II SA/Wa 1268/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata A. R.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) tytułem 22% podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącej B. P. - adw. A. R. m.in. sporządziła i wniosła dwie skargi kasacyjne. Pierwszą od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1704/08, odrzucającego skargę, a drugą – po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny powyższego orzeczenia, postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 995/09 - od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1268/09, oddalającego skargę. W powyższych pismach procesowych ustanowiona pełnomocnik wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej stronie skarżącej z urzędu. Jednocześnie oświadczyła, że należne opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Wniosek pełnomocnika, ustanowionego w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, w przedmiocie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną jest rozpatrywany przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu, określonym w przepisach art. 258 - 261 tej ustawy. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w niniejszej sprawie, należało określić jego zakres. W piśmie z dnia 12 lipca 2010 r. ustanowiona pełnomocnik wskazała, że w sprawie sporządziła między innymi dwie skargi kasacyjne: jedną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2009, sygn. akt II SA/Wa 1704/08 oraz drugą od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1268/09. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. W § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zostały wskazane konkretne czynności procesowe, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Z przepisu tego wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - § 18 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia. Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za sporządzenie ww. pisma procesowego wynosi 50 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli sporządził ją ten sam adwokat, który występował w sprawie przed Sądem I instancji. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo adwokat nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie adwokat A. R. została ustanowiona pełnomocnikiem B. P. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy oraz pisma pełnomocnika z dnia 12 lipca 2010 r., pomoc udzielona skarżącej, za którą należy się pełnomocnikowi wynagrodzenie, polegała na sporządzeniu i wniesieniu dwóch skarg kasacyjnych od wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczeń – pierwszej w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1704/08 oraz drugiej – II SA/Wa 1268/09, po ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd I instancji. Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia jest § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, wskaźnik procentowy stawki, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wynosi w tym wypadku 50 %. Ustalono, że w tej sprawie wysokość "stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1" rozporządzenia, wynosi 240 zł. Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 50% z 240 zł, czyli 120 zł za każdą sporządzoną w sprawie skargę kasacyjną i powinno być podwyższone o kwotę 26,40 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22 %. Łącznie stanowi to kwotę 292,80 zł. Ponadto adw. A. R., stosownie do § 20 rozporządzenia, złożyła wymagane oświadczenie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ppsa w związku z art. 250 ppsa oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).