II SA/Wa 1200/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Anna Mierzejewska Protokolant Asystent sędziego Monika Michnik-Misterek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia [...] października 2008 r. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z dnia [...] października 2008 r. nr [...] przyznający S. L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego uposażenia. Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy: S. L. raportem z dnia 5 października 2006 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zwolnienie ze służby w Policji wskazując, aby to nastąpiło nie wcześniej niż z dniem 17 stycznia 2007 r. Jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o skierowanie go do komisji lekarskiej. W dniu 10 stycznia 2007 r. wymieniony policjant ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił S. L. ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Organ odstąpił od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania S. L., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę S. L. i wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Sąd uznał, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego w dniu [...] lutego 2007 r. wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony. Następnie S. L. w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 15 października 2008 r., w pozostałym zakresie zaś utrzymał tę decyzję w mocy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1681/08 oddalił skargę S. L. na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 749/09 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 110 ust. 1, 2, 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 2, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859, zw. dalej rozporządzeniem z dnia 21 grudnia 2006 r.), Komendant Główny Policji przyznał S. L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego uposażenia. W uzasadnieniu decyzji organ, przywołując treść przepisów art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz § 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. wskazał, iż wymieniony policjant spełnił wymogi formalne do otrzymania nagrody rocznej za 2007 r. w podanej w decyzji wysokości, ustalonej w relacji do okresu służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, tj. za okres od 1 stycznia 2007 r. do 18 stycznia 2007 r. Okresu od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. nie można natomiast wliczyć do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym, we wskazanym okresie S. L. służby nie pełnił. Od przedmiotowego rozkazu personalnego S. L. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów, przez ich niezastosowanie: – art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 35, art. 36, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 oraz art. 130 § 1 i 2 k.p.a.; – art. 106 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji; – § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, PSP i uprawnionych członków rodzin; – § 6 pkt 1 w zw. z § 5 ust. 1 i 2 i § 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. Skarżący zarzucił również naruszenie szeregu przepisów prawa, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie: – art. 130 § 1 i 2 k.p.a.; – art. 110 ust. 2 i art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji; – § 3 ust. 1 i 2, § 4, § 5 ust. 1 i 2 i § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r.; – § 9 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 22 grudnia 1994 r. Odwołujący się wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w części dotyczącej nieuznania prawa do uposażenia oraz innych świadczeń, w tym nagrody za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. oraz niezwłoczne spowodowanie ponownego naliczenia i wypłaty należnych mu świadczeń pieniężnych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] przekazał powyższe odwołanie Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swe poprzednie stanowisko powołując się na uregulowanie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. Organ podkreślił, iż przyznano S. L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego wynagrodzenia, ustaloną w relacji do okresu służby, pełnionej w danym roku kalendarzowym, tj. za okres od 1 stycznia 2007 r. od 18 stycznia 2007 r. Natomiast okresu od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. nie można wliczyć do okresu służby, od którego zależy prawo do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym, we wskazanym okresie wymieniony służby nie pełnił. Dlatego też brak było podstaw do przyznania nagrody rocznej za 2007 r. w wyższej niż przyznana wysokości. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż rozporządzenie z dnia 21 grudnia 2006 r. weszło w życie i obowiązuje z dniem 1 stycznia 2007 r. Skarżący powołał się natomiast na przepisy, które nie miały do niej zastosowania (art. 106, art. 121 ust. 1, art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin). Organ powołał się na orzecznictwo NSA, że samo pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia, co należy odnieść również do nagrody rocznej. