnicy przedsiębiorcy. Ponadto wykonawcy, którzy wyrażali chęć zapoznania się z opisem przedmiotu zamówienia wraz z załącznikami - na etapie postępowania przetargowego -zobowiązani byli podpisać umowę o zachowaniu poufności. Dokument nie był więc dostępny publicznie. Wyłoniony w przetargu wykonawca, z którym podpisano umowę, również podpisał umowę o zachowaniu poufności. Skoro Spółka skutecznie zastrzegła tajemnicę przedsiębiorcy, brak możliwości udostępnienia Skarżącej informacji dotyczących przedmiotu zamówienia. Stanowisko w tym zakresie, zgodnie z obowiązującymi w Spółce uregulowaniami, zajął Naczelnik w Biurze Informatyki Centrali Spółki. 4. Skarżąca w piśmie z 15 marca 2019r. wniosła skargę na ww. decyzję Spółki z [...] lutego 2019r. wskazując w sposób wyraźny, że ww. decyzję doręczono Skarżącej 15 lutego 2019r., z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczania prawa do informacji ze względu na m.in. ochronę wolności i praw podmiotów gospodarczych, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności, poprzez nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa do informacji publicznej w sprawie, gdy nie zachodzi w istocie potrzeba ochrony wolności i praw podmiotu gospodarczego, a przez to dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków; b) art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d-e u.d.i.p. - przez odmowę udzielenia informacji publicznej, gdy Spółka jest na mocy powyższych przepisów zobowiązany do jej udzielenia; c) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 139 ust. 3 u.P.z.p. - przez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że istotny element umowy będący przedmiotem wniosku zawiera wyłącznie informacje chronione jako tajemnica przedsiębiorstw, i w konsekwencji odmowę udzielenia informacji publicznej i udostępnienia opisu przedmiotu zamówienia, gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisu, prowadzi do uznania, że zażądana informacja, w zakresie opisu przedmiotu zamówienia nie stanowi tajemnicy przedsiębiorcy i nie jest objęta dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a zatem podlega udostępnieniu na podstawie u.d.i.p.; d) art. 11 ust. 2 u.z.n.k. - przez nieuzasadnione przyjęcie, że opis przedmiotu zamówienia stanowiący integralną część Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, a następnie umowy zawartej w wyniku przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki, pomimo braku spełnienia przesłanek ustawowych do uznania jej za takową. Skarżąca, mając powyższe zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy udostępnienia opisu przedmiotu zamówienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, jak też o zobowiązanie Spółki do przedstawienia całej treści opisu przedmiotu zamówienia i dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: - decyzji z [...] grudnia 2018r. nr [...] na okoliczność odmowy ponownego udostępnienia T. sp. z o.o. opisu przedmiotu zamówienia, pomimo, że opis przedmiotu zamówienia wcześniej wykonawcy udostępniono na potrzeby udziału T. sp. z o.o. w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że prawo do uzyskania informacji publicznej dotyczącej umowy w sprawie zamówienia publicznego obejmuje całą treść umowy, w szczególności istotny element umowy, jakim jest opis przedmiotu zamówienia (zwany dalej: "OPZ"). To właśnie ten dokument determinuje zakres przedmiotowy umowy, harmonogram realizacji umowy i szczegółowe obowiązki wykonawcy. Bez znajomości OPZ, nie można określić co jest przedmiotem zamówienia publicznego. Brak wglądu do tego dokumentu uniemożliwia ocenę czy świadczenie pierwotnie wskazane przez Zamawiającego w OPZ załączonym do SIWZ jest tożsame ze świadczeniem określonym w OPZ, stanowiącym załącznik do umowy zawartej w wykonawcą w wyniku przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (zgodnie z art. 140 ust. 3 u.P.z.p. umowa podlega unieważnieniu w części wykraczającej poza określenie przedmiotu zamówienia zawartego w specyfikacji istotnych warunków zamówienia). Odmowa udostępnienia OPZ stanowi pogwałcenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ograniczenia spowodowane potrzebą ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa powinna być dokonywana ze szczególną ostrożnością i z wyważeniem proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, ze dane ograniczenia wolności obywatelskiej nie naruszają konstytucyjnej hierarchii dóbr. Spółka w szczególności nie może objąć tajemnicą przedsiębiorstwa całości OPZ i poprzestać na ogólnym twierdzeniu, iż jest to dokument wymieniony w uchwale o Polityce Bezpieczeństwa, który ma istotne znaczenie dla funkcjonowania i bezpieczeństwa, a zatem może zostać objęty tajemnicą, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 8 u.P.z.