II SA/Wa 1203/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę 1. Komendant Główny Policji (zwany dalej "KGP") decyzją z [...] marca 2024r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwany dalej "KWP") z [...] marca 2017r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] (zwany dalej "KMP") z [...] stycznia 2017r. nr [...], nakazującej M. K. (zwana dalej "Skarżącą") opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w [...] (zwany dalej "Lokalem"). KGP powołał w podstawie prawnej art. 156, art. 157, art. 158 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r. poz.775 dalej "k.p.a."), art. 97 ust. 5 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2023r., poz. 171, zwana dalej "u.P."). KGP w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że Lokal przydzielono R. K. (funkcjonariuszowi Milicji Obywatelskiej, zwany dalej "Funkcjonariuszem MO") i jego żonie (Skarżąca) do wspólnego zamieszkania z córką R. K., na podstawie przydziału z [...] grudnia 1975r. nr [...]. Funkcjonariusza MO zwolniony ze służby w MO na mocy rozkazu personalnego z [...] lutego 1978r. nr [...], bez prawa do emerytury/renty resortowej. Rozwiązanie związku małżeńskiego Funkcjonariusza MO nastąpiło [...] lutego 1978r. i [...] kwietnia 1978r. wyprowadził się z Lokalu i zameldował się [...] lipca 1978r. w [...] przy ul. [...]. Funkcjonariusz MO w związku z wyprowadzką zrzekł się uprawnień do dalszego ww. Lokalu. KMP, mając powyższe na uwadze, decyzją z [...] stycznia 2017r. nr [...] zobowiązał M. K. (obecnie K.) do opróżnienia Lokalu. KWP decyzją z [...] marca 2017r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję KMP. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oddalił skargę Skarżącej na ww. decyzję KWP wyrokiem z 16 października 2018r. sygn. III SA/Gl 471/18. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, [...] grudnia 2019r. wniosła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji KWP z [...] marca 2017r. i decyzji KMP z [...] stycznia 2017r. nr [...], które wydano z rażącym naruszeniem przepisów prawa i potraktowanie Skarżącej jako osoby spełniającej przesłankę o której mowa w art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P. KGP po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z [...] grudnia 2019r. wydał [...] czerwca 2020r. decyzję nr [...], odmawiając stwierdzenia nieważności ww. decyzji KMP i KWP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1768/20 uchylił ww. decyzję KGP z [...] czerwca 2020r., zobowiązując KGP do ponownego rozpatrzenia sprawy i poddania analizie wniosku o stwierdzenie nieważności oraz dokonania oceny w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 października 2018r. KGP decyzją z [...] września 2021r. nr [...] odmówił Skarżącej stwierdzenia nieważności ww. decyzji KWP z [...] marca 2017r. i ww. decyzji KMP z [...] stycznia 2017r. WSA w Warszawie wyrokiem z 14 marca 2022r. sygn. II SA/Wa 4153/21 uchylił ww. decyzje KGP z [...] września 2021r. Orzeczenie jest prawomocne od 20 maja 2022r. Sąd w uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu Policji o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji KWP nr [...], wydana na podstawie art. 157 i art. 158 i art. 156 § 1 k.p.a., jest co najmniej przedwczesna. WSA w Warszawie zalecił, aby organ ponownie rozpatrując sprawę dokonał oceny, czy istnieją podstawy do wydania rozstrzygnięcia co do istoty na mocy art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy do wydania rozstrzygnięcia o charakterze procesowym w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. KGP przychylił się do ww. stanowiska WSA w Warszawie z ww. wyroku o sygn. akt II SA/Wa 4153/21 i postanowieniem z [...] września 2022r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji KWP z [...] marca 2017r. oraz poprzedzającej ją ww. decyzji z [...] stycznia 2017r. WSA w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2023r. sygn. akt II SA/Wa 2237/22 uchylił ww. postanowienie KGP. KGP, analizując powyższą sprawę pod kontem oceny prawnej zawartej w ww. wyroku WSA w Warszawie dokonał oceny stanu faktycznego o prawnego sprawy i stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania enumeratywnie wymieniono w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej. Istnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącej w dacie wydania kwestionowanego w trybie nieważności aktu. Działanie w trybie nadzoru, na podstawie art. 156 k.p.a., wymaga innego podejścia do sprawy niż w pierwszej instancji lub organem odwoławczym. Organ administracyjny ocenia bowiem kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego względu organ nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Ogranicza się to zatem do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji. Aby można było stwierdzić rażące naruszenie prawa musi istnieć oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawnego a rozstrzygnięciem. KGP zwraca uwagę na odrębny reżim prawny regulujący status prawny lokali mieszkalnych będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów (Dz.U. z 2023r. poz. 725 zwana dalej "u.o.p.l."), przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W związku z tym do Lokalu zastosowanie miały przepisy rozdziału 8 u.P. Lokale, o których mowa w art. 90 u.P., służą realizacji prawa policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ust. 1 u.P.). Natomiast przepis art. 89 u.P. wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, pozostających z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym. W drodze decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego to jedynie policjant uzyskuje tytuł prawny do lokalu, natomiast członkowie jego rodziny wymienieni w decyzji własnego tytułu prawnego nie uzyskują. Zgodnie z obowiązującymi obecnie art. 89 u.P. członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek; 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia; 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Z art. 88 u.P. wynika, że prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi w służbie stałej. Krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji wymieniono także w art. 29 ust. 1 ustawy z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2023r. poz. 1280, zwana dalej "u.z.e.f."), zgodnie z którym prawo do zajmowania takich mieszkań przysługuje także emerytom i rencistom policyjnym. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach (ust 2). Prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej (ust. 3). Oznacza to, że gdyby strona postępowania była uprawniona do emerytury lub renty policyjnej, przysługiwałoby jej w dalszym ciągu prawo do lokalu mieszkalnego po zmarłym funkcjonariuszu Policji. Natomiast prawo do zamieszkiwania w lokalu resortowym wynika z § 8 rozporządzenia MSWiA z 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2020r., poz. 947, zwane dalej "Rozporządzeniem") wskazuje, że były małżonek policjanta rozwiedzionego zostaje w przydzielonym lokalu mieszkalnym do czasu uzyskania lub nabycia przez niego innego lokalu mieszkalnego bądź domu. Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt. 3 u.P. decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. W związku z tym decyzja, o której mowa w art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P. ma charakter decyzji związanej. Wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu na ww. podstawie jest konsekwencją zajmowania go przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu. Organ w takim przypadku nie działa w ramach uznania administracyjnego, lecz jest związany ww. przepisem, więc, gdy osoba nie dysponuje tytułem prawnym do lokalu, organ zobowiązany jest wydać decyzję o opróżnieniu lokalu. W konsekwencji wypełnienie tezy z art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P. organ ma obowiązek wydać decyzję o opróżnieniu lokalu, a od takiego rozstrzygnięcia nie może go zwolnić prawidłowe stosowanie zasady uwzględnienia interesu społecznego lub słusznego interesu obywateli. Skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzucała rażące naruszenie art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P. przez nieustalenie czy Skarżąca jest rzeczywiście jednym z podmiotów określonych w tym przepisie, a w konsekwencji czy istniały podstawy do wydania decyzji o opróżnieniu Lokalu. KGP w związku z tym wskazał, że status Skarżącej zmienił się w 1993r., kiedy ponownie wyszła za mąż. Ponadto Funkcjonariusz MO (były mąż Skarżącej) został zwolniony ze służby bez praw emerytalnych i § 8 Rozporządzenia nie ma zastosowania w sprawie. Lokal zajmowany przez Skarżącą ponadto pozostawał w 1975r. (przydział Funkcjonariuszowi MO) w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych jako mieszkanie funkcyjne dla Funkcjonariusza MO, co było zgodne z ówczesnymi przepisami i późniejszym ustawodawstwem. Od tego czasu nie wystąpiły zdarzenia prawne, które mogłyby stanowić podstawę do podważenia statusu Lokalu. Dodatkowo dokumentacja zgromadzona w aktach wskazuje, że główny najemca i jego mieszkańcy znali stan prawny lokalu. KGP wskazał ponadto, jakie przepisy obowiązywały w dacie przydziału lokalu: - ustawa z 31 stycznia 1959r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (Dz.U. z 1973r. Nr 23, poz. 136, zwana dalej "u.s.f.MO"), w szczególności art. 36 ust. 1 który wskazywał, że funkcjonariusz otrzymuje dla siebie i członków rodziny mieszkanie służbowe w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej oraz - ustawa z 31 lipca 1985r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej (Dz.U. Nr 38, poz. 181, zwana dalej "u.s.f.b.MO"), która zastąpiła u.s.f.MO; - ustawa z 31 stycznia 1959r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin (Dz.U. z 1973r. Nr 23, poz. 137, zwana dalej "u.z.e.f.MO"), - zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 15 listopada 1974r. nr 82 w sprawie mieszkań przeznaczonych dla funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz remontu mieszkań zajmowanych przez tych funkcjonariuszy (Dz.Urz. MSW z 1974r. Nr 6, poz. 20, zwane dalej "Zarządzeniem nr 82"), - ustawa z 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe (Dz.U. Nr 14, poz. 84, zwana dalej "u.P.l."), w której widniał zapis, że "zasady przydziału i opróżniania mieszkań przeznaczonych dla funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej i Służby Więziennej - regulują odrębne przepisy (art. 63 ust. 5 ustawy); Odrębne przepisy w sposób analogiczny do obecnie obowiązujących odmawiały prawa do lokalu funkcyjnego nieuprawnionym członkom rodziny funkcjonariusza. KGP odnosząc się do ww. wniosku o stwierdzenie nieważności, w kontekście wyroku WSA w Warszawie podkreślił, że przeanalizował przesłanki do orzeczenia ich nieważności, z uwagi na nieuzasadnione potraktowanie Skarżącej, jako osoby wypełniającej przesłankę z art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P. oraz pod kątem rażącego naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 3 in fine u.P., u.s.f.MO, u.s.f.b.MO oraz wydanych na podstawie tych ustaw aktów wykonawczych i stwierdził, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., możemy mówić wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawnego a rozstrzygnięciem objętym decyzją. W stanie faktycznym sprawy ww. decyzje KWP z [...] marca 2017r. oraz KMP z [...] stycznia 2017r. wydano na podstawie przepisów obowiązujących w dacie ich wydania. Nie ma też sprzeczności między rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisów poprzednio stosowanych, o których mowa powyżej, ponieważ przepisy te w sposób analogiczny do obecnie stosowanych odmawiały prawa do lokalu funkcyjnego nieuprawnionym członkom rodziny funkcjonariusza. Zdaniem KGP skoro ww. decyzja KWP z [...] marca 2017r. oraz KMP z [...] stycznia 2017r. wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, to nie zawierają one wad wynikających z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., powodujących ich nieważność. 2. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 czerwca 2024r. wniosła o uchylenie ww. decyzji KGP z [...] marca 2024r. i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: - art. 156 k.p.a. - przez brak faktycznego zbadania okoliczności podnoszonych przez stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji - organ nie dokonał ustaleń odnośnie powołanych przez stronę przepisów u.s.f.MO, u.s.f.b.MO oraz wydanych na podstawie tych ustaw aktów wykonawczych odnośnie posiadania przez Skarżącą uprawnienia do lokalu mieszkalnego, w szczególności braku decyzji o uchyleniu przydziału mieszkaniowego - lakoniczne stwierdzenie na s. 6 decyzji: "W stanie faktycznym sprawy przedmiotowe decyzje zostały wydane na podstawie przepisów obowiązujących w dacie ich wydania. Jednakże wskazać należy także, że nie ma sprzeczności między rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisów poprzednio stosowanych, o których mowa powyżej, ponieważ przepisy te w sposób analogiczny do obecnie stosowanych odmawiały prawa do lokalu funkcyjnego nieuprawnionym członkom rodziny funkcjonariusza"- w ocenie Skarżącej ustalenie to pozostaje w sprzeczności z § 17 ust. 1 Zarządzenia nr 82, § 26 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 10/88 i zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991r. nr 49 w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych będących w dyspozycji MSW lub podległych mu organów (Dz.Urz.MSW Nr 2, poz. 4, zwane dalej "Zarządzeniem nr 49"); - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 8 Rozporządzenia przez ich wadliwą wykładnię skutkującą odmową stwierdzenia nieważności decyzji o opróżnieniu lokalu, gdy Skarżąca nie uzyskała ani nie nabyła prawa do innego lokalu mieszkalnego lub domu; - art. 98 u.P. - przez jego niezastosowanie i przyjęcie braku zachowania prawa Skarżącej do przydzielonego lokalu mieszkalnego, błędne przyjęcie, że zwolnienie ze służby byłego męża Skarżącej i ponowne zamążpójście skutkowały brakiem podstaw do zastosowania § 8 Rozporządzenia, gdy taki wniosek nie wynika z żadnego przepisu; - błąd w ustaleniach, polegający na uznaniu, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, gdy nie wydano decyzja o uchyleniu przydziału mieszkaniowego, która powinna zostać wydana wcześniej, co doprowadziło do nieuzasadnionego potraktowania Skarżącej jako osoby wypełniającej przesłankę z art. 95 ust. 3 pkt 3 in. Fine u.P.; - art. 11 i art. 107 k.p.a. - przez brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i wyjaśnienia stanowiska organu co do stwierdzenia braku rażącego naruszenia