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów: ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r., rozporządzenia MSWiA z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, PSP i uprawnionych członków ich rodzin, rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a także naruszenie szeregu przepisów k.p.a. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji [...] K. Ł. nie był uprawniony do wydania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji. Ponadto skarżący przedstawił obszernie chronologię zdarzeń, w wyniku których doszło ostatecznie do rozwiązania z nim stosunku służbowego z dniem 15 października 2008 r. Podniósł, iż w zaistniałej sytuacji nie można mu zarzucić, że pomimo ciążącego na nim obowiązku, bez usprawiedliwienia, nie wykonywał nałożonych na niego obowiązków w okresie od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Powołał się na § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r., zgodnie z którym do okresów służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się wyłącznie okresów: korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego, przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1–3 ustawy o Policji oraz zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Żaden z tych przypadków jednak go nie dotyczy, gdyż jego nieobecność w miejscu pełnienia służby wynikła z poleceń przełożonych, a ponadto jest całkowicie usprawiedliwiona faktem korzystania ze zwolnień lekarskich oraz orzeczonej od dnia [...] stycznia 2007 r. całkowitej niezdolności do służby w Policji. Tak więc za cały ten czas przysługiwało mu prawo do zwolnienia od zajęć służbowych. Skarżący podkreślił też, że zwracał się kilkakrotnie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz do Komendanta Głównego Policji o szczegółowe poinformowanie go o jego prawach i obowiązkach w okresie rozpoznawania odwołania oraz o umożliwienie kontynuacji służby, lecz nie uzyskał na ten temat żadnej odpowiedzi. Zarzucił też, że organ z niezrozumiałych względów ograniczył czasowy zakres decyzji jedynie do roku 2007, podczas gdy powinna ona dotyczyć okresu od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., tj. do daty zwolnienia ze służby określonej w decyzji ostatecznej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została przez organ administracji publicznej w imieniu którego działał upoważniony w trybie art. 268a k.p.a. pracownik, tj. Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia KGP. Decyzja ta dotyczy ustalenia wysokości nagrody rocznej za 2007 r. Zgodnie zaś z przepisami ustawy o Policji nagroda roczna należy się za okresy wykonywania czynności służbowych oraz za okresy usprawiedliwionego ich niewykonywania enumeratywnie wymienione w art. 121 tej ustawy. Skarżący w okresie od dnia 19 stycznia 2007 r. do końca 2007 r. nie wykonywał natomiast zadań służbowych, nie zachodziły też okoliczności, o których mowa w art. 121 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 619/10 oddalił skargę S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji dnia [...] marca 2009 r. Sąd I instancji uznał bowiem, iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa procesowego, jak też zostały wydane z poszanowaniem przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej S. L., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1821/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Podzielając zasadność skargi kasacyjnej, Sąd odwoławczy wytknął Sądowi I instancji, że ten błędnie ograniczył swą kontrolę tylko w zakresie nagrody rocznej za rok 2007, przyjmując, że organ Policji nie mógł rozstrzygać o świadczeniach za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż organ Policji w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów procesowych - art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również przepisów materialnoprawnych – art. 110 ust. 1 i 2 w zw. z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, a uchybienia te nie zostały dostrzeżone i skorygowane przez Sąd w wyniku nieprawidłowo dokonanej kontroli legalności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle postanowień art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Materialnoprawną podstawę przyznania policjantowi nagrody rocznej stanowi przepis art. 110 ust. 1 i 2 ustawy z ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość). Szczegółowe zasady przyznawania policjantom nagród rocznych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), które w § 3 ust. 1 określa, iż do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów: 1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego; 2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; 3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. dokonał wykładni powyższych przepisów prawnych stwierdzając, iż ustawodawca przyznał prawo do nagrody nie tylko za okres faktycznie pełnionej służby (do czego ograniczył się organ, a co zaaprobował Sąd pierwszej instancji), lecz także za okresy pozostawania w służbie w sytuacjach, o których stanowi art. 121 ust. 1. Przepis ten odnosi się wprawdzie do prawa do uposażenia zasadniczego, do którego policjant zachowuje uprawnienie w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału, lecz z racji odesłania zawartego w art. 110 ust. 2 ma zastosowanie także przy przyznawaniu nagród