II SA/Wa 1216/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi S. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] w dniu [...] lutego 2021 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. w sprawie zwolnienia z dniem [...] stycznia 2021 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] i z dniem [...] stycznia 2021 r. mianowania na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] bez zmiany składników uposażenia. W uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu personalnego organ nadmienił, że Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwolnił S. B. z dniem [...] listopada 2020 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] i mianował z dniem [...] grudnia 2020 r. na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] z dotychczasowym uposażeniem. Decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Z zachowaniem ustawowego terminu strona wniosła od wymienionego rozkazu personalnego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wydał rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], na mocy którego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwolnił S. B. z dniem [...] stycznia 2021 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] i z dniem [...] stycznia 2021 r. mianował na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] bez zmiany składników uposażenia. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Podjęte rozstrzygnięcie organ uzasadnił potrzebami służby wyrażającymi się koniecznością zapewnienia właściwej realizacji zadań nałożonych na Policję. Organ stwierdził, że przed wydaniem rozkazu personalnego w dniu [...] stycznia 2021 r., podczas rozmowy S. B. został poinformowany o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Funkcjonariusz wniósł o przeprowadzenie rozmowy w obecności Kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego oraz funkcjonariuszy Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego i podjęcia decyzji w ich obecności w związku ze zgłaszanym zarzutem tworzenia złej atmosfery w pracy. S. B. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], domagając się jego uchylenia. Stwierdził, że odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] nadał za pośrednictwem poczty w dniu [...] listopada 2020 r., a zostało ono doręczone do Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu [...] listopada 2020 r. Z uzasadnienia rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] wynika, iż odwołanie wpłynęło w dniu [...] grudnia 2020 r. Opisał też przebieg rozmowy kadrowej z dnia [...] stycznia 2021 r. Policjant nie zgodził się z argumentacją organu dotyczącą sytuacji kadrowej w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] warunkującej przeniesienie do innej komórki. Stwierdził, że w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym również występuje trudna sytuacja kadrowa. Podniósł, że od dnia [...] grudnia 2020 r. nieprzerwanie pełnił służbę w Wydziale Ruchu Drogowego. Przeniesienie było wynikiem złośliwości i zemsty Komendanta Powiatowego Policji w [...] za wniesienie skargi na działanie Komendanta i kadrę kierowniczą Komendy Powiatowej. Powołał się także na swoją dotychczasową nienaganną służbę. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] organ stwierdził, iż przed mianowaniem S. B. na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] bez zmiany składników uposażenia z policjantem została w dniu [...] stycznia 2021 r. przeprowadzona rozmowa utrwalona w formie protokołu, podczas której strona została poinformowana, że w związku z trudną sytuacją kadrową w Ogniwie Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego, spowodowaną długotrwałą nieobecnością dwóch policjantek zostanie mianowany na równorzędne stanowisko służbowe w tejże komórce. Organ nadmienił, że zgodnie z art. 38a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji ma charakter kompetencyjny. Przepisy ustawy o Policji uprawniają właściwych przełożonych do mianowania policjanta na stanowisko służbowe z urzędu bez inicjatywy lub zgody policjanta. Ustawodawca pozostawił uznaniu organów Policji sprawę rozmieszczenia funkcjonariuszy. Stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podleganiem szczególnej dyscyplinie służbowej, której to funkcjonariusz – zgodnie z art. 25 ustawy o Policji - jest zobowiązany się podporządkować. Decyzja o zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowaniu go na określone stanowisko służbowe wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i jest dopuszczalna, o ile owo mianowanie nastąpi na stanowisko służbowe równorzędne. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości, iż S. B. został mianowany na stanowisko równorzędne. Stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] jest równorzędne ze stanowiskiem służbowym referenta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] pod względem identyczności parametrów uposażenia zasadniczego oraz stopnia etatowego. Organ nadmienił, że Komendant Powiatowy Policji jako przełożony właściwy w sprawach osobowych zobowiązany jest między innymi do kształtowania polityki kadrowej jednostki, przede wszystkim poprzez właściwy dobór kadry. Do niego należy ocena zasadności i celowości mianowania policjanta na określone stanowisko służbowe. Komendant Powiatowy Policji zgodnie z art. 32 ustawy o Policji ma zatem prawo określać miejsce pełnienia służby podległych mu funkcjonariuszy. Swoje kompetencje w tym zakresie realizuje, wydając rozkazy personalne zgodnie z zapisami § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1113) oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ podkreślił, że stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej, należy dojść do wniosku, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody, z urzędu i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes policjanta. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje kwestia uznaniowego charakteru zaskarżonej decyzji. W sprawach załatwianych na podstawie uznania administracyjnego organy administracji publicznej mają swobodę w podejmowaniu decyzji. Kontrola tego typu spraw ogranicza się do zbadania, czy właściwie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych i czy z ustaleń faktycznych wyciągnięto prawidłowe wnioski. Wobec powyższego, zdaniem organu, odwołanie wniesione przez S. B. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Jako powód zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe organ I instancji wskazał potrzeby służby wyrażające się koniecznością zapewnienia właściwej realizacji zadań nałożonych na Policję oraz konieczność zaradzenia trudnej sytuacji kadrowej w komórce Policji. Przeniesienie strony i mianowanie na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] z dotychczasowym uposażeniem odbyło się na wniosek Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], który wskazał na wiedzę, doświadczenie i przygotowanie zawodowe strony, które będą wykorzystane w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] oraz konieczność wzmocnienia tejże komórki organizacyjnej Policji. Organ nadmienił, że policjant posiada ponad 20-letni staż służby w Policji. Został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe, które pozwoli mu na dalszy rozwój zawodowy i wykorzystanie zdobytego dotychczas doświadczenia i kwalifikacji. Ciążąca na Komendancie Powiatowym Policji odpowiedzialność za realizację ustawowych zadań daje możliwość i uprawnienie do doboru policjantów, którzy w jego ocenie zapewniają najskuteczniejszą realizację zadań Policji. Zdobyte doświadczenie na poprzednio zajmowanym stanowisku funkcjonariusz może wykorzystać, rozpoczynając i kontynuując obowiązki na nowym stanowisku służbowym w nowym miejscu służby, odnosząc sukcesy. W ocenie organu odwoławczego słuszny interes skarżącego nie stoi w sprzeczności z podjętą decyzją. Decydując się na podjęcie służby w Policji, funkcjonariusz jest świadomy konieczności dostosowania się do warunków służby i powinien wykazywać dyspozycyjność. Organ wydając decyzję o przeniesieniu policjanta, niewątpliwie brał pod uwagę fakt zabezpieczenia ciągłości służby i zapewnienia najskuteczniejszej realizacji zadań w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], gdzie uzupełnienie stanu osobowego jest sprawą nadrzędną. Z powyższego, zdaniem organu, wynika, iż organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, kierując się dyrektywą art. 7 k.p.a. – mianował S. B. na stanowisko referenta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] bez zmiany składników uposażenia., mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem organu odwoławczego Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, które zobowiązują do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego oraz uwzględnienia interesu społecznego, w tym przypadku interesu służby, a także słusznego interesu strony. Interes Policji wymaga, aby policjant pełnił służbę na stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu, co umożliwi prawidłowe wykonywanie zadań. Rozstrzygnięcie nie godzi w słuszny interes funkcjonariusza. Mianowanie wymienionego policjanta na nowe stanowisko służbowe umożliwi rozwój zawodowy, nabycie nowego doświadczenia, możliwość doskonalenia zawodowego z wykorzystaniem wiedzy i doświadczenia nabytego do tej pory. Organ wskazał, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i stąd też temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Konsekwencją powyższego jest okoliczność, że zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o mianowaniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, co do zasady, daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Organ II instancji rozpatrując przedmiotową sprawę, stwierdził również, że zasadnie nadano zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględnił bowiem ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i szybkiego działania. Bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być zapewnione w sposób ciągły, zatem nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru spowodowane ochroną interesu służby, mieści się w pojęciu - inny interes społeczny. Podnoszone w odwołaniu kwestie dotyczące wydania rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] oraz sposobu i terminu wniesienia odwołania od tego rozkazu, a także sposobu i terminu doręczenia rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] nie są przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Stwierdził też, że w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...]