II SA/Wa 1191/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. J. R. (dalej jako skarżący) wnioskiem z 29 grudnia 2012 r. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] września 1996 r. w sprawie wysokości odprawy emerytalnej. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz powołał się na ustalenia i okoliczności rozstrzygnięte ostatecznym i prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] października 2011 r., [...]. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. odmówił wznowienia postępowania argumentując, że od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął ponad rok, uchybiono zatem terminowi miesięcznemu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., na wniesienie podania, nie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 K.p.a., oraz od doręczenia decyzji upłynęło ponad 5 lat - art. 146 § 1 K.p.a. Zażaleniem z 16 kwietnia 2013 r. skarżący zażądał uchylenia powyższego postanowienia, zarzucając dowolną ocenę okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Następne akty administracyjne wydane w tej sprawie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: wyrokiem z 21 października 2013 r., II SA/Wa 1525/13 stwierdzono nieważność postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] maja 2013 r., natomiast wyrokiem z 5 lutego 2015 r., II SA/Wa 764/14 uchylono sześć kolejnych aktów administracyjnych. W uzasadnieniu ostatniego wyroku Sąd wskazał, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej zobowiązany jest do rozpatrzenia zażalenia skarżącego z 16 kwietnia 2013 r. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] kwietnia 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania. Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2015 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., mając na względzie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 lutego 2015 r., po ponownym rozpoznaniu zażalenia z 16 kwietnia 2013 r. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] kwietnia 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wysokości odprawy emerytalnej, postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ uznał, że rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania należy mieć na uwadze, iż w pierwszej fazie postępowania organ bada formalne podstawy wznowienia: czy wniosek o wznowienie złożyła uprawniona strona, czy wniosek złożono z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., a także, czy wskazano przyczynę wznowienia z katalogu ujętego w art. 145 § 1 K.p.a. W dalszej kolejności organ wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący jako okoliczność będącą podstawą do wznowienia, podaje wyrok Sadu Apelacyjnego w [...] z [...] października 2011 r., w uzasadnieniu wskazuje dodatkowo postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w [...] z [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby. W trakcie wcześniej prowadzonego postępowania, wobec niejednoznaczności co do terminu, w odpowiedzi na zapytanie organu, skarżący w piśmie z 17 maja 2013 r. stwierdził, że wyrok ogłoszony [...] października 2011 r. przez Sąd Apelacyjny w [...] doręczono mu 24 listopada 2011 r. za pośrednictwem poczty. W związku z powyższym organ stwierdził, że twierdzenie skarżącego o zachowaniu jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania są nieuprawnione. Ponadto, wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] dotyczy zatrudnienia skarżącego w latach 1978 - 1981 i stwierdza, że wykonywał on takie same obowiązki jak mianowany funkcjonariusz pożarnictwa, a zajmowane przez niego stanowisko mogło być objęte również przez pracownika nieposiadającego aktu mianowania i nie ma związku z przedmiotem niniejszego postępowania, czyli wysokością odprawy emerytalnej. Podobnie postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w [...] z [...] grudnia 2012 r. dotyczy możliwości sprostowania świadectwa służby i nie ma żadnego związku z decyzją dotyczącą wymiaru odprawy emerytalnej. Wobec powyższego organ stwierdził, że skarżący w swoim wniosku z 29 grudnia 2012 r. o wznowienie postępowania nie podał w istocie żadnych nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który decyzję wydał. Powołał jedynie wyrok sądowy oraz akt administracyjny, które nie mają związku ze sprawą rozstrzyganą decyzją, którą chciałby wzruszyć w trybie wznowienia. Uwzględniając fakt, że skarżący nie dochował terminu określonego w art. 148 K.p.a., a ponadto, nie przedstawił nowych okoliczności lub dowodów, powołując się jedynie gołosłownie na art. 145§ 1 pkt 5 K.p.a., organ uznał, że brak podstaw do wznowienia postępowania. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi J. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z 12 sierpnia 2015 r., w której wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] kwietnia 2013 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Skarżący wnioskował również na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o dopuszczenie jako dowodu w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygnaturze akt II SA/Wa 764/14 z 5 lutego 2015 r. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53 poz. 214 ze zm.), § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwość organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2015 r. poz. 1148), przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr.51 poz. 236), przepisów uchwały Nr 41 Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie zasad przyznawania nagród jubileuszowych strażakom Państwowej Straży Pożarnej (M.P. Nr 12 poz. 84), przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94 poz. 575), art. 99 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (D. U. z 2013 r. poz. 1340). Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., 146 K.p.a., art. 148 K.p.a., art. 149 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez błędne niezastosowanie oraz przez zaniechanie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, art. 151 K.p.a. przez bezpodstawne i niezasadne uchylenie się przez organ od stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Art. 6 – 11 K.p.a. i art. 107 K.p.a. przez oczywiste niezastosowanie tych przepisów bądź przez dowolną interpretację tych przepisów. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że swojego wniosku o wznowienie postępowania nie opierał na nowych dowodach, a na nowych okolicznościach po raz pierwszy stwierdzonych w wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]. Odnosząc się do przepisu art. 148 § 1 K.p.a. wskazał, że do 12 grudnia 2012 r., tj. do dnia, w którym otrzymał telefoniczną informację z Sądu Najwyższego o wydaniu wyroku z [...] grudnia 2012 r., oddalającym skargę kasacyjną, nie zastanawiał nad wznowieniem postępowania, ponieważ myślał wtedy o sprawach ważniejszych, a ponadto podkreślił, że uzasadnienie prawomocnego wyroku z [...] października 2011 r. Sądu Apelacyjnego w [...] nie zawierało informacji pouczających skarżącego o sposobie postępowania pod kątem nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych. Oznacza to, w ocenie skarżącego, że jego podanie o wznowienie postępowania wpłynęło w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, iż akt ten nie narusza prawa. Powyższe powoduje, iż skarga, jako nieusprawiedliwiona, podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego, uregulowana została w Kodeksie postępowania administracyjnego w rozdziale 12 – wznowienie postępowania, w art. 145-152 K.p.a. i umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. W pierwszej z nich bada się formalne podstawy wznowienia (zachowanie terminu do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania oraz wskazanie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w 145 § 1 K.p.a. lub art. 145a § 1 K.p.a.), w drugiej natomiast, organ po przeprowadzonym postępowaniu wydaje na podstawie art. 151 Kp.a. orzeczenie, którym: – odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji (postanowienia), gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub art. 145a § 1, – uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, – stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Złożenie podania o wznowienie postępowania administracyjnego uruchamia postępowanie wstępne, w którym organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 K.p.a. bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 K.p.a. – organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. odmówić wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 1999 r., IV SA 2391/98, LEX nr 47857). Ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania. Istotnym jest również, że samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez zainteresowaną stronę, nie wszczyna automatycznie tego postępowania. O wznowieniu, bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 K.p.a., właściwy organ. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego rozpoczyna dopiero pierwszy etap, w którym organ właściwy bada przesłanki formalne, niezbędne do uruchomienia tego postępowania. W przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej legitymację procesową (strony), czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 K.p.a., a także czy wskazano przyczynę wznowienia, z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a. Jeżeli wstępna weryfikacja powyżej wskazanych przesłanek pozwoli organowi administracji na stwierdzenie, że warunki formalne wniosku zostały spełnione, wydane zostaje postanowienie wznawiające postępowanie. Postanowienie takie, jak wskazano wyżej, skutkuje przejściem do kolejnej fazy postępowania, polegającej na przeprowadzeniu ustaleń w zakresie przyczyn wznowienia, a następnie wydaniu stosownego rozstrzygnięcia. Natomiast negatywna ocena wniosku, skutkuje odmową wznowienia postępowania. W kontrolowanej sprawie, zaskarżone zostało postanowienie wydane w trybie art. 149 § 3 K.p.a., odmawiające wznowienia postępowania. Oznacza to, iż Sąd, oceniając obecnie prawidłowość tego postanowienia, bada wyłącznie, czy organ miał podstawy do odmowy wznowienia postępowania z przyczyn formalnych, które powyżej zostały wskazane. Sąd nie kontroluje natomiast innych okoliczności, w tym zasadności podnoszonej przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, a następnie w skardze kwestii faktycznego wykonywania przez skarżącego pracy należącej do obowiązków funkcjonariuszy pożarnictwa. Sąd nie kontroluje zatem decyzji administracyjnych, wydanych w zwykłym (jurysdykcyjnym) toku instancji. Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami rozpatrywanej przez sąd sprawy, którą, co należy ponownie podkreślić, stanowi kwestia odmowy wznowienia postępowania. Sąd podziela pogląd organu, iż skarżący uchybił terminowi przewidzianemu w art. 148 § 1 K.p.a. do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący w tym zakresie odwołuje się do ustaleń poczynionych w ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]. Istotne zatem jest kiedy skarżący poznał treść wyroku. Z twierdzeń skarżącego wynika, iż odpis wyroku wraz z uzasadnieniem otrzymał 24 listopada 2011 r. Od tej zatem daty rozpoczął się bieg terminu z art. 148 § 1 K.p.a. Wniesienie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] podania o wznowienie 31 grudnia 2012 r. nastąpiło zatem z przekroczenie miesięcznego terminu przewidzianego dla tej czynności. Okolicznością irrelewantną w sprawie jest, w jakiej dacie oddalona została przez Sąd Najwyższy skarga kasacyjna od powyższego wyroku i kiedy skarżący dowiedział się o tym rozstrzygnięciu. Wyrok Sądu Apelacyjnego jest wyrokiem prawomocnym, a rozpatrzenie sprawy przed Sądem Najwyższym w wyniku wniesionej skargi kasacyjnej jest trybem nadzwyczajnym. Skoro zatem skarżący otrzymał wyrok Sądu Apelacyjnego, w oparciu o który uznał, że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z [...] września 1996 r. w przedmiocie odprawy emerytalnej, to niewątpliwie do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął okres, o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a. W treści wniosku z 29 grudnia 2012 r. o wznowienie postępowania skarżący wskazuje, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, dowiedział się 27 grudnia 2012 r. w wyniku dokonanej analizy otrzymanego w tym dniu postanowienia z [...] grudnia 2012 r. Komendanta Miejskiego Policji Państwowej Straży Pożarnej w [...] o odmowie wszczęcia postanowienia w sprawie sprostowania świadectwa służby skarżącego z [...] sierpnia 1996 r. Również i ta data nie mogła być uwzględniona przy ocenie zachowania przez skarżącego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, skoro okoliczności, do których odwołuje się skarżący w ramach przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wynikają z wyroku Sądu Apelacyjnego w [...], którego treść skarżący poznał 24 listopada 2011 r. Wbrew przekonaniu skarżącego dla zachowania terminu z art. 148 § 1 K.p.a. nie ma znaczenia, kiedy uświadomił sobie o zaistnieniu możliwości wniesienia podania o wznowienie postępowania, ale kiedy obiektywnie dowiedział się o istnieniu okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Bez wpływu na powyższe pozostaje również brak pouczenia w wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] o sposobie skorzystania z nadzwyczajnych postępowań właściwych dla uchylenia wadliwych decyzji ostatecznych. Z