rocznych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż skarżący na etapie postępowania odwoławczego określił żądanie przyznania nagrody rocznej za cały okres pozostawania w służbie (tj. za cały rok 2007 i do dnia rozwiązania stosunku służbowego – 15 października 2008 r.), a Komendant Główny Policji powinien to żądanie rozpatrzyć i wydać w tym przedmiocie rozstrzygnięcie obejmujące całość danej sprawy, jak tego wymaga przepis art. 138 k.p.a. Organy Policji natomiast (jak też Sąd I instancji) nie uwzględniły, iż stosunek służbowy S. L. wygasł dopiero z dniem 15 października 2008 r., a w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia lekarskie, stwierdzające niezdolność do służby skarżącego już od dnia 3 stycznia 2007 r., potwierdzone prawomocnym orzeczeniem Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2007 r. Zatem twierdzenie skarżącego co do przyczyny niewykonywania obowiązków służbowych we wskazanym okresie (choroba), znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym oraz załączonych zaświadczeniach i orzeczeniach komisji lekarskich. Sąd II instancji wskazał także, iż przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. wymienia okresy, których nie wlicza się do okresów służby dla celów obliczania nagrody rocznej. NSA przesądził, iż "żaden z wymienionych tam przypadków (urlop bezpłatny lub wychowawczy, przerwy w wykonywaniu obowiązków bez prawa do uposażenia, zawieszenie w czynnościach służbowych albo tymczasowe aresztowanie) nie odpowiada sytuacji jaka miała miejsce w tej sprawie". W świetle powyższych ustaleń i wykładni dokonanej przez NSA powyżej wskazanych regulacji prawnych, pozbawione jest podstaw ograniczenie skarżącemu uprawnienia do nagrody rocznej za rok 2007 tylko do okresu przypadającego pomiędzy 1 a 18 stycznia 2007 r., tj. daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji określonej w rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r., od którego wniesiono odwołanie wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji. W postępowaniu administracyjnym, zmierzającym do ustalenia skarżącemu przedmiotowego świadczenia, nie wykazano wystąpienia którejkolwiek z negatywnych przesłanek wymienionych w pkt 1-3 ust. 1 § 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r., a co się z tym wiąże, zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie nie jest zgodne z prawem. NSA wytknął także, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2009 r. jest dotknięta kwalifikowaną wadą procesową z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd dostrzegł, iż skarżący na etapie postępowania odwoławczego domagał się wyłączenia osoby wydającej decyzję z powołaniem się na liczne błędy popełnione w toku prowadzonych postępowań. Tym żądaniom skarżącego, powołującego się na przepis art. 24 k.p.a., organ nie nadał dalszego biegu. Pomimo wniosku strony, decyzję z dnia [...] marca 2009 r. wydała ta sama osoba, tj. Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji K. L. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 (publikowanej: ONSAiWSA z 2010 r., Nr 5, poz. 82) stwierdzającej, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., należy przyjąć, iż obowiązek wyłączenia w postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dotyczy Komendanta Głównego Policji jako piastuna funkcji. Natomiast osoba pełniąca funkcję Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia upoważniona przez Komendanta Głównego Policji do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. od rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. Nie można natomiast podzielić zarzutu skargi, iż Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji K. L. nie był uprawniony do wydania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji, co powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W sprawach załatwianych decyzją administracyjną zastosowanie mają przepisy k.p.a. Przepis art. 268a k.p.a. daje uprawnienie organowi administracji publicznej do upoważnienia w formie pisemnej pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. NSA nie dopatrzył się, aby wymaganiom tego przepisu nie czyniły zadość obie decyzje Komendanta Głównego Policji wydane w sprawie, upoważniające ww. Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia m.in. do wydawania w jego imieniu decyzji w sprawach osobowych policjantów. Reasumując, zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego – art. 110 ust. 1 i 2 w zw. z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, a ponadto zaskarżona decyzja jest obarczona wadą z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Z powyższych względów obie wydane w sprawie decyzje nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Rozpoznając ponownie sprawę o przyznanie S. L. nagrody rocznej za rok 2007, Komendant Główny Policji weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu. W szczególności organ zwróci uwagę, iż żądanie skarżącego o przyznanie nagrody rocznej zostało rozszerzone na rok 2008 (od 1 stycznia do 15 października) i w tym zakresie organ będzie obowiązany wydać rozstrzygnięcie kończące w sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) w zw. z art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.