I OSK 1874/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bożena Popowska Sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Gd 5/14 w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 5/14, po rozpoznaniu skargi A. Z. na bezczynność [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał [...] Spółkę Akcyjną z siedzibą w G. do rozpatrzenia w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku A. Z. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 7 stycznia 2013 r. i stwierdził, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: A. Z. wniósł skargę na bezczynność [...] S.A. w G. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, że pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. wystąpił do [...] S.A. w G. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na działkach nr [...], [...] i [...] w B., stanowiących jego własność. Do dnia wniesienia skargi skarżący nie otrzymał żądanej dokumentacji, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji, czy też w sprawie umorzenia postępowania. Skarżący twierdził, że żądanie zawarte w ww. wniosku dotyczy sprawy publicznej i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm., obecnie: t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 782), dalej u.d.i.p. [...] S.A. w G. Oddział w O. w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że skarżący domagał się przede wszystkim zawarcia umowy służebności przesyłu oraz zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie służą pozyskiwaniu informacji w sprawach indywidualnych i realizacji osobistych celów wnioskodawcy. Dodała, że wniosek skarżącego został skierowany do innego podmiotu, tj. [...] S.A. w G. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. wezwał [...] S.A. w G. do ustanowienia na ww. działkach odpłatnej służebności przesyłu dotyczącej linii energetycznej średniego napięcia posadowionej na tej działce oraz wezwał do zapłaty określonej w tym piśmie kwoty tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z tych działek. Ponadto w tym samym piśmie wezwano [...] S.A. w G. do udostępnienia w terminie 30 dni dokumentacji związanej z posadowieniem urządzeń przesyłowych na ww. nieruchomości, w tym ewentualnie istniejącej decyzji administracyjnej stanowiącej źródło prawne tego zdarzenia. Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że podstawowym zagadnieniem występującym w rozpoznawanej sprawie jest to, czy [...] S.A. w G. jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu słusznie skarżący wskazywał w skardze, że podstawą twierdzącej odpowiedzi na to pytanie jest art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., z którego wynika, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, które wykonują zadania publiczne. [...] S.A. w G. jest przedsiębiorstwem energetycznym, realizującym cele użyteczności publicznej, polegające na dystrybucji i przesyle energii elektrycznej. Z Biuletynu Informacji Publicznej tej Spółki wynika, że pełni ona funkcję niezależnego operatora systemu dystrybucyjnego, na podstawie decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Jest jednym z największych dystrybutorów energii elektrycznej w Polsce. Działa w północnej i środkowej części kraju, dostarczając energię elektryczną na obszarze 1/4 powierzchni Polski. Z jej usług korzysta łącznie ponad 2,9 mln odbiorców. Wykonując te zadania eksploatuje ponad 192.000 km linii elektrycznych wszystkich napięć. Zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.) budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jest celem publicznym w rozumieniu tej ustawy, uzasadniającym wywłaszczenie lub inne ograniczenie wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 124 powołanej ustawy). [...] S.A. w G. prowadzi działalność gospodarczą, która jest jednakże poddana licznym ograniczeniom z uwagi na interes publiczny. Przede wszystkim zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U z 2012 r., poz. 1059 ze zm.), jako przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją energii jest obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą energii, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług dystrybucji energii, na zasadach i w zakresie określonym w ustawie. Będąc operatorem systemu dystrybucyjnego jest odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi (art. 3 pkt 25 ustawy - Prawo energetyczne). [...] S.A. w G. jest uczestnikiem regulowanego rynku energii elektrycznej. Regulacja tego rynku jest, jak wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 25 lipca 2006 r., P 24/05 uzasadniona interesem publicznym (art. 22 Konstytucji RP). Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, świadczą o tym, że [...] S.A. w G. wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to, że do posiadanych przez ten podmiot informacji publicznych ma zastosowanie ta ustawa. Sąd podkreślił, że [...] S.A. w G. udostępnia informacje publiczne w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z art. 8 ust. 2 u.d.i.p. informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. [...] S.A. w G. sama więc uznaje, że jest podmiotem, który w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Sąd zwrócił również uwagę, że w podobnych sprawach zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, jak i inne sądy administracyjne pierwszej instancji przyjmowały, że [...] S.A. w G. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne i z tego powodu jest zobowiązana do udostępniania posiadanej informacji publicznej. Stanowisko to zostało zaaprobowane w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego – np. wyrok z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1903/13, wyroki z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1828/13 oraz I OSK 1829/13, z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1660/13, z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1539/13 oraz I OSK 1540/13. Sąd wskazał, że drugim zagadnieniem występującym w rozpoznawanej sprawie jest to, czy żądana przez skarżącą informacja jest informacją publiczną. Sam fakt, że informacja jest w posiadaniu podmiotu wykonującego zadania publiczne, a więc zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, nie oznacza, że jest to informacja publiczna w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z bardzo szeroką definicją informacji publicznej, wynikającą z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z powyższego wynika, że w przypadku [...] S.A. w G. informacją publiczną będą przede wszystkim te informacje, które są związane z zadaniami publicznymi wykonywanymi przez ten podmiot, dzięki którym został on uznany za podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Informacją publiczną jest więc każda informacja o eksploatowanych przez [...] S.A. w G. liniach energetycznych. Takich zaś linii dotyczy żądanie skarżącego. Żądanie to jest więc żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Rozważając okoliczność związku żądania skarżącego ze sporem natury cywilnej, mogącą wskazywać na to, że skarżący chce uzyskać w rzeczywistości informacje w konkretnej sprawie, Sąd zwrócił uwagę na art. 2 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Przepis ten jest - w ocenie Sądu – świadomie zastosowanym przez ustawodawcę środkiem eliminowania ewentualnych prób ograniczania prawa do informacji publicznej. Z przepisu tego wynika bowiem, że poza jakimkolwiek zainteresowaniem podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej musi być to, dlaczego ktoś żąda udostępnienia informacji publicznej. Stosując taki środek ustawodawca musiał się liczyć z tym, że prawo do informacji publicznej może być nadużywane lub wykorzystywane do celów, którym nie miało służyć. Dodatkowym argumentem za taką wykładnią jest to, że w świetle art. 2 ust. 2 u.d.i.p. żądanie udostępnienia informacji publicznej nie musi być w żaden sposób uzasadnione. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że [...] S.A. w G. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja jest informacją o sprawach publicznych. W związku z tym podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej powinien był żądanie skarżącego załatwić zgodnie z trybem przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli posiada żądaną informację powinien był ją udostępnić albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, gdyby uznał, że za odmową przemawiają okoliczności ograniczające prawo do informacji publicznej (art. 5 u.d.i.p.). Jeżeli żądanej informacji nie posiada powinien był o tym skarżącego powiadomić. Skoro w żaden ze wskazanych sposobów żądanie skarżącego nie zostało załatwione oraz skoro jest oczywiste, że upłynął termin 14 dni, w którym żądanie to powinno być załatwione (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), to skarga na bezczynność jest uzasadniona. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zobowiązał [...] S.A. w G. do załatwienia w określonym terminie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Sąd wskazał także, że wyrok skierował do [...] S.A. w G., mimo że wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej został wystosowany do [...] S.A. w G. W ocenie Sądu rzeczą adresata żądania było przekazanie wniosku właściwemu podmiotowi, który zajmuje się dystrybucją i przesyłaniem energii elektrycznej z wykorzystaniem opisanych we wniosku urządzeń przesyłowych, to jest do [...] S.A. w G., skoro adresat żądania, [...] S.A. w G. jako przedmiot swego działania wskazuje jedynie sprzedaż energii, a obie spółki funkcjonują w ramach jednej grupy energetycznej, tj. [...]. Sąd uznał, że bezczynność [...] S.A. w G. nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, gdyż brak udostępnienia informacji w szczególnych okolicznościach sprawy, polegających na tym, że skarżący żąda udostępnienia informacji publicznej w związku ze sporem cywilnym, z punktu widzenia drugiej strony tego sporu, czyli [...] S.A. w G., mógł się wydawać usprawiedliwiony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. z siedzibą w G. Oddział w O., zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie zachodził żaden z wyjątków uprawniających do odmowy udostępnienia informacji publicznej; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż skarga złożona w niniejszej sprawie jest zasadna; - art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku stwierdzającego, iż doszło do naruszenia prawa materialnego przez [...] S.A. - art. 32 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż [...] S.A. posiada status strony w niniejszym postępowaniu, w sytuacji gdy wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do innego podmiotu, tj. [...] S.A. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 203 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z korespondencji prowadzonej między stronami wynika, że skarżący domagał się przede wszystkim zawarcia umowy służebności przesyłu oraz zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Obywatelom przysługuje prawo kontroli w stosunku do podmiotów gospodarujących majątkiem publicznym i w innych sprawach określonych w ustawie, a więc również w sprawach wykonywania zadań publicznych przez podmioty niebędące organami władzy publicznej. Kontrolę tę mogą sprawować m.in. w ramach dostępu do informacji publicznej. Na organie spoczywa wówczas obowiązek przekazania tej informacji. Przepisy u.d.i.p. nie służą zatem do uzyskiwania informacji w sprawach indywidualnych i realizacji osobistych celów wnioskodawcy. W sprawie niniejszej celem uzyskania informacji są indywidualne sprawy cywilne skarżącego o ustanowienie służebności i wypłatę odszkodowań z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, których to roszczeń zamierza dochodzić przed sądem powszechnym. Zamiar wszczęcia postępowania