. Skarżący zażądał uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]. Wskazanym rozstrzygnięciom skarżący zarzucił naruszenie przepisów: - art.7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego unormowanych w rozdziale 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wniosku Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego, pominięcie słusznego interesu skarżącego, - art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności przy braku przesłanek ustawowych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ administracji publicznej powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Stwierdził, iż niezrozumiały jest dla niego fakt, iż Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego aby wzmocnić stan osobowy, wnioskował o przeniesienie go bez przeszkolenia w zakresie ruchu drogowego do Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego. W tym samym czasie przeniósł z tego ogniwa policjanta, który posiada przeszkolenie do służby w ruchu drogowym, do Referatu Przestępczości Gospodarczej. Biorąc pod uwagę braki kadrowe, na jakie powołuje się kierownictwo jednostki, zasadnym byłoby pozostawienie policjanta z doświadczeniem i przeszkoleniem w dotychczasowym wydziale. Skarżący stwierdził też, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie był zapoznawany z materiałem zgromadzonym w sprawie. Nawet w trakcie rozmowy kadrowej przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2021 r. nie był poinformowany o rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o uchyleniu zaskarżonego rozkazu. Wskazany rozkaz nie został też doręczony w tym dniu, jak również w dniu [...] stycznia 2021 r. przy odbiorze rozkazu personalnego nr [...]. Nadmienił, iż został jedynie poinformowany, że KPP [...] nie jest w posiadaniu tego rozkazu. Organ odmówił uwzględnienia wniosku o to, aby w rozmowie przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2021 r. uczestniczył bezpośredni przełożony skarżącego. Zwrócił również uwagę, iż odmówiono mu wydania kserokopii protokołu z rozmowy kadrowej. Nie miał też wglądu do materiałów postępowania, nie zapoznano go ze zgromadzonym materiałem dowodowym, przez co naruszona została zasada czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej jest związany wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (art. 110 § 1 k.p.a.). Związanie decyzją od chwili jej doręczenia można rozpatrywać zarówno w aspekcie negatywnym, jak i pozytywnym. Niemniej jednak ma ono zagwarantować niezmienność stanowiska danego organu w konkretnej sprawie i dotyczy zarówno decyzji nieostatecznych, jak i ostatecznych. Zmiana decyzji dopuszczana jest jedynie w trybach przewidzianych przez obowiązujące przepisy i w żaden inny sposób organ nie ma możliwości wyłączenia związania wydaną przez siebie decyzją. W ujęciu negatywnym (i proceduralnym) związanie decyzją oznacza, że nie ma ono miejsca przed jej dostarczeniem lub ogłoszeniem. Powyższe ujęcie jest gwarancją, aby organ administracji publicznej w wydanej przez siebie decyzji po dokonaniu jej doręczenia "nie dokonywał samowolnie i bez wiedzy stron zmian w jej treści", w tym również nie uchylał wydanej decyzji ani nie dokonywał zmian w zakresie wydanego rozstrzygnięcia w dowolny sposób (m.in. wyrok NSA z dnia 22 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 494/97, LEX nr 34172; wyrok WSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 1024/07, LEX nr 510950; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 4102/18, LEX nr 2630307). W orzecznictwie ukształtowało się stanowisko, że doręczenie decyzji powoduje wejście tego aktu administracyjnego do obrotu prawnego (m.in. wyrok WSA z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 65/19, LEX nr 2726104; wyrok WSA z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa, LEX nr 2557583). Istotne jest, że doręczenie lub też ogłoszenie decyzji jednej ze stron postępowania wywołuje skutek w postaci wprowadzenia jej do obrotu prawnego, czego następstwem jest związanie zarówno organu, jak i stron przedmiotową decyzją. (m.in. wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2523/17, LEX nr 2475470; wyrok WSA z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1769/17, LEX nr 2560488; wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 254/17, LEX nr 2496035). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż jak wynika z akt administracyjnych, decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. uchylająca w całości rozkaz personalny Komendanta Powiatowego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji doręczona została skarżącemu w dniu [...] stycznia 2021 r. Decyzja ta weszła zatem do obrotu prawnego z dniem [...] stycznia 2021 r. i dopiero od tej daty organy i strona postępowania były nią związane. Tymczasem organ I instancji, tj. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał i doręczył w ponownym postępowaniu rozkaz personalny nr [...] zwalniający S. B. z dotychczas zajmowanego stanowisku i mianującego go z dniem [...] stycznia 2021 r. na inne stanowisko służbowe już w dniu [...] stycznia 2021 r., pomimo że w dniu wydania decyzji organu I instancji, tj. w dniu [...] stycznia 2021 r., decyzja kasatoryjna KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. uchylająca poprzedni rozkaz personalny wydany w sprawie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska nie weszła jeszcze do obrotu prawnego. W tej dacie w obrocie prawnym nadal pozostawała poprzednia decyzja KPP w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Wadliwe było zatem ponowne rozstrzygnięcie sprawy zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego przed dniem [...] stycznia 2021 r. Takie działanie, tj. ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji, dopuszczalne było dopiero po wprowadzeniu do obrotu prawnego decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Trzeba bowiem podkreślić, iż decyzja kasatoryjna również podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wspomniana okoliczność, opisana i przedstawiona przez stronę w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2021 r., umknęła uwadze organowi odwoławczemu, który w tym zakresie całkowicie pominął zarzuty strony. Biorąc pod uwagę, iż zwolnienie skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska nastąpiło z dniem [...] stycznia 2021 r., a mianowanie go na stanowisko równorzędne z dniem [...] stycznia 2021 r., koniecznym stało się uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.