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Skarżąca podniosła, że Spółka powołała się w decyzji nieaktualny art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i nieaktualną definicję tajemnicy przedsiębiorstwa, zaznaczając, że nowa definicja niewiele odbiega od poprzedniej, ale obecnie przedsiębiorca powinien dochować należytej staranności przy podejmowaniu działań w celu zachowania poufności informacji. W doktrynie uznaje się, że poprzeczka została podwyższona. Zdaniem Skarżącej nie wystarczyło też powołanie się na spełnienie "elementu formalnego" tajemnicy w postaci przytoczenia treści Uchwały w sprawie Polityki Bezpieczeństwa, zgodnie z którą "do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji należą m.in. specyfikacje istotnych warunków zamówienia, umowy, opinie prawne do umów oraz materiałów i dokumentów - w tym zakresie w jakim elementy przedmiotowej dokumentacji stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa; dokumentacja techniczna aplikacji informatycznych, systemów informatycznych, teleinformatycznych i telekomunikacyjnych". Spółka powinna wskazać, których konkretnie elementów OPZ udostępnienia odmawia i omówić odrębnie każdy z tych fragmentów pod kątem spełnienia przesłanek przemawiających za ich utajnieniem. OPZ stanowiący załącznik do SIWZ został udostępniony T. sp. z o.o. (zwana dalej: "Sp. z o.o."), która brała udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia i która zawarła ze Spółką umowę o zachowaniu poufności. Sp. z o.o. wystąpiła [...] grudnia 2018r. do Spółki o udostępnienie umowy zawartej z [...] Polska S.A. z załącznikami, w tym OPZ. Spółka [...] grudnia 2018r. odmówiła udostępnienia OPZ, powołując te same argumenty, które wskazano w ww. decyzji. Zdaniem Skarżącej w świetle przepisów u.P.z.p., OPZ powinien mieć co do zasady treść identyczną, jak załączona do SIWZ. OPZ najpierw udostępniono Sp. z o.o., a kilka miesięcy później objęto poufnością, więc Spółka nie przeprowadziła rzetelnego postępowania mającego na celu wyjaśnienie podstaw zastrzeżenia poufności OPZ. 5. Spółka w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. 6. Pełnomocnik Skarżącej na rozprawie przed WSA w Warszawie 4 grudnia 2019r. wniósł o potraktowanie ww. skargi, jako skargi na bezczynność organu, gdyż pierwsze doręczenie zaskarżonej decyzji miało miejsce w formie elektronicznej [...] lutego 2019r., zaś do drugiego doręczenia doszło 2 lipca 2019r. w trybie art. 391 k.p.a. 7. Pełnomocnik Spółki na rozprawie przed WSA w Warszawie 4 grudnia 2019r. wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie jest zasadna. 2. Zdaniem Sądu skargę należało rozpatrzeć merytorycznie i potraktować ją – zgodnie z jej literalną treścią – jako skargę na ww. decyzję Spółki z [...] lutego 2019r. Po pierwsze dlatego, że skargę złożono w prawem przewidzianym terminie – 18 marca 2019r. (k. 11 akt sądowych). Po drugie Skarżąca, która jest radcą prawnym w treści skargi wyraźnie wskazała datę doręczenia ww. decyzji - 15 lutego 2019r. (k. 2 akt sądowych). Po trzecie sformułowane w skardze zarzuty oraz ich uzasadnienie wskazują jednoznacznie, że Skarżąca zapoznała się z treścią zaskarżonej decyzji i miała wystarczającą ilość czasu na wywiedzenie skargi (k. 2-9 akt sądowych), a ponadto Skarżąca we wniosku z 22 stycznia 2019r. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej (k. 27 akt administracyjnych). Warto ponadto wskazać, że postępowanie w sprawie o udostępnienie informacji publicznej jest całkowicie odformalizowane, bowiem jego charakter ma sprzyjać możliwości szybkiego uzyskania oczekiwanej informacji publicznej. Komunikacja elektroniczna ma szereg zalet; jest szybka, ogólnie dostępna i pozwala na niezwłoczne udzielenie odpowiedzi na wniosek. Jej wadą jest natomiast możliwość wystąpienia problemów natury technicznej, które mogą spowodować, że wniosek albo decyzja, które zostaną faktycznie wysłane nie dotrą do adresata. W rozpoznawanej sprawie z taki trudnościami technicznymi nie mieliśmy do czynienia, gdyż zaskarżona decyzja dotarła do Skarżącej w taki sposób i w takiej formie, że możliwe było zapoznanie się z jej treścią oraz skonstruowanie zarzutów wobec ww. decyzji. