II SA/Wa 1178/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Andrzej Góraj, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej – oddala skargę – Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 oraz ust. 4c, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm., dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) oraz art. 104 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) orzekł o utracie przez I.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2012 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż I.K. nie stawiła się po raz pierwszy w Urzędzie Pracy [...] w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawienia się w Urzędzie Pracy [...], przy spełnieniu warunków do jego nabycia zawartych w ustawie - w wyniku ponownej rejestracji. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. I.K. złożyła od powyższej decyzji odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Odwołująca się wskazała, że jej niestawiennictwo w dniu wyznaczonej wizyty spowodowane było "siłą wyższą", tj. "kradzieżą dokumentacji urzędowej, w tym dokumentu wystawionego przez urząd pracy w [...]". Kradzieży dokonał "sprawca" opisany w jej piśmie kierowanym do urzędu pracy z dnia [...] lutego 2012 r. ([...] odwołującej). W związku z tym nie posiadała również środków finansowych na dojazd do urzędu pracy w celu stawiennictwa w wyznaczonym na dzień [...] stycznia 2012 r. terminie. Przywrócenie statusu osoby bezrobotnej jest zaś jej niezbędne z uwagi na ciągłość ubezpieczenia oraz podjęcie zatrudnienia na umowę o pracę u przedsiębiorcy z terenu miasta [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 4, art. 33 ust. 4 pkt 3 lit a w związku z z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że odwołanie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa. Zauważył przy tym, że powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Organ wskazał, że z powyższego przepisu wynika, iż utrata statusu przez bezrobotnego nie następuje, jeżeli bezrobotny w terminie do 7 dni powiadomi urząd pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Odwołująca nie wywiązała się jednak z obowiązku poinformowania Urzędu Pracy [...] w terminie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa, zaś podana w odwołaniu przyczyna niestawiennictwa nie stanowi przyczyny uzasadnionej. Następnie organ zauważył, że zgodnie z postanowieniami uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie uprawnienia określonych grup osób bezrobotnych do bezpłatnych przejazdów środkami lokalnego transportu zbiorowego w [...], dowodem, poświadczającym prawo do bezpłatnych przejazdów osób bezrobotnych bez prawa do zasiłku w dniu wyznaczonego terminu obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...], jest stosowne zaświadczenie wydane przez ww. urząd pracy. Wprawdzie brak zaświadczenia nie zwalnia uprawnionej osoby z odpowiedzialności za przejazd bez ważnego biletu, jednakże w przypadku braku zaświadczenia podczas przejazdu kontroler biletów wystawia wezwanie do zapłaty, a uprawnionym pasażerom przysługuje prawo do okazania oryginału zaświadczenia z Urzędu Pracy [...], w punktach obsługi klienta ZTM, nie później niż w terminie 7 dni od dnia przewozu. Na tej podstawie osoby bezrobotne mogą wnioskować o odstąpienie bądź umorzenie nałożonej kary. Informacja o powyższym uprawnieniu znajduje się na stronie internetowej Urzędu Pracy [...] oraz na tablicach ogłoszeń w Urzędzie. W ocenie organu przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, że odwołująca zapoznała się z wyznaczoną na dzień [...] stycznia 2012 r. datą obowiązkowej wizyty w Urzędzie, co potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w dokumencie "Karta Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej". Odwołująca się została również pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez urząd terminach, o obowiązku powiadomienia urzędu pracy w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, czego dowodem jest jej własnoręczny podpis złożony na takich dokumentach jak "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna", "Karta rejestracyjna bezrobotnego część C oświadczenie bezrobotnego" oraz "Uzupełnienie informacji dla osób bezrobotnych". Odnośnie prawa do korzystania z bezpłatnej opieki zdrowotnej, które to prawo odwołująca się utraciła wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej, organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w