sądowego w indywidualnych sprawach skarżącego powoduje, że w takich okolicznościach instytucja dostępu do informacji publicznej nie może zastępować przysługujących stronom takiego postępowania sądowego uprawnień i obowiązków procesowych. Mając zatem na uwadze z jednej strony cele u.d.i.p., a z drugiej treść pisma z dnia 7 stycznia 2013 r., należy uznać, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bez względu na to co jest przedmiotem tych dokumentów. Charakteru informacji publicznej nie mają natomiast wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, a także wnioski dotyczące przyszłych działań organów w sprawach indywidualnych. Ponadto, w ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd błędnie uznał, że wyrok należy skierować do [...] S.A. w G., w sytuacji, gdy wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej został wystosowany do [...] S.A. w G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym sprawa podlegała rozpoznaniu w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Musi ona spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień normom procesowym - wykazanie dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie kasacyjne polega bowiem na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia ich w samej skardze. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny mógł ocenić wyłącznie naruszenia przepisów wskazanych przez skarżącą kasacyjnie Spółkę. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej podlegała wyłącznie kwestia bezczynności zarzucanej [...] S.A. w G. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jakiej domagał się A. Z. we wniosku z dnia 7 stycznia 2013 r. W sprawie tej nie była badana, ani nie została w jakikolwiek sposób przesądzona kwestia, czy powyższy wniosek powinien być załatwiony pozytywnie czy negatywnie dla wnioskodawcy. WSA w Gdańsku oceniał jedynie, czy Spółka powinna rozpatrzyć wniosek w trybie przepisów u.d.i.p. i czy żądane od niej dane mają charakter informacji publicznej. Sąd I instancji omówił przy tym pojęcie informacji publicznej oraz wyjaśnił przesłanki zakwalifikowania wnioskowanych informacji do kategorii informacji publicznej. Skarżąca kasacyjnie Spółka powyższego stanowiska Sądu I instancji skutecznie nie podważyła. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor starał się wprawdzie wykazać, że żądane przez A. Z. informacje nie stanowią informacji publicznej, jednakże swych zastrzeżeń nie powiązał z zarzutem naruszenia właściwych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ustosunkować się do argumentów dotyczących charakteru żądanych informacji. Jedynie informacyjnie należy podać, że sygnalizowane zagadnienie było przedmiotem co najmniej kilkudziesięciu orzeczeń sądów administracyjnych. Orzecznictwo w tym zakresie jest już utrwalone i powinno być znane profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie Spółki. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarto żadnej argumentacji mogącej potwierdzać trafność tego zarzutu. Jedynie w podstawie kasacyjnej ogólnikowo wskazano na naruszenie przez Sąd I instancji powyższego przepisu przez "niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie zachodził żaden z wyjątków uprawniających do odmowy udostępnienia informacji publicznej". Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że jeżeli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej posiada żądaną informację, powinien był ją udostępnić albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, gdyby uznał, że za odmową przemawiają okoliczności ograniczające prawo do informacji publicznej (art. 5 u.d.i.p.). Jeżeli żądanej informacji nie posiada, powinien był o tym skarżącego powiadomić. Sąd I instancji nie wyraził zatem przypisywanego mu przez autora skargi kasacyjnej stanowiska. Nie oceniał oraz – z uwagi na przedmiot rozpatrywanej skargi – nie mógł w ogóle oceniać, czy w sprawie zachodzi możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prawnie chronione tajemnice. Kwestie te będą mogły być rozważane tylko w przypadku, gdy Spółka zdecyduje się na wydanie w tym zakresie stosownej decyzji. Podkreślenia zatem wymaga, że zobowiązanie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. nie oznacza co do zasady bezwzględnego nakazu uwzględnienia zgłoszonego żądania. Przyjęcie, że dane informacje stanowią informację publiczną nie wyklucza, że w treści poszczególnych, wnioskowanych dokumentów znajdą się informacje, których ujawnienie na podstawie przepisów u.d.i.p. podlegać może wyłączeniu. Usprawiedliwionych podstaw nie mają również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Z niepodważonych w sprawie ustaleń faktycznych oraz niezakwestionowanej skutecznie oceny prawnej Sądu I instancji wynika bowiem, że żądane przez A. Z. informacje mają charakter informacji publicznej. Zatem Spółka, o ile jest w posiadaniu wskazanych przez skarżącego dokumentów, wszczęte w tym zakresie postępowanie winna zakończyć w ustawowym terminie i w sposób prawem przewidziany, udzielając informacji publicznej albo wydając decyzję o odmowie udostępnienia żądanych informacji, gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia. Niezałatwienie sprawy w terminie i w sposób przewidziany w u.d.i.p. wskazuje, że Spółka pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W konsekwencji zasadnie Sąd I instancji zastosował dyspozycję art. 149 § 1 p.p.s.a. Tym samym nie można uznać, by WSA w Gdańsku uwzględniając skargę A. Z., naruszył przepisy art. 151 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 32 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie, mimo że wniosek o udzielenie informacji publicznej został wystosowany do [...] S.A. w G., przedmiotem skargi była bezczynność [...] S. A. w G., co wynika wprost z treści skargi, a więc ten podmiot był stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 9