II SA/Wa 1225/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku funkcyjnego oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: KGSG, organ) decyzją z [...] czerwca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "Kpa."), po rozpatrzeniu odwołania [...]. SG I. C. (dalej skarżąca) od decyzji Komendanta Ośrodka Szkoleń Specjalistycznych Straży Granicznej (dalej Komendant) z [...] marca 2024 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania od 1 stycznia 2024 r. dodatku funkcyjnego w nowej wyższej o 20% wysokości i jego podwyższenia od 1 lutego 2024 r. o kwotę określoną w rozkazie personalnym Komendanta z [...] stycznia 2024 r. nr [...] (dalej rozkaz), utrzymał w mocy decyzję Komendanta. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie sprawy. Decyzję Komendanta z [...] marca 2024 r. wydano w następstwie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 61 § 1 Kpa., skierowanego przez skarżącą do przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Z zachowaniem przepisanego terminu złożono odwołanie od powołanej decyzji do KGSG. W odwołaniu skarżąca zażądała przyznania przysługującego jej od 1 stycznia 2024 r. dodatku funkcyjnego na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym w nowej wyższej o 20% wysokości (tj. w kwocie 2459,00 zł), z uwzględnieniem podwyższenia tego dodatku od 1 lutego 2024 r. o kwotę 500,00 zł miesięcznie określoną w prawomocnym rozkazie personalnym Komendanta z [...] stycznia 2024 r. (tj. łącznie od 1 lutego 2024 r. do kwoty wynoszącej miesięcznie 2959,00 zł), celem zagwarantowania wzrostu o 20% uposażenia funkcjonariusza Straży Granicznej wynikającego ze wskaźnika waloryzacyjnego przewidzianego w ustawie budżetowej na 2024 r. i wypłacenia wszystkich należnych od 1 stycznia 2024 r. świadczeń wynikających z przedmiotowego przyznania i podwyższenia od 1 stycznia 2024 r. Zarzuciła Komendantowi naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. niepoprawną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej powołany § 7 ust. 5a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 2424 ze zm.; dalej "rozporządzenie"), nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 7b, 8, 77 § 1 i art. 80 Kpa.. Wniosła o uchylenie decyzji Komendanta w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku wszczynającego postępowanie w całości, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Zażądała, w związku ze spełnieniem przesłanki uzasadniającej przyznanie dodatku funkcyjnego w nowej wyższej o 20% wysokości od 1 stycznia 2024 r., tj. pozostawania w czynnej służbie w Straży Granicznej na dzień 1 stycznia 2024 r., przyznania przysługującego jej od 1 stycznia 2024 r. dodatku funkcyjnego na czas pełnienia na stanowisku kierowniczym w nowej wyższej o 20% wysokości (tj. w kwocie wynoszącej 2459,00 zł), podwyższonego od 1 lutego 2024 r. o kwotę 500,00 zł miesięcznie określoną w prawomocnym rozkazie (tj. łącznie od lutego 2024 r. do kwoty wynoszącej 2959,00 zł), celem zagwarantowania wzrostu uposażenia funkcjonariusza Straży Granicznej wynikającego ze wskaźnika waloryzacyjnego przewidzianego w ustawie budżetowej na rok 2024, obowiązującej z mocą od 1 stycznia 2024 r., który innym funkcjonariuszom Ośrodka Szkoleń Specjalistyczny Straży Granicznej został przyznany w nowej, wyższej o 20% wysokości i wypłacenia wszystkich należnych jej od 1 stycznia 2024 r. świadczeń wynikających z przedmiotowego przyznania i podwyższenia. W uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1717; dalej "ustawa"), funkcjonariusz z tytułu pełnienia służby, otrzymuje jedno uposażenie oraz inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. W myśl art. 104 ustawy uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, wśród których ustawodawca, w art. 108 ust. 1 pkt 3 przewidział dodatek funkcyjny na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Dodatkami o charakterze stałym są dodatki ustalone w wysokości miesięcznej (art. 108 ust. 3 ustawy). Warunki otrzymywania dodatków do uposażenia oraz ich wysokość określono w rozporządzeniu. § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że funkcjonariusze w służbie stałej i przygotowawczej, pełniący służbę na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych, otrzymują dodatek funkcyjny w wysokości uwzględniającej rodzaj wykonywanych zadań i zakres ponoszonej odpowiedzialności, skuteczność w zarządzaniu posiadanymi środkami, terminowość i efektywność podejmowanych działań lub decyzji, umiejętność organizacji pracy, kierowania i sprawowania nadzoru, a także posiadane kwalifikacje i umiejętności wykorzystywane na