ustawie mają prawo osoby posiadające obywatelstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które spełniają warunki dochodowe określone w ustawie. Odwołująca się winna więc udać się do właściwego dla miejsca zamieszkania ośrodka pomocy społecznej w celu zbadania sytuacji materialnej i objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, zgodnie z przepisami ww. ustawy. W konkluzji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że rejestracja w urzędzie pracy jest dobrowolna, jednakże każdy, kto zdecydował się na rejestrację jako osoba bezrobotna i został zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy musi mieć świadomość, iż posiadanie statusu bezrobotnego wiąże się z przyznaniem pewnych uprawnień, ale i nałożeniem na taką osobę pewnych obowiązków. Zaniedbywanie ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, a co za tym idzie utratą wiążących się z tym statusem uprawnień. Obowiązek stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach należy zaś do podstawowych obowiązków osób bezrobotnych. Organ drugiej instancji poinformował również, że ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej będzie możliwe nie wcześniej niż po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawiennictwa w urzędzie pracy, o ile zostaną spełnione warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I.K. (dalej jako skarżąca), która, powołując się na art. 156 § 1 ust. 1, 2, 5 K.p.a., podniosła zarzut nieważności zaskarżonej decyzji w związku z naruszeniem art. 7, 8 i 9 K.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa na mocy art. 158 K.p.a. oraz o unieważnienie decyzji organu pierwszej instancji na mocy art. 127 oraz art. 132 K.p.a. Skarżąca podniosła, że nie miała możliwości pojawienia się w urzędzie pracy w [...] w dniu [...] stycznia 2012 r., o czym informowała urzędników w dniu [...] stycznia 2012 r. Nadto, od dnia [...] stycznia 2012 r. przebywała w szpitalu [...], o czym w terminie 7 dni, tj. w okresie do dnia [...] – [...] stycznia 2012 r. (pięć dni) nie mogła powiadomić organu pierwszej Instancji. Organ ten miał jednak wiedzę od jej [...] – Z.L., że skarżąca została "umieszczona" wbrew swojej woli w ww. szpitalu. Urzędnicy zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji nie zainicjowali jednak postępowania dowodowego na podstawie art. 75 - 82 K.p.a., przez które to zaniechanie naruszyli ww. przepisy. Skarżąca wskazała, że organ drugiej instancji, wydając swoją decyzję, nie uwzględnił uzupełnienia jej odwołania, dlatego też wnosi o rozpoznanie tego uzupełnienia, pozytywne rozpoznanie sprawy poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, zważywszy na jej ważny interes prawny, a nadto interes życiowy i rodzinny w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji przy uwzględnieniu interesu prawnego jej osoby lub zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez przywrócenie jej statusu bezrobotnej z dniem jego utraty, tj. [...] stycznia 2012 r. Jej wina była bowiem niezamierzona, a wskazane przez nią okoliczności spowodowały, że w okresie od [...] stycznia 2012 r. do [...] lutego 2012 r. była w szpitalu i nie mogła z tego powodu podjąć bezpośredniej interwencji w sprawie. Decyzję organu pierwszej instancji otrzymała zaś bezpośrednio w urzędzie pracy w dniu [...] marca 2012 r., niezwłocznie składając od niej odwołanie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł w pierwszej kolejności o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. W drugiej kolejności organ wniósł o odrzucenie skargi w związku z wniesieniem jej z uchybieniem terminu przewidzianego do jej złożenia. Organ wyjaśnił przy tym, że skargę w dniu [...] maja 2012 r. złożył działający w imieniu I.K. pełnomocnik Z.K., nie dołączając do skargi pełnomocnictwa. W dniu zaś [...] czerwca 2012 r. I.K. złożyła podpisaną osobiście skargę. Zdaniem organu, w związku z tym, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej już w dniu [...] kwietnia 2012 r. zasadny jest wniosek o odrzucenie skargi. Na rozprawie przed Sądem w dniu 12 grudnia 2012 r. skarżąca oświadczyła, że jest wszczęte postępowanie o [...]. Podniosła, że w urzędzie pracy była dzień przed wyznaczonym terminem stawiennictwa, prosząc o odnotowanie tego faktu w urzędzie. Nadto oświadczyła, że w szpitalu przebywała w okresie od [...] stycznia do [...] lutego 2012 r. i od [...] lutego 2012 r. do [...] lutego 2012 r., a do dnia rozprawy przed Sądem nie zarejestrowała się jako bezrobotna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja są zgodne z prawem. Brak jest więc podstaw - wbrew zarzutom skargi - do stwierdzenia ich nieważności czy też ich uchylenia. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku organu o odrzucenie skargi. Zdaniem Sądu wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 70/06 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl) skuteczność czynności wniesienia skargi do sądu administracyjnego dokonanej przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem procesowym, zależy od ich zatwierdzenia przez zainteresowaną osobę. Z ww. postanowienia wynika, że przyjęcie odmiennej koncepcji byłoby nacechowane zbytnim rygoryzmem formalnym, podważającym konstytucyjną zasadę prawa do sądu - w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego oznaczającą prawo do kontroli aktu administracyjnego przez niezawisły sąd administracyjny. W świetle powyższego przyjąć należy, że skoro w niniejszej sprawie skarga została złożona w ustawowym terminie przez osobę uważającą się za pełnomocnika strony, pomimo braku przedstawienia stosownego pełnomocnictwa, a powyższa czynność została następnie potwierdzona przez złożenie (nawet po terminie) osobiście podpisanej skargi przez osobę, w imieniu której działał rzekomy pełnomocnik, to skargę należy uznać za złożoną w ustawowym terminie. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, zauważyć należy, że podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z ww. przepisem starosta (organ zatrudnienia stopnia podstawowego) pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Ratio legis powołanego przepisu wynika z tego, że podstawowym elementem definicji bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, a tym samym jego dyspozycyjność. W celu weryfikacji tej dyspozycyjności nałożono na bezrobotnego obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy. Potwierdzenie gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskanie informacji o możliwości zatrudnienia i szkolenia może przy tym następować nie w terminach dogodnych i ustalanych przez samego bezrobotnego, ale wyznaczanych przez organ zatrudnienia, co wprost wynika z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Niedopełnienie tego obowiązku rodzi skutki przewidziane w art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy. Ignorowanie tych dyscyplinujących wymogów naraża bezrobotnego na obligatoryjne sankcje. Brzmienie powołanego przepisu jest bowiem kategoryczne i nie nasuwa wątpliwości, że w przypadku niespełnienia przewidzianych w nim przesłanek organ ma obowiązek podjąć decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Tak więc, aby zaistniały podstawy do pozbawienia osoby bezrobotnej statusu na podstawie ww. przepisu, osoba taka musi nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie do 7 dni liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji, nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżąca miała wyznaczony termin stawiennictwa w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia w Urzędzie [...] na dzień [...] stycznia 2012 r., o czym była poinformowana podczas poprzedniej wizyty. Bezspornym jest również fakt jej niestawiennictwa w wyznaczonym przez urząd terminie. Spornym jest zaś, czy skarżąca powiadomiła organ zatrudnienia o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w okresie do 7 dni od wyznaczonego terminu. Z akt administracyjnych sprawy przekazanych Sądowi nie wynika, aby skarżąca podjęła jakiekolwiek czynności w celu powiadomienia organu zatrudnienia o przyczynach swojego niestawiennictwa w dniu [...] stycznia 2012 r., wcześniej niż w dniu [...] marca 2012 r., tj. dniu złożenia odwołania od decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. Tym samym, stwierdzić należy, że powyższego powiadomienia dokonała dopiero w swoim odwołaniu. Nadto, zauważyć należy, że skarżąca w swoim odwołaniu wskazała jedynie, że jej niestawiennictwo w dniu wyznaczonej wizyty spowodowane było "siłą wyższą", tj. dokonaną przez jej [...] "kradzieżą dokumentacji urzędowej, w tym dokumentu wystawionego przez urząd pracy w [...]" i związanym z tym brakiem środków finansowych na dojazd do organu zatrudnienia. Dopiero zaś w piśmie stanowiącym uzupełnienie tegoż odwołania, które to wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu [...] marca 2012 r., skarżąca dodatkowo podniosła, że od [...] stycznia 2012 r. przebywała w szpitalu [...], a w związku z tym, nie miała możliwości powiadomienia w okresie do 7 dni od wyznaczonego terminu o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. W ocenie Sądu nie można uznać, że skarżąca powiadomiła organ zatrudnienia w okresie do 7 dni od wyznaczonego przez ten organ terminu o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Skoro bowiem skarżąca - jako bezrobotna - miała wyznaczony termin potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy na dzień [...] stycznia 2012 r., miała obowiązek powiadomić organ w okresie od [...] stycznia do [...] stycznia 2012 r. o uzasadnionej przyczynie niemożności stawienia się w tym dniu. Termin do powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji wymaga bowiem by był liczony od dnia tej nieobecności. W innym przypadku przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy traciłby bowiem swój sens (patrz - wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 245/07, dostępny w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Tymczasem w okresie od [...] do [...] stycznia 2012 r. skarżąca nie powiadomiła jednak w jakikolwiek sposób - bezpośrednio czy też za pośrednictwem innych osób, pisemnie np. za pośrednictwem poczty czy chociażby telefonicznie o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Przede wszystkim nie wskazała zaś - co istotne - żadnej uzasadnionej przyczyny swojego niestawiennictwa. Faktem bezspornym jest wprawdzie, że skarżąca od [...] stycznia 2012 r. przebywała w szpitalu [...], niemniej jednak pobyt w szpitalu od ww. dnia nie może stanowić usprawiedliwienia jej nieobecności w organie zatrudnienia w dniu [...] stycznia 2012 r. Skarżąca miała bowiem wyznaczony termin stawiennictwa na dzień [...] stycznia 2012 r., a nie na dzień [...] stycznia 2012 r. Z uwagi na powyższe, nawet jeśli - jak twierdzi skarżąca - organ zatrudnienia stopnia podstawowego powziął wiadomość od [...] skarżącej o jej pobycie w szpitalu [...] od dnia [...] stycznia 2012 r., to ta okoliczność nie mogła stanowić sama w sobie uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w dniu [...] stycznia 2012 r. W tym miejscu wypada również wyjaśnić, że nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącej, że o przyczynie swojego niestawiennictwa, jak to wskazuje w skardze informowała organ w dniu [...] stycznia 2012 r., czy też dzień przed wyznaczonym terminem wizyty, jak to podniosła na rozprawie przed Sądem. Twierdzenia te są przede wszystkim gołosłowne, bowiem nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i nie są ze sobą spójne - bo skarżąca wskazuje dwie różne daty. Dodatkowo zauważyć przy tym należy, że skarżąca nie wyjaśniła, co miałoby stanowić uzasadnioną przyczynę jej niestawiennictwa, o której informowała organ w dniu [...] stycznia 2012 r., czy też dzień przed wyznaczonym na [...] stycznia 2012 r. terminem wizyty. Należy zgodzić się z organem drugiej instancji, że przyczyny niestawiennictwa wskazane w piśmie skarżącej z dnia [...] marca 2012 r., stanowiącym odwołanie od decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej, nie mogą stanowić uzasadnionej przyczyny, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenia typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego (patrz - wyrok NSA z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 508/08 dostępny w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z powyższego wynika, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód może stanowić uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Przyznać należy, że oceniając wskazane przez bezrobotnego powody absencji nie można poprzestać na złożonym przez niego oświadczeniu. Z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a wynika bowiem, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Obowiązek bowiem poszukiwania dowodów, czyli dowodzenia ciąży nie tylko na organie administracji, obarcza on także stronę, która zresztą z reguły, w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Strona jest bowiem równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów. Prawo to wynika z art. 78 K.p.a i w ogóle z zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, jak również z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Dlatego też to przede wszystkim na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia. Ewentualnemu oświadczeniu bezrobotnego muszą zatem towarzyszyć