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: (1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, (2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, iż do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wykładnia systemowa art. 16 ust. 2 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że pod pojęciem "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji (zwrot "do decyzji" oznacza "do wydania decyzji"). Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem i doręczeniem decyzji oraz przepisy, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji (por. wyrok NSA z 18 października 2013r. sygn. akt I OSK 1632/13, dostępny na www.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 14 § 1 k.p.a., sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publicznej (Dz.U. Nr 64, poz. 565 ze zm.), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. W myśl art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Art. 39¹ § 1 k.p.a. przewiduje doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2013r., poz. 1422), pod warunkiem, że strona lub inny uczestnik postępowania: (1) złożył podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, (2) wystąpił do organu administracji publicznej o takie doręczenie, 3) wyraził zgodę na doręczenie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskazał organowi adres elektroniczny. Wyrażenie zgody przybiera postać wniesienia podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., co oznacza, że w aktach sprawy musi znajdować się stosowny dokument (wniosek, pismo, dokument elektroniczny z bezpiecznym podpisem) zawierający zgodę strony na korzystanie ze środków komunikacji elektronicznej. Z powyższego wynika, że drogą elektroniczną mogą być doręczane pisma (decyzje) w formie dokumentu elektronicznego, jeśli wystąpi o to, bądź wyrazi zgodę, strona. W rozpoznawanej sprawie jakkolwiek Spółka zdecydowała się na wydanie decyzji w formie papierowej, z własnoręcznym podpisem osoby upoważnionej, które – po uprzednim zeskanowaniu – przesłano Skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej, nie zaś w trybie art. 39 k.p.a., tym niemniej ww. wadliwość proceduralna, nie miała i nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca, o czym mowa wyżej, zapoznała się z ww. decyzją i wywiodła w terminie prawem przewidzianym skargę, a ponadto we wniosku podała adres e-mail. Sąd decydując ponadto o merytorycznym rozpatrzeniu sprawy kierował się dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że ustawodawca ma wolę odformalizowania postępowania (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2017r. sygn. akt I OSK 2141/15). W postępowaniu prowadzonym na gruncie u.d.i.p. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w pełnym zakresie z pewnością nie służyłoby osiągnięciu tego celu (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 1690/15). Regulacje u.d.i.p. zmierzają do odformalizowania, uproszczenia i przyspieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2017r. sygn. akt I OSK 2946/15), sprzyja zatem temu również wysłanie z oficjalnego konta adresata wniosku zapisanej elektronicznie decyzji na adres elektroniczny wnioskodawcy, w sytuacji, gdy wniosek został złożony mailowo. Zapatrywanie to koresponduje z przyjmowaną w orzecznictwie dopuszczalnością składania wniosków właśnie drogą mailową, w tym anonimowo (zob. np. wyrok NSA z 16 marca 2009r. sygn. akt I OSK 1277/08). Wszystkie ww. orzeczenia dostępne są na www.nsa.gov.pl. Sąd stwierdza ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 listopada 2017r. sygn. akt I OSK 3312/15 (dostępny na www.nsa.gov.pl), w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej do rozpoznawanej sprawy (wniosek o udzielenie informacji publicznej złożony w formie elektronicznej i decyzję wysłano za pośrednictwem poczty elektronicznej) przyjął, że zaskarżona decyzja została doręczona skutecznie i w tym dniu otworzył się termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie było zatem konieczne stosowanie art. 64 § 2 k.p.a. czy doręczanie decyzji według reżimu art. 39 k.p.a. w formie pisemnej