przepisów prawa, skutkującym odmową stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji; - art. 153 P.p.s.a. - przez brak zastosowania się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z 28 stycznia 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1768/20. Skarżąca w uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu sprawy, wskazała, że przy wydawaniu decyzji nie przeanalizowano w dostateczny sposób sytuacji prawnej Jej i Jej byłego męża, jako osób zamieszkujących w przydzielonym funkcjonariuszowi MO i kolejnych potem następujących zdarzeń, w świetle przepisów obowiązujących w chwili tych zdarzeń. Były mąż Skarżącej nie stał się policjantem w myśl art. 149 ust. 1 u.P., gdyż w chwili rozwiązania Milicji Obywatelskiej nie był już funkcjonariuszem. Wszystkie fakty nastąpiły pod rządem u.s.f.MO i u.s.f.b.MO Zgodnie z art. 36 u.s.f.MO wynikała podstawa do otrzymania przez funkcjonariusza MO mieszkania służbowego w miejscowości, w której pełnił służbę. Minister Spraw Wewnętrznych, wypełniając delegację zamieszczoną w tym przepisie, określił zasady i normy otrzymywania mieszkań służbowych przez funkcjonariuszy w zarządzeniu Nr 12 Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie zasad i trybu przydzielania oraz opróżniania mieszkań służbowych przeznaczonych dla Milicji Obywatelskiej i Centrali MSW z 16 stycznia 1962r. Następnie wydano Zarządzenie nr 82, które weszło życie z chwilą podpisania (Dz.Urz. MSW Nr 6 poz. 20 z 1977r. ze zm.). Zarządzenie to obowiązywało w chwili zwolnienia byłego męża Skarżącej ze służby MO - 15.02.1978r. § 17 ust. 1 Zarządzenia nr 82 stanowił, że zajmująca mieszkanie funkcyjne osoba, która nie spełniała warunków określonych w § 4 Zarządzenia nr 82 zachowywała prawo do tego mieszkania, jeśli odpowiadało ono normom zaludnienia ustalonym na podstawie u.P.l. lub prawo do lokalu zamiennego. W § 4 Zarządzenia nr 82 wymieniono funkcjonariuszy MO, emerytów milicyjnych, rencistów milicyjnych i uprawnionych do renty rodzinnej członków rodzin po zmarłym funkcjonariuszu renciście i emerycie. Były mąż Skarżącej w chwili zwolnienia ze służby w MO był osobą zajmującą Lokal, niespełniającą warunków z § 4 Zarządzenia nr 82. Posiadał zatem tytuł do pozostania w lokalu lub prawo do uzyskania lokalu zamiennego z żoną i córką na podstawie § 17 Zarządzenia nr 82. W Zarządzeniu nr 82 w zamkniętym katalogu określono przyczyny opróżnienia mieszkania funkcyjnego, ale brak w nim przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zdaniem Skarżącej w zarządzeniu nr 82 nie ma stanu dotyczącego rozwiedzionego małżonka, który pozostał w lokalu, w którym uprzednio zamieszkiwał były funkcjonariusz MO. Małżeństwo Skarżącej rozwiązano [...] lutego 1978r. Z tego wynika, że organ, który przydzielił funkcjonariuszowi mieszkanie, nie mógłby żądać opróżnienia mieszkania w przypadku, gdy w mieszkaniu tym, po rozwodzie z osobą uprzednio posiadającą tytuł do lokalu, pozostałby drugi małżonek. W § 26 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 10/88 stwierdzono wprost, że małżonkowie rozwiedzeni zachowują prawo do zajmowania lokalu mieszkalnego do czasu nabycia (uzyskania) przez nich innych lokali mieszkalnych na podstawie decyzji administracyjnej, spółdzielczych lokali mieszkalnych, domów jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych stanowiących odrębną nieruchomość. Do rozwiedzionego małżonka nie będącego funkcjonariuszem miał zastosowanie § 28 ust. 1 i 2 ww. zarządzenia. Zgodnie z ich brzmieniem, w przypadku gdy rozwiedziony małżonek nie będący funkcjonariuszem zajmował lokal mieszkalny odpowiadający pod względem powierzchni mieszkalnej normom zaludnienia obowiązującym w u.P.l., lokal ten przekazywany był właściwemu terenowemu organowi administracji państwowej obowiązanemu wydać decyzję o jego przydziale jako lokalu zamiennego. W słowniczku pojęć zawartym w tym zarządzeniu określono, że lokal będący w dyspozycji MSW i podległych mu organów przeznaczony dla funkcjonariusza to lokal mieszkalny, a zamienny lokal mieszkalny to lokal zamienny określony w przepisach prawa lokalowego, zatem wyłączony spod działania u.s.f.MO. Kolejnymi przepisami prawnymi regulującymi sytuację, w jakiej znalazła się Skarżąca było Zarządzenie nr 49. Obecnie obowiązujący § 8 Rozporządzenia zawiera tożsamą regulację nakazującą pozostawienie Skarżącej w przydzielonym lokalu mieszkalnym do czasu uzyskania lub nabycia przez niego innego lokalu mieszkalnego lub domu. Zdaniem Skarżącej, WSA w Gliwicach w wyroku z 16 października 2018r. sygn. III SA/Gl 471/18 nie odniósł się do ww. kwestii. Jako pewne przyjął ustalenia poczynione przez KMP, co rażąco godzi w Skarżącą. Zdaniem Skarżącej, że KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ogólnie przywołał regulacje dotyczące mieszkań policyjnych w czasie przydziału spornego lokalu, ale