II SA/Wa 1267/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Jacek Fronczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R.P. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wnioskiem z [...] listopada 2012 r. M. S. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wydanie zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury, m.in. za okres służby od 1 lipca 1997 r. do 31 grudnia 2003 r., z tytułu pełnienia służby w fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Postanowieniem z [...] marca 2013 r. Komendant Główny Policji odmówił wydania zaświadczenia w przedmiotowym zakresie, zaś postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazał na treść § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), stwierdzając iż wnioskodawca nie pełnił służby o jakiej mowa w tym przepisie. Nie służył bowiem w jednostce antyterrorystycznej. Przedstawił także, w sposób szczegółowy, przebieg służby skarżącego z uwzględnieniem komórek organizacyjnych w jakich ją odbywał. Organ podniósł także, iż kandydaci do pododdziałów antyterrorystycznych oraz policjanci pełniący w nich służbę, są poddawani specjalnemu badaniu przez komisje lekarskie. W odniesieniu do skarżącego [...] Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] dopiero [...] września 2003 r. wydała orzeczenie w powyższym zakresie, stwierdzając niezdolność funkcjonariusza do służby w Sekcji Antyterrorystycznej. Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł M. S., wnosząc o jego uchylenie. Podkreślił, że funkcjonariusze, będący w tożsamej sytuacji, otrzymali sporne zaświadczenia i w konsekwencji otrzymują wyższą emeryturę. Podniósł również, iż okoliczności objęte żądaniem wniosku organ winien badać w odniesieniu do przepisów prawa obowiązujących w dacie objętej wnioskiem. W sprawie niniejszej organ oceniał zaś zasadność wniosku w oparciu o treść § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), które nie obowiązywało w okresie, za jaki domaga się wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały przesłanki do wydania przez organ zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby przez M. S. w okresie od 1 lipca 1997 r. do 31 grudnia 2003 r. w fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Dla dokonania powyższej oceny kluczowe znaczenie miało ustalenie tego, w oparciu o jakie przepisy winna ona nastąpić. Okolicznością niesporną jest, iż na dzień wydawania skarżonego postanowienia obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem § 2 pkt 2 powyższego aktu prawnego, emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące przesłanki: - nabył uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera – pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji, ABW lub SG, - brał udział w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, ABW lub SG lub w procesie szkolenia, mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa ABW lub Komendanta SG. Przywołania regulacja umożliwia organowi podwyższenie emerytury temu funkcjonariuszowi, który wykonywał konkretne działania (szczegółowo opisane w przepisie). Skoro więc, jedynie w oparciu o ww. przepis rozporządzenia aktualnie obowiązującego, organ może obecnie podwyższyć wymiar świadczenia emerytalnego, to tym samym oczywistym jest, iż ustalenia zaistnienia zdarzeń określonych w omawianej regulacji, organ winien dokonywać w oparciu o nie. Tak więc przepisy aktualnego rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, muszą być podstawą do weryfikacji twierdzeń objętych zakresem przedmiotowym wniosku o wydanie zaświadczenia, bowiem tylko zaświadczenie wydane w oparciu o aktualne prawo, będzie mogło ewentualnie wywołać pozytywne dla strony skutki, w postaci podwyższenia emerytury. W świetle powyższego, jako chybione jawią się konkluzje skargi, iż organ winien ustalać fakty w zakresie objętym przedmiotem spornego wniosku, w oparciu o przepisy rozporządzeń obowiązujących w okresie objętym żądaniem strony. Takie zaświadczenie nie mogłoby bowiem stanowić dla organu podstawy do podwyższenia świadczenia emerytalnego w oparciu o obecnie obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. Organ nie mógłby bowiem podwyższać emerytury na podstawie ww. rozporządzenia, ale w oparciu o inne przesłanki niż te, jakie zostały w nim wymienione. W efekcie, żądane zaświadczenie, wydane na podstawie nieobowiązujących przepisów, stałoby się dla wnioskodawcy zbędne. Nie mogłoby bowiem doprowadzić do zaistnienia pożądanego rezultatu, w postaci podwyższenia emerytury. Przechodząc zaś do meritum sprawy wskazać należy, iż organ miał podstawy do wydania skarżonego postanowienia. Jak bowiem wynika z treści cytowanego już § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), przesłanką umożliwiającą wydanie zaświadczenia o żądanej treści, może być jedynie ustalenie tego, że dany funkcjonariusz pełnił służbę bezpośrednio w fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Powyższy przepis odsyła do materii zwalczania terroryzmu. Zgodnie z treścią zarządzenia Komendanta Głównego Policji Nr 1041 z 28 września 2007 r. (Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135), za służbę pełnioną bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, należy rozumieć służbę w samodzielnym pododdziale antyterrorystycznym policji. W świetle powyższego, jako uprawniona jawi się konkluzja organu, zawarta w skarżonym postanowieniu, iż pełnienie służby w innej komórce organizacyjnej policji, niż pododdział antyterrorystyczny, nie może być równoznaczne z pełnieniem służby bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, i to niezależnie od tego, do jakich akcji komórka, w której funkcjonariusz pełnił służbę, była faktycznie wykorzystywana. Poglądy zbieżne z powyższymi, wyrażały już wielokrotnie Sądy administracyjne, m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 18 października 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 846/10: "... niemożliwe jest, aby fizyczne zwalczanie terroryzmu poprzez prowadzenie działań bojowych przy użyciu taktyki antyterrorystycznej, wykonywali funkcjonariusze innych jednostek lub komórek organizacyjnych policji, poza komórkami antyterrorystycznymi" (patrz także: II SA/Wa 994/12). W świetle powyższego, w sytuacji gdy okolicznością niesporną jest, iż skarżący w okresie objętym żądaniem wniosku, nie pełnił służby w samodzielnym pododdziale antyterrorystycznym, brak było możliwości wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez M. S. służby bezpośrednio w fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Stąd więc skarżone rozstrzygnięcie jawi się jako poprawne. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przyznając wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu, tutejszy Sąd nie uwzględnił jego wniosku o przyznanie wynagrodzenia w potrójnej wysokości. Za takim podwyższeniem nie przemawiał bowiem stopień skomplikowania sprawy, a w rezultacie nakład pracy konieczny w sprawie.