zajmowanym stanowisku. Zgodnie z § 7 ust. 2 i załącznikiem nr 4 rozporządzenia, prawo do dodatku funkcyjnego przysługuje, m.in. funkcjonariuszowi pełniącemu służbę na stanowisku służbowym naczelnika wydziału w ośrodku szkolenia Straży Granicznej. Wysokość dodatku funkcyjnego w przypadku stanowiska służbowego naczelnika wydziału, stosownie do treści § 7 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, wynosi nie mniej niż 20% i nie więcej niż 70% podstawy naliczenia tego dodatku. W myśl § 7 ust. 6 rozporządzenia dodatek funkcyjny może być przyznany w określonych okolicznościach z urzędu albo na wniosek właściwego przełożonego funkcjonariusza. Stosownie do § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, dodatek funkcyjny może być przyznany w nowej, wyższej niż uprzednio wysokości albo podwyższony na czas określony, w przypadku gdy funkcjonariusz przejawia inicjatywę w służbie, wzorowo wykonuje obowiązki służbowe albo gdy zostały mu powierzone nowe lub dodatkowe obowiązki służbowe lub nastąpiła inna istotna zmiana warunków służby wymagająca większego zaangażowania funkcjonariusza w wykonywanie zadań służbowych. Zgodnie z brzmieniem § 7 ust 5a rozporządzenia przepisów dotyczących podwyższania dodatku funkcyjnego na czas określony lub przyznania dodatku funkcyjnego w nowej wyższej wysokości nie stosuje się do funkcjonariuszy przyjętych do służby przed dniem 1 stycznia 2013 r., którzy zgłosili pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę. Organ wyjaśnił, że wysokość dodatku funkcyjnego przyznanego skarżącej na zajmowanym stanowisku kierowniczym naczelnika wydziału, na czas pełnienia służby na tym stanowisku, wynosiła 2049,00 zł. W sposób niebudzący wątpliwości podwyższono skarżącej na czas określony - od 1 lutego do 30 czerwca 2024 r. - dodatek funkcyjny do kwoty 2549,00 zł, tj. o 500,00 zł. Przeważające znaczenie w stanie faktycznym niniejszej sprawy ma okoliczność złożenia przez skarżącą 1 lutego 2024 r., pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby w Straży Granicznej z dniem 26 lutego 2024 r., w oparciu o art. 45 ust. 3 ustawy. Złożenie pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby w Straży Granicznej, pozbawiło przełożonego właściwego w sprawach osobowych możliwości dokonania modyfikacji w obszarze podwyższenia na czas określony dodatku funkcyjnego albo jego przyznania w nowej wyższej wysokości, które prowadziłoby do rzeczywistego podwyższenia wysokości tego dodatku. Dalej organ wskazał, że z dniem 1 lutego 2024 r. weszła w życie ustawa budżetowa na 2024 r. (Dz.U. poz. 122), która w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d określiła wysokość kwoty bazowej dla funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych na poziomie 2088,77 zł. Tym samym po stronie przełożonego właściwego w sprawach osobowych zaistniał obowiązek ustalenia, czy w wyniku zmiany wysokości kwoty bazowej do ww. wysokości, naruszeniu nie uległa dyspozycja § 7 ust. 3 rozporządzenia, tj. ustalenie, czy przyznany skarżącej dodatek funkcyjny spełnia wymóg minimalnej wysokości wynoszącej 20% podstawy naliczania. W przypadku zajmowanego przez skarżącą stanowiska naczelnika wydziału w 12 grupie uposażenia, w I kategorii, oraz przypisanego do tego stanowiska stopnia etatowego podpułkownika, minimalna wysokość tego dodatku wynosi 1629,30 zł. W kontekście powyższego przyznany skarżącej dodatek funkcyjny w wysokości 2049,00 zł spełnił wymóg określony w § 7 ust. 3 rozporządzenia, albowiem przekraczał 20% podstawy naliczenia. Ponadto wraz z okresowym podwyższeniem, wysokość dodatku funkcyjnego skarżącej wyniosła 2549,00 zł. KGSG podkreślił, że wnioskowane przez skarżącą podwyższenie dodatku funkcyjnego do kwoty 2459,00 zł (a wraz z przyznanym do 30 czerwca 2024 r. podwyższeniem dodatku służbowego, do kwoty 2959,00 zł, o które wniosła skarżąca), skutkowałoby naruszeniem § 7 ust. 5a rozporządzenia, gdyż spowodowałoby rzeczywiste zwiększenie wysokości dodatku funkcyjnego, które nastąpiłoby po pisemnym zgłoszeniu wystąpienia ze służby w Straży Granicznej. Z tego też względu Komendant nie był władny do spełnienia żądania strony, w zakresie podwyższenia dodatku w związku z zakazem wynikającym z § 7 ust. 5a rozporządzenia. Jak podano, powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem organu ustanowiony przez prawodawcę zakaz wynikający z § 7 ust. 5a rozporządzenia, czyni żądanie skarżącej bezskutecznym. Wobec powyższego organ uznał, że decyzja Komendanta z [...] marca 2024 r. została wydana w sposób prawidłowy i brak jest podstaw przemawiających za jej