nie dokonał analizy prawnej, co do uzyskania lub braku uzyskania tytułu prawnego przez Skarżącą do mieszkania na podstawie przepisów resortowych obowiązujących w czasie, gdy Funkcjonariusza MO zwolniono ze służby w MO, a następnie małżonkowie rozwiedli się. Skarżąca w szczegółowy sposób we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przywołała regulacje prawne, które w jej ocenie prowadziły do uzyskania przez nią tytułu prawnego do Lokalu i brak regulacji, która prowadziłaby do utraty tego prawa. Brak wnikliwej analizy sytuacji prawnej Skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] marca 2024r. sprawia, że organ nadal nie zastosował się do wskazań z wyroku z 28 stycznia 2021r. II SA/Wa 1768/20, co powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako sprzecznej z art. 153 P.p.s.a. 3. KGP w odpowiedzi na skargę z [...] lipca 2024r. wniósł o oddalenie skargi podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie bowiem do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie KGP w odpowiedzi na skargę zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a pełnomocnik Skarżącej nie zaoponowała przeciwko temu wnioskowi. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Sąd wskazuje również, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Unormowanie zawarte w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że orzeczenie Sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Związanie Sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki NSA z: 21 marca 2014r. sygn. akt I GSK 534/12, LEX nr 1487724; 15 stycznia 2014r. sygn. II GSK 1762/12, LEX nr 1452730). W myśl art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. 3. Zdaniem Sądu, skarga oceniana w świetle ww. kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. Wskazać należy, że z uzasadnienia wiążącego w sprawie wyroku WSA w Warszawie z 28 stycznia 2021r. o sygn. akt II SA/Wa 1768/20 wynika, że Sąd, podzielając, na zasadzie art. 269 § 1 P.p.s.a., stanowisko zawarte w uchwale NSA z 7 grudnia 2009r. sygn. akt I OSP 6/09 (publ. CBOSA) i odnosząc tę argumentację do okoliczności sprawy stwierdził, że decyzja organu Policji o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji KWP z [...] marca 2017r., wydanej na podstawie art. 157 i art. 158 oraz 156 § 1 k.p.a., była co najmniej przedwczesna. Z jej uzasadnienia nie wynika bowiem, aby organ dokonał niezbędnych ustaleń co do zawartości wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności ww. decyzji ostatecznej w kontekście prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 16 października 2018r. sygn. akt III SA/Gl 471/18, który korzysta z powagi rzeczy osądzonej (art. 171 P.p.s.a.). W konsekwencji organ nie ustalił, czy ze względu na przedmiot żądania Skarżącej obowiązany jest załatwić wniosek co do istoty, stosując art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też wobec istnienia przeszkody przedmiotowej czyniącej rozpoznanie wniosku niedopuszczalnym - wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.). W sprawie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 158 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. Organ bowiem, co trafnie podniosła Skarżąca, w istocie nie odniósł się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (podniesionych następnie w skardze) i nie wyjaśnił swego stanowiska w tym zakresie. Zatem już tylko z tego powodu decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem (a więc rozstrzygająca sprawę co do istoty) jako przedwczesna, w świetle powyższych rozważań, podlegała uchyleniu. Warto też wskazać, że z uzasadnienia wiążącego w sprawie wyroku WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2023r. sygn. akt II SA/Wa 2237/22 kontrolującego legalność wydanego w sprawie ww. postanowienia KGP z [...] września 2022r. o odmowie wszczęcia postępowania w spawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji KWP z [...] marca 2017r. oraz poprzedzającej ją decyzji KMP z [...] stycznia 2017r. wynika, że organ ponownie nie zastosował się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w ww. wyroku WSA w Warszawie z 28 stycznia 2021r., a wytyczne zawarte w tym wyroku wykonał jedynie pozornie. Odmówił bowiem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji powołując się na przeszkodę w jego prowadzeniu w postaci wyroku WSA w Gliwicach z 16 października 2018r. Organ w konkluzji stwierdził, że: "Oddalenie przez WSA w Gliwicach skargi w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłanką kwalifikującym do jej wzruszenia wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji." Tej oceny organ jednak dokonał wyłącznie na podstawie stwierdzenia, że WSA w Gliwicach uznał, iż wydane w sprawie decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę ich wydania oraz nie naruszają przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na