określonej w art. 14 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pogląd ten w pełni aprobuje i uznaje za własny w rozpoznawanej sprawie, podkreślając, że zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącej skutecznie – 15 lutego 2019r. i w tym dniu otworzył się termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie było zatem konieczne stosowanie art. 64 § 2 k.p.a. i ponownego doręczania zaskarżonej decyzji według reżimu art. 39 k.p.a. w formie pisemnej określonej w art. 14 § 1 k.p.a. 3. Sąd ocenia ponadto, że - wbrew twierdzeniom Skarżącej wyrażonym w skardze - uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że decyzję tę poprzedzało przeprowadzenie rzetelnego postępowania, a sama decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, z powołaniem się na stanowisko prezentowane w judykaturze: między innymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 1 października 2014r. sygn. akt I OSK 1874/14; 5 lipca 2013r. sygn. akt I OSK 511/13; 16 kwietnia 2014r. sygn. akt I OSK 2339/13 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2014r. sygn. akt II SA/Wa 2178/13 (dostępne na www.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje ponadto, że zakres prawa do informacji publicznej został określony w Konstytucji RP przez wskazanie przedmiotu informacji publicznej oraz form dostępu do tej informacji. Przedmiot informacji publicznej określa przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wskazujący czego dotyczy informacja publiczna, wskazując w ust. 2 formy dostępu do tej informacji. O ograniczeniu prawa do informacji publicznej stanowi natomiast art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji jest dopuszczalne, z tym, że może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Z istoty ograniczenia wynika, że prawo ograniczane – w zależności od przyjętych kryteriów – może nie być dostępne dla wszystkich obywateli w równym stopniu. Prawidłowe było również wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że już samo zakwalifikowanie informacji dotyczącej przedsiębiorcy jako informacji publicznej pociąga za sobą obowiązek jej udostępnienia. Jakkolwiek informacje, udostępnienia których żąda Skarżąca, odnoszą się do postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w którym istotną rolę odgrywa zasada jawności, tym niemniej zasada ta nie ma charakteru absolutnego. Ustawodawca przewidział bowiem wyjątki dopuszczające wyłączenie zasady jawności, określone w art. 8 u.P.z.p., zgodnie z którym zasada jawności doznaje ograniczenia w odniesieniu do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu u.z.n.k. Spółka w ramach ww. postępowania przetargowego zastrzegła - jako tajemnicę przedsiębiorstwa - opis przedmiotu zamówienia jako zawierający szczegółowe dane z zakresu dokumentacji technicznej aplikacji informatycznych oraz systemów teleinformatycznych. W myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest ponadto kwestionowane, że przy analizie zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy posiłkować się odwołaniem do art. 11 ust. 4 u.z.n.k., w myśl którego przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Oparcie decyzji na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. implikuje odniesienie się do różnic pomiędzy pojęciami "tajemnica przedsiębiorcy", którym posługuje się u.d.i.p., a "tajemnicą przedsiębiorstwa", o której mowa w u.z.n.k. Zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (przesłanka materialna). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Tak stało się w rozpoznawanej sprawie, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. W orzecznictwie podkreśla się ponadto, że tajemnica przedsiębiorstwa nie traci swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań (przesłanka formalna). W ramach sądowej kontroli odmowy udostępnienia informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy konieczne jest badanie przesłanki materialnej i formalnej tej tajemnicy. Obie te przesłanki muszą być spełnione, aby dana informacja podlegała ochronie w świetle ww. przepisów (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2014r. sygn. akt I OSK 2112/13, publ. LEX nr 1456979). Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na wypełnienie obu ww. przesłanek. Wprawdzie ustanowione w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyłączenia mają charakter wyjątkowy i jako takie, nie mogą być wykładane rozszerzająco, warto wskazać, że skoro w sprawie dotyczącej ww. postępowania przetargowego Spółka podjęła przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania w poufności danych dotyczących opisu przedmiotu zamówienia, przez podpisanie z każdym z podmiotów uczestniczących w ww. postępowaniu przetargowym stosownej umowy, zobowiązującej do poufności, nie można uznać, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do rozszerzającej wykładni ww. przepisu. W związku z tym, należało uznać, że skoro nawet uczestnicy postępowania przetargowego zobowiązani byli do utrzymania, na podstawie odrębnej umowy, w tajemnicy opisu przedmiotu zamówienia, jako tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tym samym osoba trzecia – Skarżąca - nie mogła w trybie informacji publicznej uzyskać jawnego dostępu do informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Spółka bowiem, stosownie do art. 11 ust. 4 u.z.n.k., podjęła działania w celu zachowania ich poufności i uczyniła to z należytą starannością, choć w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się na nieaktualną treść ww. przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Ten rodzaj wadliwości proceduralnej nie miał jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż Skarżąca nie kwestionowała, że w postępowaniu przetargowym – w wyniku działań podjętych przez Spółkę – uczestnicy tego postępowania mieli obowiązek podpisać umowy w celu zachowania danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Sąd wskazuje ponadto, że Spółka, mając na względzie całość wniosku Skarżącej z 22 stycznia 2019r. w dacie wydania zaskarżonej decyzji – [...] lutego 2019r. – umożliwiła Skarżącej zapoznanie się z zanonimizowaną kopią żądanej umowy z wyłączeniem opisu przedmiotu zamówienia, objętego tajemnicą przedsiębiorstwa. Dodatkowo Skarżącej w piśmie z 14 lutego 2019r. wyjaśniono ponadto dlaczego inne informacje wymienione w ww. wniosku z 22 stycznia 2019r. nie mogą zostać udostępnione: do chwili obecnej nie powstały faktury, noty księgowe i protokoły odbioru przedmiotu zamówienia lub jego części. Zgodnie z harmonogramem pierwsze odbiory częściowe planowane są po 6 miesiącach od daty zawarcia umowy, tj. na koniec maja 2019r. Spółka dodatkowo wskazała, że korespondencja wewnętrzna z wykonawcą zadania nie stanowi informacji publicznej w myśl u.d.i.p. Wobec tego twierdzenie Skarżącej zawarte w skardze, a dotyczące braku zachowania szczególnej ostrożności przez Spółkę i braku wyważenia proporcji podczas podejmowania zaskarżonej decyzji odmownej, nie znajduje uzasadnienia. Zdaniem Sądu zarówno treść zaskarżonej decyzji, jak i powyższe rozważania wskazują, że Spółka działała w zgodzie z przepisami u.d.i.p., mając na względzie ww. wniosek Skarżącej. Stanowisko Spółki o odmowie udostępnienia Skarżącej żądanych informacji miało uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa, a w szczególności w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który odwołuje się do tajemnicy przedsiębiorstwa. Warto też wskazać, że jakkolwiek, stosownie do art. 8 ust. 1 u.P.z.p., jedną z naczelnych reguł prowadzenia postępowania dotyczącego udzielenia zamówień publicznych jest zasada jawności postępowania, wyjątkiem od ww. zasady jest art. 8 ust. 3 u.P.z.p. Przepis ten stanowi, że nie ujawnia się informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jeśli wykonawca, nie później niż w terminie składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, zastrzegł, że nie mogą być one udostępniane oraz wykazał, że zastrzeżone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa (wyrok [...] z [...] stycznia 2018r., [...]). Zawarcie umowy o zachowaniu poufności z uczestnikami postępowania przetargowego w zakresie opisu przedmiotu zamówienia, stanowiącego załącznik do SWIZ, który tylko po podpisaniu ww. umowy był udostępniony uczestnikowi postępowania przetargowego, wskazuje, że Spółka podjęła w toku postępowania przetargowego niezbędne działania w celu zachowania poufności informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Tym samym po zakończeniu postępowania przetargowego informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa nie mogły podlegać udostępnieniu i to podmiotowi trzeciemu - Skarżącej, która nie podpisywała ww. klauzuli