uchyleniem. Skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KGSG. Zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, poprzez: 1. naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 18 stycznia 2024 r. Ustawa budżetowa na rok 2024 (Dz.U. z 2024 r. poz.122; dalej "ustawa budżetowa"), poprzez: - niezastosowanie przepisu oraz brak przyjęcia, że przepis ten znamionuje normę o charakterze ius cogens i w konsekwencji nieprzyznanie skarżącej (będącej na dzień 1 stycznia 2024 r. nadal w służbie) podwyżki o 20% dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r., co w konsekwencji spowodowało, że łączny wzrost uposażenia skarżącej od 1 stycznia 2024 r. jest mniejszy niż 20% (gwarantowane przepisem ustawy budżetowej wskazanym) i wynosi jedynie 15,85%, 2. naruszenie § 7 ust. 5a rozporządzenia, poprzez błędne zastosowanie przepisu ze względu na: 1) nieuwzględnienie przez organ ustawowej waloryzacji uposażenia skarżącej wynikającej z aktu wyższego rzędu w stosunku do przepisu rozporządzenia, która to waloryzacja następuje z mocy prawa i obowiązuje od 1 stycznia 2024 r., tj. przed dniem pisemnego zgłoszenia przez skarżącą wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę, 2) bezwzględne połączenie przez organ przyznania od 1 stycznia 2024 r. dodatku funkcyjnego w nowej wyższej o 20% wysokości wynikającej z ustawowej waloryzacji uposażenia funkcjonariuszy z możliwością instrumentalnego wykorzystywania zwiększenia dodatku funkcyjnego wyłącznie dla podwyższenia podstawy wymiaru emerytury, co nie zachodzi w niniejszej sprawie skarżącej, 3) nieprecyzyjność ww. przepisu w wyniku niedookreślenia przez ustawodawcę (w tym przepisie rozporządzenia lub poprzez inny przepis prawa) kwestii ustawowej waloryzacji uposażenia funkcjonariusza, ograniczając wykładnię tego przepisu dokonaną przez organ do bezwzględnego zakazu stosowania § 7 ust. 5 pkt 1 do funkcjonariuszy przyjętych do służby przed dniem 1 stycznia 2013 r., którzy zgłosili pisemne wystąpienie ze służby w związku z przejściem na emeryturę, bez uwzględnienia innych przepisów prawa wprowadzających obligatoryjnie podwyższenie wysokości ich świadczeń pieniężnych (w niniejszej sprawie ustawy budżetowej) następującą przed zgłoszeniem pisemnie wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę, co w konsekwencji spowodowało brak działania organu w przedmiocie przyznania skarżącej podwyżki o 20% dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r., tym samym powodując, że łączny wzrost uposażenia skarżącej od 1 stycznia 2024 r. jest mniejszy niż 20% (gwarantowane przepisem ustawy budżetowej wskazanym w pkt. I. 1) i wynosi jedynie 15,85%, 3. naruszenie § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia poprzez niezastosowanie przepisu i brak działania przełożonego skarżącej w przedmiocie złożenia wniosku o przyznanie skarżącej podwyżki o 20% dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r., gwarantowanego wzrostem całości uposażenia funkcjonariusza Straży Granicznej będącego w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. (w tym przyjętego do służby przed dniem 1 stycznia 2013 r., który nie zgłosił jeszcze na ten dzień pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę), co w konsekwencji spowodowało brak działania organu w przedmiocie przyznania skarżącej podwyżki o 20% dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r., tym samym powodując, że łączny wzrost uposażenia skarżącej od 1 stycznia 2024 r. jest mniejszy niż 20% i wynosi jedynie 15,85%, 4. naruszenie § 7 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu: 1) i przyjęcie, że dotychczasowy dodatek funkcyjny skarżącej spełnia wymóg minimalnej wysokości wynoszącej 20% podstawy naliczenia po wejściu w życie od dnia 1 stycznia 2024 r. art. 9 ust. pkt 2 lit. d łącznie z art. 40 ustawy budżetowej, która określiła kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy od 1 stycznia 2024 r. w wysokości 2088,77 zł (podwyższoną o 20% w stosunku do roku 2023) i nie wymaga działań organu wynikającego z normy bezwzględnej określonej w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej, co w konsekwencji spowodowało nieprzyznanie skarżącej podwyższonej o 20% wysokości dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r., 2) poprzez różne traktowanie funkcjonariuszy polegające na odmiennym zastosowaniu tych samych przepisów (art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej i § 7 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia) wobec innych funkcjonariuszy Straży Granicznej, w tym przyjętych do służby przed dniem 1 stycznia 2013 r., którzy nie zgłosili pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę, a