końcowy wynik sprawy, zaś we wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca zarzuciła m.in. że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz, że doszło do nieuzasadnionego potraktowania jej jako osoby spełniającej przesłankę, o której mowa w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Taka ocena organu jest zbyt pobieżna aby uznać ją za wykonanie wytycznych zawartych w ww. wyroku z z 28 stycznia 2021r. W wyroku tym Sąd, jak już wskazano wyżej, zwrócił uwagę, że skarżąca zarzuca organowi Policji rażące naruszenie art. 95 ust. 3 pkt 3 in fine u.P. przez zaniechanie ustalenia, w świetle u.s.f.MO, u.s.f.b.MO oraz wydanych na podstawie tych ustaw aktów wykonawczych, czy nie podsiadała uprawnień do lokalu mieszkalnego (funkcyjnego), a w konsekwencji, czy istniały podstawy do wydania decyzji o opróżnieniu Lokalu. Sąd zarzucił, że do tych kwestii organ nie się nie odniósł, nie rozważył wniosku skarżącej względem wyroku WSA w Gliwicach z 16 października 2018r. sygn. akt III SA/Gl 471/18. KGP przyjmując, że istnieje przeszkoda do wszczęcia postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji nie odniósł się do treści wniosku Skarżącej na tyle wyczerpująco aby uznać, iż faktycznie dokonał on oceny jego treści "względem wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 471/18." Organ nie poddał analizie zarzutów Skarżącej, także tych zawartych w uzasadnieniu jej wniosku, i nie zestawił ich z treścią wyroku WSA w Gliwicach. Nie ocenił zatem czy zarzucana przez Skarżącą wadliwość decyzji nakazujących jej opróżnienie lokalu objęta była "zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego". Przedwcześnie zatem uznał, że istnieją przedmiotowe przyczyny niedopuszczalności merytorycznego rozpoznania wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji. Doprowadziło to do błędnego zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. Z treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wynika, że skarżąca zarzuca organowi Policji rażące naruszenie art. 95 ust. 3 pkt 3 in fine u.P. przez zaniechanie ustalenia, w świetle u.s.f.MO, u.s.f.b.MO oraz wydanych na podstawie tych ustaw aktów wykonawczych, czy nie podsiadała uprawnień do lokalu mieszkalnego (funkcyjnego), a w konsekwencji, czy istniały podstawy do wydania decyzji o opróżnieniu Lokalu. Do tych kwestii organ nie się nie odniósł, nie rozważył wniosku Skarżącej względem wyroku WSA w Gliwicach z 16 października 2018r. sygn. akt III SA/Gl 471/18. Zauważyć przy tym należy, iż w ww. wyroku Sąd poczynił rozważania odnośnie braku tytułu prawnego Skarżącej do ww. lokalu mieszkalnego (s. 8 uzasadnienia wyroku), a ich podstawę stanowiły okoliczności faktyczne i prawne przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. 4. Zdaniem Sądu KGP, wydając zaskarżoną decyzję z [...] marca 2024r. uwzględnił powyższe wskazania i wbrew zarzutom skargi nie naruszył wskazanych w niej przepisów, a w szczególności art. 153 P.p.s.a. Prawidłowe było przede wszystkim wskazanie przez KGP, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania enumeratywnie wymieniono w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej. Istnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącej w dacie wydania kwestionowanego w trybie nieważności aktu. Działanie w trybie nadzoru, na podstawie art. 156 k.p.a., wymaga innego podejścia do sprawy niż w pierwszej instancji lub organem odwoławczym. Organ administracyjny ocenia bowiem kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego względu organ nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Ogranicza się to zatem do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, że ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji. Aby można było stwierdzić rażące naruszenie prawa musi istnieć oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawnego a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Aby więc mówić o rażącym naruszeniu prawa muszą zostać spełnione dwie przesłanki. Przepis prawa mający być przedmiotem naruszenia winien być sformułowany w sposób jasny, klarowny, niewymagający dokonywania jego wykładni. Nadto proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z przepisem prawa, musi prowadzić do konkluzji, że rozstrzygnięcie zostało dokonane wbrew jasnym regulacjom danej normy prawnej (wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2015r. sygn. akt II SA/Wa 1878/14). Prawidłowe było również wskazanie przez KGP, że lokale mieszkalne będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów mają odrębny status prawny. Nie budzi też wątpliwości stanowisko KGP wyrażone w zaskarżonej decyzji w nawiązaniu do prawomocnego i wiążącego w sprawie wyroku WSA w Gliwicach z 16 października 2018r. sygn. akt III SA/Gl 471/18, że w przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów – a do