żadnego z przepisów prawa powszechnie obowiązującego nie można wyprowadzić obowiązku takiego pouczania. Zarówno sądy, jak i organy są obowiązane pouczać jedynie o środkach zaskarżenia przysługujących od wydanych przez nie rozstrzygnięć. Już tylko uchybienie ustawowemu terminowi określonemu w art. 148 § 1 K.p.a. do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] września 1996 r., stanowiło dla organu wystarczającą podstawę do odmowy wznowienia ww. postępowania. W ramach postępowania wstępnego organ ustalił dodatkowo, że w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, co również mogło stanowić podstawę odmowy wznowienia postępowania. Jako nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne skarżący powołał okoliczności wskazane w uzasadnieniu ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]. Są to okoliczności związane z pracą skarżącego w szczególnym charakterze i wykonywaniem przez skarżącego w latach 1978-1981 takich samych obowiązków jakie wykonuje mianowany funkcjonariusz pożarnictwa. Ustalenia te były czynione w związku z odmową przyznania skarżącemu prawa do emerytury. Okoliczności wskazane w ww. wyroku nie pozostają w jakimkolwiek związku z przedmiotem sprawy objętej wnioskiem o wznowienie. Decyzja z [...] września 1996 r. odnosi się bowiem do odprawy emerytalnej, a w szczególności do jej wysokości, która jest związana z okresem nieprzerwanej służby w Państwowej Straży Pożarnej. Zwrócić nadto należy uwagę, że okres objęty tą decyzją to 3 czerwca 1991 r. - 31 sierpnia 1996 r. Wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] odnosi się natomiast do okresu od 1 stycznia 1978 r. do 31 maja 1981 r., co jednoznacznie wskazuje, że nie jest to okres bezpośrednio poprzedzający okres służby w PSP. A tylko okres bezpośrednio poprzedzający okres służby mógłby mieć ewentualne znaczenie w sprawie z uwagi na treść art. 99 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Nowych, istotnych dla sprawy okoliczności nie zawiera również postanowienie z [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby skarżącego z [...] sierpnia 1996 r., do którego również odwołuje się skarżący. We wniosku o wszczęcie tego postępowania skarżący w istocie powołuje się także na okoliczności wynikające z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]. Ponadto sprawy poruszane zarówno w tym wyroku sądowym jak i w postanowieniu Komendanta Miejskiego PSP są i były znane organom PSP, gdyż dokumentacja spraw dotyczących skarżącego istotnie jest obszerna. Wyrok sądowy jedynie przedstawił inną interpretację okresu pracy strony dla celów emerytalnych w ramach systemu ubezpieczeń społecznych. W tej sytuacji jako prawidłowe należy ocenić stanowisko organu, iż skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie wskazał ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Skarżący powołuje wprawdzie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jednak przywoływane przez niego okoliczności w sposób oczywisty nie są nowymi, istotnymi dla sprawy okolicznościami, skoro nie pozostają w związku z jej przedmiotem. Zwrócić przy tym należy uwagę, że skarżący, wbrew stanowisku organu wynikającemu z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, nie powołuje się w sprawie na nowe dowody, lecz na nowe okoliczności. W istocie jednak organ, pomimo iż jako nowe dowody wskazane przez skarżącego traktuje ww. wyrok i ww. postanowienie z [...] grudnia 2012 r., analizuje zarówno treść uzasadnienia wyroku, jak i postanowienia, czyli bada czy okoliczności przywołane przez skarżącego są tymi, o których stanowi art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. A zatem zarzuty skarżącego w tym zakresie, aczkolwiek zasadne, pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia. Również pozostałe zarzuty skargi, jako odnoszące się do kwestii merytorycznych, związanych z postępowaniem objętym wnioskiem o wznowienie, pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył przepisów art. 6 – 11 K.p.a., zaś wydane rozstrzygnięcie uzasadnił w zgodzie z przepisem art. 107 K.p.a. Końcowo należy wyjaśnić, że wnioski dowodowe skarżącego nie mogły zostać uwzględnione, albowiem nie mieszczą się one w dyspozycji przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., a nadto orzeczenia, na które powołuje się skarżący, są znane Sądowi z urzędu. Mając przedstawione rozważania na uwadze, Sąd oddalił skargi, działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a.