których dotychczasowy dodatek funkcyjny również spełnia wymóg minimalnej wysokości wynoszącej 20% podstawy naliczenia po wejściu w życie od dnia 1 stycznia 2024 r. ww. przepisu ustawy budżetowej, polegający na przyznaniu tym funkcjonariuszom podwyższonej o 20% wysokości dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r. na podstawie i zgodnie z normą wyrażoną w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej, 5. naruszenie § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu poprzez: 1) bezwzględne powiązanie zmiany wysokości dodatku funkcyjnego wyłącznie z przesłankami określonymi w ww. przepisie z pominięciem przypadku zmiany (podwyższenia) wysokości dodatku funkcyjnego skarżącej wynikającego z ustawowej waloryzacji na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej, gwarantującej skarżącej od 1 stycznia 2024 r. wzrost całości uposażenia, w tym podwyżkę o 20% dodatku funkcyjnego, co w konsekwencji spowodowało brak działania organu powodując, że łączny wzrost uposażenia skarżącej od 1 stycznia 2024 r. jest mniejszy niż 20% i wynosi jedynie 15,85%, 2) różne traktowanie funkcjonariuszy poprzez niezastosowanie powyższej wykładni tego przepisu wobec innych funkcjonariuszy Straży Granicznej, w tym przyjętych do służby przed dniem 1 stycznia 2013 r., którzy nie zgłosili pisemnie zgłoszenia wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę, a których zmiana wysokości dodatku od 1 stycznia 2024 r. nie była powiązania ze spełnieniem przesłanek określonych w tym przepisie, i mimo tego przyznania tym funkcjonariuszom podwyższonej o 20% wysokości dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r. jedynie na podstawie i zgodnie z normą wyrażoną w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kpa., poprzez: 1) nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy niezbędnego do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, nierealizowanie obowiązku uwzględniania interesu indywidualnego i ochrony praw jednostki przy załatwianiu spraw indywidualnych w formie decyzji administracyjnej, w szczególności poprzez wykładnię § 7 ust. 5a rozporządzenia na niekorzyść jednostki w warunkach obowiązywania art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej gwarantującej funkcjonariuszom Straży Granicznej będącym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. wzrost ich całego uposażenia o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r., bez udowodnienia i wskazania oraz uzasadnienia dowodów, na rozpatrzeniu których organ się oparł, i którym nie dał wiary, bez wykazania istnienia konkretnego interesu publicznego i niemożności jego pogodzenia z interesem prywatnym strony, dając przewagę interesowi społecznemu poprzez przyjęcie w swoim rozstrzygnięciu takiej wykładni prawa materialnego, której skutek prawny pozbawia skarżącą waloryzacji w całości uposażenia o 20%, 2) niewyczerpujące dokonanie analizy materiału dowodowego mającego znaczenie dla sprawy, zaniechanie dążenia do dokładnego wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności stanu faktycznego, brak wnikliwego działania, w szczególności brak zebrania pełnego materiału dowodowego, gdy skarżąca powołuje się na okoliczności uzasadniające brak zastosowania § 7 ust. 5a rozporządzenia jako podstawy prawnej decyzji w warunkach obowiązywania art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej, co w konsekwencji spowodowało brak działania organu w przedmiocie przyznania skarżącej podwyżki o 20% dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r., tym samym powodując, że łączny wzrost uposażenia skarżącej od 1 stycznia 2024 r. jest mniejszy niż 20% i wynosi jedynie 15,85%. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji KGSG w całości oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie. W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższą argumentację. W odpowiedzi na skargę KGSG wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a."). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnienia na wstępie wymaga, że Komendant rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2024 r. zwolnił skarżącą ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem 26 lutego 2024 r. w związku z jej prośbą z 1 lutego 2024 r. o zwolnienie ze służby. Komendant rozkazem nr [...] z [...] stycznia 2024 r. podwyższył skarżącej od 1 lutego 2024 r. do 30 czerwca 2024 r., dodatek funkcyjny o kwotę 500 zł do wysokości 2549 zł miesięcznie. Przyznać należy rację organowi, że złożenie pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby w Straży Granicznej, pozbawiło przełożonego właściwego w sprawach osobowych możliwości dokonania modyfikacji w obszarze podwyższenia na czas określony dodatku funkcyjnego albo jego przyznania w nowej wyższej wysokości, które prowadziłoby do rzeczywistego podwyższenia wysokości tego dodatku. Przepis art. 110 ust. 1 ustawy stanowi, że zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. W świetle natomiast § 7 ust. 6 pkt 1 i 2 oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia podwyższenie skarżącej dodatku, czy to funkcyjnego, czy też służbowego, nie mogło nastąpić z mocy prawa, lecz tylko na wniosek właściwego przełożonego funkcjonariusza. Konieczne było więc wydanie decyzji w przedmiocie przyznania podwyższonego dodatku. Dokonanie czynności materialno-technicznej wypłaty podwyższonego dodatku musiało być zatem poprzedzone jego przyznaniem w wyższej wysokości. Zgodnie zaś z przepisami art. 103 ust. 1 i art. 110 ust. 3 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 104 ustawy). Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje. Ustalenie wysokości dodatku funkcyjnego, czy też służbowego jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bez prawa do uposażenia. Nie można zatem przyznać prawa do wyższego dodatku funkcyjnego, czy też służbowego w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Skoro zatem skarżąca utraciła prawo do uposażenia w związku ze zwolnieniem jej ze służby [...] lutego 2024 r., brak było podstaw do modyfikowania przyznanego jej dodatku funkcyjnego określonego w rozkazie z [...] stycznia 2024 r., jako powiązanego ze wspomnianym uposażeniem. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 grudnia 2018 r. o sygn. I OSK 70/17 (dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), "Zgodnie z art. 110 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Z kolei ustalenie wysokości dodatku służbowego jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wysokości tego dodatku w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia." W powołanym wyroku zwrócono uwagę na ustalony zakaz nie dający możliwość przyznania dodatku w nowej, wyższej niż uprzednio wysokości albo podwyższenie go na czas określony w przypadku funkcjonariuszy przyjętych do służby przed 1 stycznia 2013 r., którzy zgłosili pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 29 września 2016 r. o sygn. II SA/Wa 761/16 (dostępny w CBOSA) wywiódł, że "W interesie Straży Granicznej nie jest podwyższanie lub przyznawanie w nowej wyższej wysokości dodatków funkcjonariuszom odchodzącym na emeryturę. Powyższe wynika wprost z dyspozycji § 8 ust. 6 w związku z § 7 ust. 5 pkt 1 i ust. 5a rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Nie po to organ podwyższa funkcjonariuszowi składniki uposażenia, aby w niespełna miesiąc później odchodził on na emeryturę. Właśnie takiej sytuacji ma zapobiegać § 7 ust. 5a ww. rozporządzenia". W ugruntowanym orzecznictwie dominuje pogląd, że kształtowanie wysokości dodatków uposażenia, w sytuacji gdy prawo do uposażenia wygasa w ostatnim dniu miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby, w przypadku gdy wysokość dodatku jest ustalana w oparciu o wniosek przełożonego, nie może nastąpić po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby (tak: wyroki o sygn.: II SA/Wa 632/23, II SA/Wa 850/16, II SA/Bk 441/21, dostępne w CBOSA). Niezależnie od powyższego, zauważenia wymaga, że skarżąca domagała się przyznania dodatku funkcyjnego w nowej wyższej wysokości - 2.458,80 zł, jednakże mając na uwadze przyznane skarżącej podwyższenie dodatku na czas określony od 1 lutego 2024 r. do 30 czerwca 2024 r. do wysokości 2.549,00 zł, skarżąca w dniu odejścia ze służby w Straży Granicznej posiadała de facto wyższą wysokość dodatku funkcyjnego niż ten, o który aktualnie wnosi w skardze. W świetle przywołanych wcześniej przepisów ustawy, ustalenie prawa do wzrostu uposażenia dotyczy wyłącznie czynnego funkcjonariusza. Tylko bowiem funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja KGSG z [...] czerwca 2024 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta, odpowiadają prawu. Należy jednocześnie podkreślić – wobec wniosków skarżącej zawartych w skardze a dotyczących oddziaływania ustawy budżetowej na powołane przepisy rozporządzenia – że przedmiotem oceny Sądu w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego było wyłącznie rozstrzygnięcie organu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej dodatku funkcyjnego w nowej wyższej wysokości i jego podwyższenia, wydane w oparciu o powołane w niniejszym uzasadnieniu przepisy ustawy oraz rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.