takich należy sporny lokal – przepisami odrębnymi był rozdział 8 u.P. W tym kontekście nie mógł być za zasadny uznany zarzut skargi o ogólnym przywołaniu przez KGP regulacji dotyczących mieszkań policyjnych w czasie przydziału spornego lokalu. KGP przytoczył przepisy ustawowe, które obowiązywały w dniu wydania decyzji, o stwierdzenie nieważności, których wystąpiła Skarżąca we wniosku z [...] grudnia 2019r., czyli ww. decyzji KWP z [...] marca 2917r. oraz utrzymanej nią w mocy, ww. decyzji KMP z [...] stycznia 2017r. Warto zauważyć, że KGP nie mógł też dokonywać odmiennych ocen prawnych przepisów ustawowych, które były przedmiotem oceny WSA w Gliwicach wyrażonych w wiążącym w sprawie, ww. orzeczeniu o sygn. akt III SA/Gl 471/18, choć Skarżąca wskazywała, że był Jej były mąż – Funkcjonariusz MO nie stał się policjantem w myśl art. 149 ust. 1 u.P., bo w chwili rozwiązania Policji nie był już funkcjonariuszem. Tym samym prawidłowe było powołanie się w rozważaniach zaskarżonej decyzji na art. 3 ust. 2 u.o.p.l., art. 88, art. 89, art.90, art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P. Z ostatniego z wymienionych przepisów - art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P. wynika, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 u.P. przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 88 ust. 1 u.P. prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji przysługuje policjantowi w służbie stałej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, a w świetle art. 89 ww. ustawy członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. W sprawie bezsporne było ponadto, że lokal zajmowany przez Skarżącą pozostawał w dyspozycji organów Policji od 1978r. (art. 90 u.P.), które objęte są szczególną regulacją prawną u.P. oraz pozostałych przepisów resortowych spraw wewnętrznych i w tym zakresie nie mają zastosowania regulacje wynikające z innych przepisów, a w tym z Kodeksu cywilnego oraz z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Warto też wyjaśnić, że WSA w Gliwicach w ww. prawomocnym i wiążącym w sprawie wyroku o sygn. akt III SA/Gl 471/18 przyjął wprost, że przepisy u.P. regulują zarówno kwestie dysponowania lokalami mieszkalnymi jak i ich opróżniania. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 u.z.e.f. mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Podnoszone tym samym w skardze zarzuty odnoszące się do ocen prawnych wyrażonych w ww. orzeczeniu WSA w Gliwicach, co do których KGP nie wyraził odmiennego stanowiska w zaskarżo9nej decyzji, nie mogły być uwzględnione w rozpoznawanej sprawie przez Sąd. Skoro bowiem przepisy rozdziału 8 u.P. oraz art. 29 u.z.e.f. w sposób szczególny uregulowały status prawny lokali mieszkalnych oddanych do dyspozycji organów Policji, krąg osób uprawnionych do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku, gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego i droga sądowa jest w nich niedopuszczalna (por. uchwała SA z 11.01.1996, III CZP 189/95, LEX 24019; czy z 25.05.1995, III CZP 68/95, LEX nr 4240; postanowienie SA w Łodzi z 23.01.1998 I Acz 601/97, LEX 34267) to powołanie się przez KGP na ww. przepisy u.P. oraz § 8 Rozporządzenia nie mogło być uznane za nieprawidłowe, ani tym bardziej rażące. Kwestie prawidłowości zastosowania w sprawie art. 98 u.P. przesądził WSA w Gliwicach w ww. prawomocnym i wiążącym w sprawie wyroku o sygn. akt III SA/Gl 471/18 i w związku z tym zarzut skargi z tego zakresu nie mógł być ponownie badany przez WSA w Warszawie w rozpoznawanej sprawie. Warto też zauważyć, że w orzecznictwie Sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z 2.04.2016r. sygn. akt I OSK 2887/14, LEX nr 2111053; wyrok NSA z 27 listopada 2015r. sygn. akt I OSK 1539/14, LEX nr 1989843, wyrok WSA we Wrocławiu z 4.11.2014r. sygn. akt IV SA/Wr 379/14, LEX 1782536). Warto także podkreślić, że KGP nie mógł ponownie wypowiadać się w kwestii tytułu prawnego do Lokalu, bo WSA w Gliwicach w ww. prawomocnym i wiążącym w sprawie wyroku o sygn. akt III SA/Gl 471/18 przesądził, że osoby wymienione w art. 89 u.P., które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, lecz ich uprawnienia do zamieszkiwania w lokalu wywodzone są z tytułu prawnego jaki posiada policjant. Na podstawie art. 29 u.z.e.f. tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą taki tytuł uzyskać emeryci i renciści policyjni. Ten sam przepis przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdyby ci członkowie rodziny byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. Tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym. KGP, mając na względzie podnoszone przez Skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji przepisy prawne, co do których wprost nie wypowiedział się WSA w Gliwicach w ww. prawomocnym i wiążącym w sprawie wyroku o sygn. akt III SA/Gl 471/18, mając