II SA/Wa 1219/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B.P., utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], odmawiającą przyznania B.P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: B.P. zarejestrowała się jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. (PUP) w dniu 2 października 2013 r., i utraciła status osoby bezrobotnej z dniem 3 grudnia 2013 r. W dniu 6 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. (dalej powołany jako WUP) wpłynął wniosek B.P., w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z zaliczeniem okresu pracy w K. do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczypospolitej Polskiej (Polsce), na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (UE). Do ww. wniosku B.P. dołączyła, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenie z dnia 29 listopada 2013 r., dotyczące jej sytuacji życiowej podczas pracy na terytorium H., a także zagraniczne dokumenty mające potwierdzić okresy jej pracy w tym państwie. W konsekwencji WUP zwrócił się w dniu 12 grudnia 2013 r. za pomocą dokumentu SED U001 do [...] instytucji właściwej z prośbą o wydanie dokumentu urzędowego potwierdzającego okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione przez B.P. w H.. Dzień później Marszałek Województwa [...] wydał postanowienie o zawieszeniu prowadzonego postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - wydania odpowiedniego dokumentu urzędowego - przez [...] instytucję właściwą. Wskazać również należy, że w dniu 16 grudnia 2013 r., B.P. ponownie zarejestrowała się w PUP jako bezrobotna. W dniu 30 stycznia 2014 r. do WUP wpłynął formularz E301 za okres zatrudnienia w H. z dnia 28 stycznia 2014 r., w którym instytucja [...] potwierdziła w pkt. 3.1 okresy ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia: 6 stycznia 2013 – 29 września 2013, 1 października 2012 – 23 listopada 2012, 3 marca 2012 – 29 czerwca 2012, 26 marca 2011 – 16 grudnia 2011, podlegające zaliczeniu przy przyznawaniu świadczeń dla bezrobotnych. W konsekwencji Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne. W ocenie organu B.P. nie spełniła warunku wymaganego przez ustawodawstwo polskie określonego w art. 73. ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) , tj. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy nie udokumentowała okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego co najmniej 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Mając na uwadze powyższe Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 8c, art. 73 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), § 2 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku szkoleniowego (Dz.U. Nr 136, poz. 1118 ze zm.), art. 6, art. 61, art. 65 ust. 2 i ust. 5 lit. "a" rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r., ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 i 2 , art. 11, art. 12, art. 54 ust. 1 i art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r" ze zm.), decyzji nr E1 z dnia 12 czerwca 2009 r. w sprawie praktycznych porozumień dotyczących okresu przejściowego dla wymiany danych drogą elektroniczną, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (Dz. U UE C 106/9 z dnia 24 kwietnia 2010 r.), odmówił przyznania B.P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na zbyt krótki okres uprawniający do zasiłku. Marszałek Województwa [...] ustalił w toku postępowania, że z zebranych dokumentów wynika, iż B.P. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., tj. od dnia 15 czerwca 2012 r. do dnia 15 grudnia 2013 r. udokumentowała następujące okresy uprawniające do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 stycznia 2013 r. do dnia 29 września 2013 r., od dnia 1 października 2012 r. do dnia 23 listopada 2012 r., od dnia 15 czerwca 2012 r. do dnia 29 czerwca 2012 r., tj. łącznie 336 dni (w H. 336 dni i w Polsce 0 dni). Od powyższej decyzji B.P., wniosła w przewidzianym terminie odwołanie domagając się ponownego rozpatrzenia prawy oraz przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podniosła, że przy obliczaniu jej okresu uprawniającego do zasiłku należało wziąć pod uwagę okres "dowolnych 18 miesięcy poprzedzających dzień aktualnego zarejestrowania". Na poparcie swoich argumentów przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 stycznia 2013 r, sygn. akt II SA/Po 5/13. W toku postępowania odwoławczego organ analizując ponownie sprawę wskazał, że Marszałek Województwa [...] wydając decyzję w przedmiotowej sprawie, działał w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r., ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), rozporządzenia Rady i Parlamentu Europejskiego nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r., dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r" ze zm.) oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Minister zauważył, że zgodnie z art. 61 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE. W myśl art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004, bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Minister wskazał również, że miejsce zamieszkania danej osoby ustala się zgodnie z kryteriami wymienionymi w art. 11 rozporządzenia 987/2009. Dokonując analizy akt sprawy Minister