poufności. Warto też wskazać, że z orzecznictwa [...] wynika, że Spółka ma prawo także na dalszym etapie postępowania, tj. po terminie składania wniosków lub ofert, zastrzec informacje jako stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Wynika to z art. 8 ust. 3 u.z.p. Wprawdzie przepis ten odnosi się jedynie do informacji zawartych w ofercie czy wniosku, ale jeśli Spółka wykaże, że in. informację stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, możliwe jest zastrzeżenie ich poufności, a wówczas nie ma obowiązku ich upubliczniania (por. wyroki [...] z: [...] marca 2015r. [...]; z [...] lipca 2015r. [...]). Sąd podnosi ponadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśniono Skarżącej, że specyfikacje istotnych warunków zamówienia, umowy, opinie prawne do umów oraz materiałów i dokumentów, jak również dokumentacja techniczna aplikacji informatycznych, systemów informatycznych, teleinformatycznych i telekomunikacyjnych są tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu u.z.n.k. oraz zgodnie z art. 8 u.P.z.p. - stanowią wyjątek dopuszczający wyłączenie zasady jawności w odniesieniu do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Dodatkowo wskazano też, opis przedmiotu zamówienia zawierający szczegółowe informacje o lokalizacji urządzeń, topologii sieci WAN, stosowanych technologiach, sprzęcie i jego konfiguracji, lokalizacji łączy i urządzeń transmisyjnych, parametrach i warunkach technicznych świadczenia usług transmisyjnych ma istotne znaczenie dla funkcjonowania i bezpieczeństwa Spółki. Ujawnienie ww. informacji wpłynęłoby na obniżenie bezpieczeństwa Spółki, narażając ją na potencjalne ataki. Bezpieczeństwo danych przesyłanych za pomocą sieci WAN ma kluczowe znaczenie dla działalności zarządcy infrastruktury kolejowej. Za pomocą sieci WAN Spółki przesyłane są informacje biznesowe mające kluczowe znaczenie w działalności Spółki. W szczególności dane wykorzystywane na potrzeby: sytemu ewidencji pracy eksploatacyjnej (SEPE), systemu konstrukcji rozkładu jazdy (SKRJ), systemu wspomagania dyżurnego ruchu (SWDR), systemu wspomagania dróżnika przejazdowego (SWDP), SAP, systemów finansowych, kadrowych oraz poczty korporacyjnej. Z powyższego wynika, że sieć WAN ma kluczowe znaczenie dla każdego z aspektów działalności Spółki, a narażenie jej na niebezpieczeństwo lub ataki mogłoby doprowadzić w konsekwencji do paraliżu działalności zarządcy infrastruktury. Przykładowo obniżenie bezpieczeństwa sieci WAN, która jest wykorzystywana do transmisji danych o odbywającym się ruchu kolejowym, wpływałoby bezpośrednio na bezpieczeństwo prowadzonego ruchu, powodując zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Ponadto narażenie infrastruktury teleinformatycznej Spółki na ataki zagroziłoby podstawom jej działalności. Zarządca infrastruktury, nie mogąc chronić danych o konstrukcji rozkładu jazdy lub sposobie ustalania stawek za dostęp do infrastruktury, podważałby podstawy swojej działalności. Tym samym Spółka starała się wyjaśnić Skarżącej przesłanki, którymi kierowała się wydając zaskarżoną decyzję. W ramach należytego zastosowania art. 11 k.p.a. oraz przepisów u.d.i.p., wskazanych w skardze jako naruszone, Skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie ponadto wyjaśniono, że przed wszczęciem postępowania przetargowego, na podstawie załącznika 1 do "Polityki Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy" Spółki "[...]", zatwierdzonej przez Prezesa Zarządu Spółki [...] maja 2015r., na mocy uchwały [...] Zarządu Spółki z [...] września 2014r. w sprawie ustalenia zasady funkcjonowania Systemu Zarządzania bezpieczeństwem Informacji w Spółce, zgodnie z normą [...] oraz wyznaczenia imiennego pełnomocnika do spraw Systemu Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji, zawierającego Ramowy wykaz rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki, do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu u.z.n.k. zaliczono m.in. specyfikację istotnych warunków zamówienia, umowy, opinię prawne do umów oraz materiałów i dokumentów w tym zakresie, w jakim elementy przedmiotowej dokumentacji stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Spółka, podejmując decyzję odmowną - wbrew twierdzeniom Skarżącej - dochowała należytej staranności, wskazując konkretną podstawę i zakres objęcia ochroną informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, oraz w sposób wyczerpujący i precyzyjny określiła w decyzji z czego wywodzi przesłankę odmowy udostępnienia żądanych przez Skarżącą informacji i w czym ma to uzasadnienie. Nie sposób zatem uznać, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d-e u.d.i.p.; art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 139 ust. 3 u.P.z.p. i art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Jakkolwiek Skarżąca wskazuje m.in. na naruszenie art. 139 ust. 3 u.P.z.p., który "poszerzył dostęp do umów zawieranych w trybie ustawy prawo zamówień publicznych", nie wyjaśnia szczegółowo na czym miało by polegać naruszenie ww. przepisu. Przypomnieć też należy, że Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie informacji w trybie przepisów u.d.i.p., więc art. 139 ust. 3 u.P.z.p. nie mógł mieć przesądzającego znaczenia w sprawie. Stwierdzić też należy, że Skarżąca w żadnej mierze nie uzasadniła na czym miałoby polegać naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d-e u.d.i.p. wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych informacji samo w sobie nie przesądza, że doszło do naruszenia ww. przepisów, gdy Spółka powoływała się w sposób należyty na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powyższe okoliczności wskazują też, że wbrew twierdzeniom skargi, nie doszło ponadto do naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje bowiem, dlaczego żądane przez Skarżącą informacje nie mogą zostać upublicznione - powszechna dostępność takich danych może zagrozić bezpieczeństwu Spółki i narazić ją na szkodę w postaci strat materialnych. Spółka ponadto, już na etapie postępowania przetargowego wyłączyła z jawności dane zawarte opisie przedmiotu zamówienia. Skoro więc dane te nie były dostępne publicznie, i stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a ponadto wykonawcy, którzy zgłaszali chęć zapoznania się z tym dokumentem byli zobowiązani do zawarcia umowy o zachowaniu poufności, należało przyjąć, że to również potwierdza brak naruszenia przy wydaniu decyzji odmownej przez Spółkę ww. przepisu Konstytucji RP a także innych przepisów wskazanych w skardze. 4. Sąd podkreśla ponadto, że jakkolwiek Skarżąca reprezentowała w toku postępowania przetargowego Sp. z o.o., z którą Spółka w toku postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego również zawarła umowę o zachowaniu poufności, tym niemniej Skarżąca wniosek z 22 stycznia 2019r. - o udostępnienie informacji publicznej w postaci: a) umowy z [...] listopada 2018r. na świadczenie usług transmisji danych sieci WAN zawartej w wyniku postępowania przetargowego nr [...] z załącznikami oraz b) sposobu realizacji umowy, w szczególności udostępnienie protokołów odbioru przedmiotu umowy lub jego części, korespondencji z wykonawcą dotyczącej realizacji umowy, faktur i not księgowych – złożyła w imieniu własnym. Wynika to w sposób wyraźny z treści wniosku Skarżącej z 22 stycznia 2019r. (k. 27-28 akt administracyjnych). Tym samym wbrew treści informacji zawartej na skardze, Sp. z o.o. nie mogła być uczestnikiem postępowania sądowego w rozpoznawanej sprawie. Po pierwsze dlatego, że Skarżąca działała w sprawie, w której wydano zaskarżoną decyzję w imieniu własnym, a nie w imieniu ww. podmiotu. Po drugie postępowanie przetargowe nie jest tożsame z postępowaniem o udzielenie informacji publicznej wiążącej się z tym postępowaniem przetargowym. Sąd, reasumując stwierdza, że skoro skarga dotyczy ww. decyzji Spółki, wydanej w związku z wnioskiem Skarżącej z 22 stycznia 2019r., zaś Sp. z o.o. nie była ani wnioskodawcą, ani adresatem ww. decyzji, należało przyjąć, że jedyną stroną postępowania jest w sprawie Skarżąca. Sp. z o.o. nie może być więc uznana za uczestnika postępowania. Podmiot ten był jedynie uczestnikiem postępowania przetargowego, ale nie był inicjatorem, ani nie brał i nie mógł brać udziału w postępowaniu o udostępnienie ww. informacji publicznej wszczętego wnioskiem Skarżącej z 22 stycznia 2019r. Tym samym argumentacja skargi z tego zakresu nie mogła być wzięta pod rozwagę w niniejszym postępowaniu. 5. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne było oddalenie skargi na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.). Żaden z podniesionych w skardze zarzutów, z przyczyn wyżej podanych nie mógł być uznany za zasadny.