II SA/Wa 1182/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj (spr.), , Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2. uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A.S. kwotę 440 ,- zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], cofającą A. S. pozwolenie na broń palną sportową do celów sportowych. Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. Komendant Wojewódzki Policji [...]decyzją z dnia [...] lipca 1996 r. nr [...] bezterminowo wydał A. S. pozwolenie na posiadanie broni sportowej. W dniu 2 stycznia 2009 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, wskazująca, iż A. S. został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] 2005 r. uznany winnym popełnienia czynu określonego w art. 76 § 2 kodeksu karnego skarbowego. Z uzyskanego w dniu 2 lutego 2009 r. odpisu powyższego wyroku wynikało, iż strona została winna tego, że jako osoba odpowiedzialna w przedsiębiorstwie [...], naraziła Skarb Państwa na bezpodstawny zwrot podatkowej należności publiczno-prawnej małej wartości, a w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2004 r. w kwocie 12.977,00 zł. Naruszył on przepisy podatkowe, a w szczególności art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), tj. czyn z art. 76 § 2 kks, za co wymierzono mu grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł. Ponadto na podstawie sprawdzeń w Krajowym Systemie Informacji Policji ustalono, iż wnioskodawca w okresie od 2004 r. popełnił 8 wykroczeń w ruchu drogowym. W związku z powyższym, po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] cofnął A. S. pozwolenie na broń palną sportową do celów sportowych. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła organowi dokonanie sprzecznych ustaleń i brak wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, iż jest ona zasadna i celowa. Organ wyjaśnił, iż okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń jest w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystąpienie uzasadnionej obawy w stosunku do osoby, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jednocześnie wskazał, iż powyższe uregulowanie jest tylko przykładowe, co oznacza, że organ przyznający prawo do posiadania broni, a w konsekwencji również cofający to uprawnienie, ma możliwość rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających uzasadnioną obawę. Ponadto organ nie ma obowiązku udowodnić, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, wystarczy bowiem samo domniemanie takiego zachowania. Komendant wskazał, iż okoliczności powyższej sprawy wskazują, że A. S. jest osobą, co do której zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt skazania za przestępstwo umyślne i notoryczność łamania przepisów dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ocenie organu, pozwala na zaliczenie skarżącego do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 76 § 2 kodeksu karnego skarbowego, poprzez niewłaściwą interpretację, niezastosowanie art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń, czego efektem było powołanie się na wykroczenia w ruchu drogowym, które winny być uznane za niebyłe. Zarzucił też naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 10 § 1, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Stwierdził, iż organ nie podjął wszystkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrał i rozpatrzył wszechstronnie całego materiału dowodowego. Skarżący wyjaśnił, iż całe zdarzenie związane z ukaraniem go z art. 76 § 2 kks było wynikiem błędu jego pracownika (księgowej), za którego on formalnie ponosi odpowiedzialność. Wskazał, iż organ celowo pominął w sprawie opis okoliczności popełnionego czynu, gdyby to uczynił, trudno byłoby uzasadnić, iż w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z prawem. Odnosząc się do twierdzenia organu dotyczącego notoryczności łamania przepisów prawa o ruchu drogowym, wyjaśnił, iż wskazane przez Komendanta wykroczenia drogowe popełnione do 2007 r. w świetle prawa już nie istnieją, dlatego też niedopuszczalne było powoływanie się na nie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, utrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art.15 ust.1 pkt6 ustawy o broni i amunicji oraz oceny tego, czy skarżącego można zaliczyć do grona osób wymienionych w tym przepisie. Przede wszystkim wskazać należy, iż omawiany artykuł nie wymaga odkodowywania w zakresie związku pomiędzy faktem skazania danej osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu a istnieniem uzasadnionej obawy, że osoba ta użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skazanie za popełnienie któregokolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie jest bowiem równoznaczne z istnieniem wspomnianej "uzasadnionej obawy". Inaczej natomiast rzecz się ma w wypadku skazania za popełnienie innych przestępstw – niewymienionych w omawianym przepisie. Norma art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dopuszcza bowiem wskazanie innego rodzaju przestępstwa jako podstawy do wnioskowania o istnieniu "uzasadnionej obawy". Wynika to z faktu użycia sformułowania –"w szczególności". Jednakże w takim wypadku, nie sposób skutecznie wywodzić, iż istnieje podobny automatyzm w istnieniu "uzasadnionej obawy" jak w wypadku skazań za przestępstwa wymienione w tym przepisie. Stąd więc, w sytuacji gdy organ wywodzi skutki faktyczne w postaci istnienia "uzasadnionej obawy" z popełnienia przestępstw innych niż wymienione w art.15 ust.1 pkt 6 w/w ustawy, na organie ciąży obowiązek wykazania, iż właśnie to konkretne przestępstwo rodzi wspomnianą obawę. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ nie uczynił zadość w/w obowiązkowi. Wywodził bowiem negatywne dla skarżącego skutki prawne z faktu skazania go za przestępstwo inne niż wymienione w omawianym przepisie, a jednocześnie nie wskazał powodów z jakich wywodzi, że popełnienie takiego przestępstwa rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Brak rozważań w tym zakresie sprawia zaś, że skarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Brak jest w niej bowiem wskazania istnienia związku pomiędzy faktem skazania skarżącego za popełnienie czynu z art. 76 par. 2 kks a istnieniem "uzasadnionej obawy". Za uzasadniony uznać także należy zarzut skarżącego, iż organ nie powinien oceniać istnienia "uzasadnionej obawy" przez pryzmat popełnionych przez skarżącego wykroczeń w ruchu drogowym, które uległy już zatarciu. Po pierwsze bowiem podnieść należy, iż ustawodawca nie wskazał okoliczności popełnienia wykroczenia w ruchu drogowym, jako przesłanki rzutującej na spełnianie kryteriów do posiadania broni. Nadto, nawet przyjmując odmienne twierdzenie, to w realiach niniejszej sprawy organ nie powinien powoływać się na fakt popełnienia wykroczeń z uwagi na zatarcie faktu ukarania. Bez znaczenia dla sprawy pozostają wywody odpowiedzi na skargę, iż powyższa okoliczność została powołana jedynie pomocniczo – dla wykazania lekceważącego stosunku skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Działanie takie nadal bowiem musi być uznane jako sprzeczne z ideą ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 46 par.1 kodeksu wykroczeń. Użyte w nim sformułowanie – "ukaranie uważa się za niebyłe", jest bowiem jednoznaczne z tym, iż fakt takiego ukarania nie może być podnoszony w żadnym kontekście. Po upływie dwóch lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary, osoba która była ukarana, winna być traktowana jak niekarana. Stąd w sytuacji, gdy organ nie kwestionował faktu zatarcia omawianej kary z tytułu wykroczenia, nie powinien powoływać w skarżonej decyzji faktu ukarania. Za nietrafny uznać natomiast należało zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, w szczególności dotyczący pozbawienia skarżącego prawa do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Jak bowiem wynika z akt postępowania, organ doręczając stronie postanowienie traktujące o tym co zalicza w poczet materiału dowodowego, powiadomił jednocześnie skarżącego, iż udziela mu siedmiodniowego terminu dla zapoznania się z materiałami zebranymi w toku postępowania. Tym samym uznać należy, iż strona nie została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się w sprawie. W związku z powyższym uznając, iż skarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art.145 par.1 pkt.1a p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art.200 p.p.s.a