przy tym na względzie wskazania zawarte w prawomocnych i wiążących w sprawie wyrokach WSA w Warszawie z 28 stycznia 2021r. o sygn. akt II SA/Wa 1768/20 z 12 kwietnia 2023r. o sygn. akt II SA/Wa 2237/22, wskazał jakie przepisy obowiązywały w dacie przydziału lokalu: u.s.f.MO (w szczególności art. 36 ust. 1 i przytoczył jego treść); u.s.f.b.MO, u.z.e.f.MO, Zarządzenie nr, 82 63 ust. 5 uu.P.l. oraz akty wykonawcze. KGP mając na względzie zarzuty Skarżącej podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji KWP z [...] marca 2017r. i decyzji KMP z [...] stycznia 2017r. wskazał również, że przepisy te w sposób analogiczny do obecnie obowiązujących odmawiały prawa do lokalu funkcyjnego nieuprawnionym członkom rodziny funkcjonariusza. Zdaniem Sądu, jakkolwiek KGP w zaskarżonej w sposób rozbudowany nie ustosunkował się do wszystkich powoływanych przez Skarżącą przepisów aktów wykonawczych i zarządzeń, tym niemniej prawidłowo wskazał, że przeanalizował przesłanki do orzeczenia ich nieważności, z uwagi na nieuzasadnione potraktowanie Skarżącej, jako osoby wypełniającej przesłankę z art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P. oraz pod kątem rażącego naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 3 in fine u.P., u.s.f.MO, u.s.f.b.MO oraz wydanych na podstawie tych ustaw aktów wykonawczych i stwierdził, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., możemy mówić wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawnego a rozstrzygnięciem objętym decyzją. W stanie faktycznym sprawy ww. decyzje KWP z [...] marca 2017r. oraz KMP z [...] stycznia 2017r. wydano na podstawie przepisów obowiązujących w dacie ich wydania. Jakkolwiek organ powinien wyjaśnić, że w tym zakresie był związany oceną wyrażoną przez WSA w Gliwicach w ww. prawomocnym i wiążącym w sprawie wyroku o sygn. akt III SA/Gl 471/18, tym niemniej wadliwość z tego zakresu nie może być uznana za mającą istotny charakter, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Skoro nie ma sprzeczności między rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisów poprzednio stosowanych, o których mowa w ww. wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności, ponieważ przepisy te w sposób analogiczny do obecnie stosowanych odmawiały prawa do lokalu funkcyjnego nieuprawnionym członkom rodziny funkcjonariusza. Sąd w związku z tym ocenił, że zaskarżona decyzja KGP była prawidłowa i nie naruszała żadnego z powołanych przez Skarżącą w skardze przepisów prawa. Eksponowane przez Skarżącą zarządzenia wydano na podstawie przepisów, które nie obowiązywały w chwili wydawania decyzji o stwierdzenie nieważności, których zwróciła się Skarżąca w ww. wniosku. Natomiast WSA w Gliwicach w ww. prawomocnym i wiążącym w sprawie wyroku o sygn. akt III SA/Gl 471/18 ocenił prawidłowość zastosowania w sprawie art. 95 ust. 3 pkt 3 u.P., więc niemożliwe było uznanie za zasadny zarzutu naruszenia tego przepisu, gdy KGP w zaskarżonej decyzji nie wyraził odmiennych ocen w tym zakresie W ocenie Sądu skoro ustawodawca w określony sposób, o którym mowa w ww. wyroku WSA w Gliwicach o sygn. akt III SA/Gl 471/18 ograniczył prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, to takie ograniczenie nie stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości i nie ma znaczenia, że Skarżącą zamieszkiwała w nim bez tytułu prawnego od 1978r., kiedy to rozwiodła się z głównym najemcą lokalu, któremu lokal został jako służbowy przyznany, a który się z niego nie rozliczył kończąc służbę i zmieniając miejsce zamieszkania. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15 listopada 2017r. sygn. akt SK 29/16, opub. w OTK-A 2017/75 odpowiadając na pytanie, o to, czy art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150) w zakresie, w jakim nakazują w drodze decyzji administracyjnej opróżnienie lokalu mieszkalnego znajdującego się w chwili jej wydania w dyspozycji organu podległego Ministrowi Spraw Wewnętrznych ze wszystkich zamieszkujących w nim, innych niż policjant czy też członek jego rodziny osób, w tym osób małoletnich w sytuacji, gdy osobom, które zajmują tenże lokal bez tytułu prawnego, nie został wskazany lokal, do którego miałoby nastąpić przekwaterowanie, nawet tymczasowy, a nie są one w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych, a decyzja o opróżnieniu w zakresie legalności podlega kognicji sądów administracyjnych, z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji orzekł w ten sposób, że - art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała ani prawa materialnego stanowiącego podstawę do jej wydania ani przepisów prawa powołanych w skardze w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, to skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego skutku. 4. Sąd mając powyższe na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.