dodatkowe dowody, które uwiarygodniają jego twierdzenia. W ocenie Sądu, "kradzież dokumentacji urzędowej, w tym dokumentu wystawionego przez urząd pracy", pomijając już fakt braku udokumentowania powyższego przez skarżącą, nie stanowiła jednak przeszkody uniemożliwiającej jej stawiennictwo w organie. Również brak środków finansowych na dojazd do organu zatrudnienia, zwłaszcza w świetle uzasadnienia organu odwoławczego, w którym powołano się na uchwałę Rady [...] w sprawie uprawnienia określonych grup osób bezrobotnych do bezpłatnych przejazdów środkami lokalnego transportu zbiorowego w [...], nie może stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa skarżącej w urzędzie pracy. Obydwie wskazane wyżej przyczyny trudno uznać za okoliczności natury obiektywnej, całkowicie niezależne od woli skarżącej, a więc przeszkody, na które nie miała wpływu i niemożliwe dla niej do przezwyciężenia w ten sposób, aby nie mogła ona stawić się w organie zatrudnienia w wyznaczonym terminie w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Natomiast pobyt w szpitalu [...], o którym to wspomina skarżąca w piśmie stanowiącym uzupełnienie jej odwołania, oczywiście mógłby stanowić uzasadnioną przyczynę tego niestawiennictwa, ale tylko w sytuacji, gdy skarżąca przebywałaby w szpitalu już w dniu [...] stycznia 2012 r. Fakt, że skarżąca przebywała w szpitalu [...] od dnia [...] stycznia 2012 r. może więc mieć jedynie wpływ na wydłużenie, czy też przesunięcie w czasie terminu 7 dni, o którym mowa w ww. przepisie, tj. okresu, w którym mogłaby wskazać uzasadnioną przyczynę swojego niestawiennictwa w wyznaczonym na dzień [...] stycznia 2012 r. terminie. Zauważyć bowiem należy, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter dyscyplinujący wobec bezrobotnych i służy zapobieganiu nadużyciom w korzystaniu ze statusu bezrobotnego. Uwzględniając takie cele wskazanego przepisu, należy mieć na uwadze, że bieg terminu siedmiodniowego niekoniecznie rozpoczyna się od wyznaczonego terminu stawiennictwa w urzędzie pracy, lecz zależy to od tego, czy w tym czasie bezrobotny miał możliwość dokonania takiego powiadomienia. Jeżeli nie - to bieg terminu do powiadomienia rozpoczyna się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej to powiadomienie. Zdaniem Sądu wydłużenie czy też przesunięcie przedmiotowego terminu o czas pobytu w szpitalu byłoby jednak możliwe tylko w sytuacji, gdyby skarżąca wykazała, że przez cały czas pobytu w szpitalu nie mogła w jakikolwiek sposób powiadomić organu zatrudnienia o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa mającej miejsce w dniu [...] stycznia 2012 r. Tymczasem skarżąca, nawet po opuszczeniu szpitala, co według jej oświadczenia miało miejsce w dniu [...] lutego 2012 r., nie powiadomiła organu zatrudnienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa w dniu [...] stycznia 2012 r. Przyjmując bowiem, że przebywała ona w szpitalu do dnia [...] lutego 2012 r., to termin 7 dni na powiadomienie o uzasadnionej przyczynie liczony od tej daty upłynął w dniu [...] marca 2012 r. Jak zaś zauważono już wyżej, skarżąca powiadomiła organ o przyczynach swojego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, których notabene nie można uznać za uzasadnione, dopiero składając odwołanie, co miało miejsce w dniu [...] marca 2012 r. Co więcej - w odwołaniu złożonym w dniu [...] marca 2012 r. nawet nie wspomniała o swoim pobycie w szpitalu [...]. O tym bowiem fakcie powiadomiła organy zatrudnienia dopiero w uzupełnieniu swojego odwołania zawartym w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. W związku z powyższym, decyzje organów obu instancji należy uznać za prawidłowe. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego czy też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Tylko zaś w takiej sytuacji Sąd mógłby uchylić decyzje organów administracji publicznej. Na marginesie niniejszej sprawy zauważyć należy, że pomimo upływu 120 dni od utraty statusu bezrobotnego i w związku z tym możliwości ponownej rejestracji w urzędzie pracy, o czym skarżąca została przecież pouczona przez organy obu instancji - do dnia rozprawy przed Sądem powyższego nie uczyniła. W ocenie Sądu potwierdza to tylko jaką gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej wykazuje skarżąca i jak faktycznie jest jej niezbędny status osoby bezrobotnej dla celów ubezpieczenia zdrowotnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.