uznał, że miejscem zamieszkania B.P., w trakcie zatrudnienia za granicą była Polska. Organ zauważył, że zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 do celów zastosowania art. 61 rozporządzenia 883/2004 instytucje właściwe mają obowiązek skontaktowania się z instytucjami innych państw, których ustawodawstwu bezrobotny w przeszłości podlegał, w celu ustalenia wszystkich okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnionych w tych państwach. Organ odwoławczy zauważył również, że zgodnie z art. 54 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 bezrobotny może sam przedstawić instytucji właściwej dokument urzędowy potwierdzający jego okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione w innych państwach UE. Minister podkreślił, że aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, strona musi spełnić wymogi określone w polskim ustawodawstwie. Zgodnie z art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy osoba, która utraciła status bezrobotnego na okres nie dłuższy niż 365 dni, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy organ zauważył, że B.P. utraciła status osoby bezrobotnej z dniem 3 grudnia 2013 r. i została ponownie zarejestrowana jako osoba bezrobotna w dniu 16 grudnia 2013 r. Oznacza to, że strona utraciła status osoby bezrobotnej na okres nie dłuższy niż 365 dni, a tym samym, do jej sprawy należało zastosować art. 73 ust. 7 ww. ustawy. Minister zauważył, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. W rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniej rejestracji B.P. w PUP rozpoczyna się od dnia 15 czerwca 2012 r. i kończy w dniu 15 grudnia 2013 r. Z formularza E301 wynika, że B.P. w ww. okresie była ubezpieczona na terytorium H. od 15 czerwca 2012 do 29 czerwca 2012 r., od 1 października 2012 r. do 23 listopada 2012 r. oraz od 6 stycznia 2013 r. do 29 września 2013 r. tj. łącznie przez 336 dni. A zatem nie spełniła ona określonego w ww. przepisie warunku pozostawania ubezpieczoną lub zatrudnioną przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna, w związku z czym nie przysługuje jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż przy obliczaniu B.P. okresu uprawniającego do zasiłku należało wziąć pod uwagę okres "dowolnych 18 miesięcy poprzedzających dzień aktualnego zarejestrowania" i wskazania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt lI SA/Po 5/13, organ zauważył, że wyrok jest wiążący jedynie w tej konkretnej sprawie, w której został wydany. Ponadto pogląd prezentowany w przywołanym w odwołaniu wyroku jest odosobniony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Minister zauważył również, że art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi wyraźnie, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. Co więcej, intencją ustawodawcy podczas uchwalania brzmienia ww. przepisu (por. uzasadnienie do pierwotnego projektu ustawy - druk sejmowy: IV kadencja Nr 2421, sekcja IH.6, s. 151) było zapewnienie zasiłku dla bezrobotnych osobom, które udokumentowały co najmniej 365 dni ubezpieczenia lub zatrudnienia "w okresie ostatnich 18 miesięcy" poprzedzających dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Należy również zaznaczyć, że taka wykładnia ww. przepisu jest podzielana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. Na powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej B.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, - art. 73 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie, - art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście stosowanego przepisu prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała stanowisko wyrażone przez organy w zaskarżonej decyzji, w myśl którego nie spełnia ona warunku określonego w art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. B.P. zaznaczyła, że ów warunek spełniała składając wniosek z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwzględnieniem okresów zatrudnienia w H., bowiem decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 29 listopada 2013 r. do dnia 2 grudnia 2013 r. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 73 ust. 7 ustawy osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Warunkiem o którym mowa w art. 71 ustawy a jej dotyczącym jest warunek określony w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni spełnia warunki określone w ustawie. Skarżąca podkreśliła, że te warunki spełnia o czym świadczy formularz E 301 oraz decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 29 listopada 2013 r. do dnia 2 grudnia 2013 r. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędną wykładnię art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Skarżąca wskazała również na odmienną wykładnię tych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego stanowisko sądów administracyjnych nie dotyczy wyrokowania w konkretnej, indywidualnej sprawie, ale wykładni powyższego przepisu, który należy stosować w jednakowy sposób we wszystkich sprawach w ten sposób, że prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie dowolnych 18 miesięcy poprzedzających dzień aktualnego zarejestrowania jako osoby bezrobotnej łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony. Zauważyła, że ustawodawca w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy nie używa słowa "bezpośrednio", czy też innego określenia wskazującego na analogiczne konsekwencje, jak na przykład sformułowań "ostatnich 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku", a ogranicza się jedynie do wskazania, iż chodzi o 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Skoro zatem ustawodawca odnośnie okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nigdy nie używał słowa "bezpośrednio" bądź innych sformułowań dookreślających, to mając na uwadze zasadę racjonalności prawodawcy, niedopuszczalna jest wykładnia ścieśniająca termin "miesięcy poprzedzających" jedynie do "miesięcy bezpośrednio poprzedzających". Wykładnia taka skutkowałaby uznaniem, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, niezależnie od tego czym spowodowana, przesuwa kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje skróceniem faktycznie wypracowanego przez obywatela okresu 365 dni zatrudnieniu uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Dlatego też nie znajduje żadnego uzasadnienia odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie legitymującej się odpowiednią długością zatrudnienia, która jedynie z opóźnieniem złożyła wniosek o zarejestrowanie jako bezrobotna i przyznanie prawa do zasiłku, przy czym zasiłek takowy niewątpliwie uzyskałaby w przypadku złożenia wniosku bezpośrednio po utracie pracy. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do spornej kwestii organ wskazał, że wydając zaskarżoną decyzję działał w oparciu o przepisy art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 oraz art. 73 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.); art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 61 ust. 2 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004, a także § 2 ust. 1i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 ze zm.) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 oraz art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004. W ocenie Ministra analiza okoliczności faktycznych w dacie orzekania (tj. w dniu [...] kwietnia 2014 r.) dokonana była prawidłowo a orzeczenie wydane zostało zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle przedstawionych wyżej kryteriów, skarga jest bezzasadna i dlatego podlega oddaleniu. Przystępując do orzekania wskazać należy, że przepisami obowiązującymi w momencie rozpoznawania sprawy przez organy były przepisy rozporządzenia Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r., ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze. zm.), rozporządzenia Rady i Parlamentu Europejskiego nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r" ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) W myśl art. 65 ust. 2 i 5 pow. rozporządzenia 883/2004, bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy, i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 pow. rozporządzenia 883/2004 bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE. Zgodzić się należy z organem, że miejscem zamieszkania B.P. w trakcie zatrudnienia za granicą była Polska. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 do celów zastosowania art. 61 rozporządzenia 883/2004 instytucje właściwe mają obowiązek skontaktowania się z instytucjami innych państw, których ustawodawstwu bezrobotny w przeszłości podlegał, w celu ustalenia wszystkich okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnionych w tych państwach. Zgodnie zaś z art. 54 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 bezrobotny może sam przedstawić instytucji właściwej dokument urzędowy potwierdzający jego okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione w innych państwach UE. Aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, strona musi spełnić wymogi określone w polskim ustawodawstwie. Zgodnie z art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy osoba, która utraciła status bezrobotnego na okres nie dłuższy niż 365 dni, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca po raz pierwszy zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 2 października 2013 r. i uzyskała wówczas status osoby bezrobotnej. Ponadto w okresie od dnia 29 listopada 2013 r. do 2 grudnia 2013 r. skarżąca otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych. Nastąpiło to po złożeniu przez nią wniosku w dniu 29 listopada 2013 r. o przyznanie prawa do zasiłku z zaliczeniem okresu pracy w K. do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej wraz z oświadczeniem dotyczącym jej sytuacji życiowej podczas pracy na terytorium H., a także zagraniczne dokumenty mające potwierdzić okresy jej pracy w tym państwie. Jak wynikało z nadesłanego do organu formularza E301, okresy ubezpieczenia skarżącej w H. obejmowały okresy od 26 marca 2011 r. do 16 grudnia 2011 r., od 3 marca 2012 r. do 29 czerwca 2012 r., od 1 października 2012 r. do 23 listopada 2012 r. oraz od 6 stycznia 2013 r. do dnia 29 września 2013 r. Status osoby bezrobotnej utraciła skarżąca z dniem 2 grudnia 2013 r. z powodu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia. Ponownej rejestracji, w charakterze bezrobotnego dokonała skarżąca w PUP w K., w dniu 16 grudnia 2013 r. i decyzją z tej samej daty otrzymała status osoby bezrobotnej. Jednocześnie z tą samą datą skarżąca ponownie wystąpiła o przyznanie jej prawa do zasiłku, z zaliczeniem okresu pracy w K. do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], odmówił przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na zbyt krótki okres uprawniający do zasiłku. Organ ustalił bowiem w toku postępowania, że z zebranych dokumentów wynika, iż B.P. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., tj. od dnia 15 czerwca 2012 r. do dnia 15 grudnia 2013 r. udokumentowała następujące okresy uprawniające do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 stycznia 2013 r. do dnia 29 września 2013 r., od dnia 1 października 2012 r. do dnia 23 listopada 2012 r., od dnia 15 czerwca 2012 r. do dnia 29 czerwca 2012 r., tj. łącznie 336 dni (w H. 336 dni i w Polsce 0 dni). Zgodnie z art. 73 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., pow. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osoba która utraciła status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71 pow. ustawy pow. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. W rozpatrywanej sprawie skarżąca utraciła status bezrobotnego z dniem 3 grudnia 2013 r. zaś ponownie zarejestrowana została w dniu 16 grudnia 2013 r. Oznacza to, że skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej na okres nie dłuższy niż 365 dni, a tym samym do jej sprawy należało zastosować art. 73 ust. 7 pow. ustawy. A to oznacza, że w momencie ponownej rejestracji skarżąca winna spełnić wymogi z art. 71 ust. 1 pkt 2 pow. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy był zatrudniony lub ubezpieczony co najmniej 365 dni. W rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniej rejestracji B.P. w PUP rozpoczyna się od dnia 15 czerwca 2012 r. i kończy w dniu 15 grudnia 2013 r. Z formularza E301 wynika, że BP. w ww. okresie była ubezpieczona na terytorium H. od 15 czerwca 2012 r. do 29 czerwca 2012r., od 1 października 2012 r. do 23 listopada 2012 r. oraz od 6 stycznia 2013 r. do 29 września 2013 r. tj. łącznie przez 336 dni. Sąd podziela pogląd organu, że skarżąca nie spełniła zatem określonego w ww. przepisie warunku pozostawania ubezpieczoną lub zatrudnioną przez co najmniej 365, dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna, w związku z czym nie przysługuje jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazać bowiem należy, że przesłanki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten taksatywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący. Zasadą jest, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 (które to zastrzeżenie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania legitymował się okresem co najmniej 365 dni uprawniających do otrzymania świadczenia, łącznie, między innymi dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. W tym miejscu wskazać również należy, że ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Sąd stwierdza, że Marszałek Województwa [...], a następnie Minister Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo wyliczył okres 18 miesięcy poprzedzających dzień ponownej rejestracji skarżącej. Skarżąca ponownie zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu w dniu 16 grudnia 2013 r., zatem Marszałek słusznie wskazał na okres od 15 czerwca 2012 r. do dnia 15 grudnia 2013 r. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., I OSK 1553/10 (CBOSA) zgodnie z którym art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. W przywołanym wyroku NSA przyjął taki sposób liczenia okresu 18 miesięcy, że przedział czasowy kończył się w dniu poprzedzającym dzień zarejestrowania jako osoby bezrobotnej. Podobne stanowisko zajął NSA uzasadniając wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., I OSK 152/12 (CBOSA) rozróżniając czas przypadający na okres "obrachunkowy" czyli brany pod uwagę okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania od czasokresu wykraczającego poza okres "obrachunkowy". Sąd podziela również pogląd zawarty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2012 r., II SA/Ol 1011/11 (CBOSA) zgodnie, z którym ustawodawca nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności niż określone w przepisach art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy, bez względu czy jest to pierwsza rejestracja czy kolejna o jakiej mowa w art. 73 ust. 7 pow. ustawy. Zatem wskazany okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. Sądowi wiadomym jest z urzędu, że istnieje stanowisko przeciwne, prezentowane w uzasadnieniach dwóch prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 4 stycznia 2013 r., IV SA/Po 5/13 oraz z 5 marca 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1772/13, jednakże sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowiska tego nie podziela, z powodów wskazanych w cytowanych wyżej uzasadnieniach wyroków. Ponadto wskazać należy, że wykładnia zaprezentowana w niniejszym wyroku jest podzielana w orzecznictwie Sądów administracyjnych – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r. o sygn.. akt II SA/Wa 162/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 1183/11 czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r. o sygn. akt 1305/11. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.