II SA/Wa 1220/07

II SA/Wa 1220/07 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2007 r. Zaskarżonym postanowieniem organ uznał, że zażalenie na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w T. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest nieuzasadnione. Skarżące Stowarzyszenie nie zgodziło się ze stanowiskiem zaprezentowanym w tym postanowieniu uznając, że zażądane przez nie informacje (wyroki i ich uzasadnienia wydane przez wskazanego sędziego sądu powszechnego) są informacjami publicznymi i powinny być udostępniane na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Prezes Sądu Okręgowego w T. nie udzielił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia. W ocenie Stowarzyszenia Minister Sprawiedliwości bezpodstawnie zatem ocenił zażalenie na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w T. za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że postanowienia wydawane w trybie art. 37 § 2 Kpa nie podlegają skardze do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Warunkiem istnienia uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane na podstawie Kpa jest więc to, aby na takie postanowienie służyło zażalenie w administracyjnym toku instancji. Procedura administracyjna nie przewiduje tymczasem uprawnienia do złożenia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 Kpa. W razie bezczynności danego organu strona wnieść może zażalenie na tę bezczynność (art. 37 § 1 Kpa), a organ administracyjny właściwy do rozpoznania tego zażalenia wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 Kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., I OSK 306/05, LEX 196463). W związku z tym w niniejszym postępowaniu sądowym Sąd nie oceniał zasadności zaskarżonego postanowienia, nie oceniał też, czy wniesienie skargi na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w T. w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej rzeczywiście wymaga uprzedniego zażalenia na tę bezczynność do organu wyższego stopnia (vide postanowienie NSA z 3 października 2007 r., I OSK 1382/07, niepublikowane, a także wyrok NSA z 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, LEX 236545). Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 oraz art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.