II SA/Wa 1294/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia K. K. ze Służby Więziennej. W uzasadnieniu postanowienia Minister wyjaśnił, że decyzja o zwolnieniu ze Służby Więziennej została wysłana na adres stałego miejsca zamieszkania i zameldowania K. K.. Wobec niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, doręczyciel pocztowy pozostawił ją w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym (awizo) dwukrotnie w dniach 7 i 16 sierpnia 2002 r. pozostawiał w skrzynce oddawczej adresata. W ocenie organu, zostały wykonane czynności, o których mowa w art. 44 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w sierpniu 2002 r.), niezbędne do przyjęcia domniemania, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem 7 dni od złożenia przesyłki w urzędzie pocztowym i umieszczeniu o tym zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Skoro przedmiotowa przesyłka została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 7 sierpnia 2002 r. i w tym dniu pierwszy raz doręczyciel zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce oddawczej K. K., to należało przyjąć, że przesyłka zawierająca decyzję o zwolnieniu go ze służby została mu skutecznie doręczona z upływem 14 sierpnia 2002 r. Minister stwierdził, że decyzja ta weszła z tym dniem do obrotu prawnego, natomiast od dnia 15 sierpnia 2002 r. rozpoczął bieg 14-dniowy termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, określony w art. 129 § 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. W takiej sytuacji wniosek złożony w dniu 10 września 2002 r. należało uznać za złożony z uchybieniem terminu. W skardze na powyższe postanowienie K. K. zarzucił naruszenie art. 170, art. 171 i art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 44 i art. 86 k.p.a. Podał, iż wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 1083/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrok został wydany wskutek uchylenia poprzedniego orzeczenia w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r. sygn. akt OSK 186/04, który wskazał na konieczność ustalenia, czy przesyłka została prawidłowo doręczona, a jeżeli doręczenie nastąpiło – określenie daty doręczenia. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpatrujący sprawę zaznaczył, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak było adnotacji o pozostawieniu na drzwiach skarżącego lub jego skrzynce pocztowej informacji o możliwości odbioru pisma w urzędzie pocztowym zgodnie z art. 44 k.p.a. Ponadto, nie wyjaśniono nieścisłości dotyczących daty awizowania i zwrotu pisma nadawcy. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 997/06, uchylił powyższe postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Minister Sprawiedliwości, uznając wniosek K. K. z dnia 10 września 2002 r. za złożony z uchybieniem terminu, nie uwzględnił wskazań wynikających z orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w sprawie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2004 r. sygn. akt OSK 186/04 Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok z dnia 8 maja 2003 r. sygn. akt II SA 4123/02 wydany w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził, że gdyby przyjąć datę awizowania przesyłki w dniu 16 sierpnia 2002 r., to powinna ona być zwrócona najwcześniej 30 sierpnia 2002 r. Jeżeli awiza dokonano 14 sierpnia 2002 r. (o czym świadczy data umieszczona na kopercie), to zwrot mógł nastąpić najwcześniej 28 sierpnia 2002 r. Sąd zaznaczył, że ocena prawna przedstawiona w wyroku sądu administracyjnego jest dla organu wiążąca. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2004 r. sygn. akt OSK 186/04 wynika, że przesyłka adresowana do skarżącego, zawierająca decyzję o zwolnieniu ze służby, została pozostawiona w placówce pocztowej na okres 14 dni, a nie na 7 dni, jak wymagało ówczesne brzmienie art. 44 k.p.a. Tę okoliczność Naczelny Sąd Administracyjny przesądził. Wobec tego należało ustalić, w którym dniu dokonano awizacji, w szczególności, czy był to 14 sierpnia 2002 r., czy 16 sierpnia 2002 r. Sąd wskazał, iż podejmując rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Sprawiedliwości powinien rozważyć kwestię skuteczności doręczenia oraz ustalić, jakie znaczenie ma dla skarżącego fakt pozostawienia w urzędzie pocztowym przesyłki na okres 14 dni od daty 16 sierpnia 2002 r., a nie na 7 dni. Zastosowanie fikcji doręczenia jest skuteczne wtedy, gdy wszystkie czynności tworzące tę fikcję zostaną przeprowadzone w sposób prawidłowy. Z kolei pozostawienie pisma w urzędzie pocztowym na okres dłuższy, niż określał to art. 44 k.p.a. w brzmieniu wówczas obowiązującym, nie może rodzić ujemnych konsekwencji dla samego adresata. Zakreślenie przez urząd pocztowy dłuższego okresu pozostawienia przesyłki do odbioru przez jej adresata nie może wpływać również na prawidłowość doręczenia. Jeśli w terminie 14 dni, a więc dłuższym, niż wymagał tego art. 44 k.p.a., adresat podjąłby przesyłkę, wówczas wydłużenie terminu nie ma żadnego wpływu na prawidłowość doręczenia. Jedynie pozostawienie przesyłki w urzędzie pocztowym na okres krótszy, niż wymagają tego obowiązujące przepisy prawa, skutkuje wadliwością doręczenia. W ocenie Sądu, skoro urząd pocztowy poinformował skarżącego o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni, a nie na okres 7 dni, to przesyłka mogła zostać zwrócona najwcześniej w dniu 30 sierpnia 2002 r. Zatem w tym dniu powinno dojść do doręczenia przesyłki w trybie zastępczym. Oznacza to, że skierowany przez skarżącego w dniu 10 września 2002 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. W skardze kasacyjnej Minister Sprawiedliwości zarzucił m.in. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie wyroku nie na podstawie całości akt sprawy, z pominięciem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 879/05. Organ wskazał, że przeprowadził czynności wyjaśniające, które polegały w szczególności na przesłuchaniu w charakterze strony K. K. oraz świadka A. P. - listonosza, pracownika Urzędu Pocztowego [...], doręczającego przesyłkę zawierającą decyzję personalną z dnia [...] sierpnia 2002 r. Organ wyjaśnił ponadto rozbieżności dotyczące daty drugiego awiza przesyłki nr 51 oraz daty zwrotu do nadawcy przesyłki nieodebranej w terminie. Różnica dat (pomiędzy 28 sierpnia a 30 sierpnia 2002 r.) - zwrotu przesyłki do nadawcy wynikała z drogi, jaką przesyłka musiała przebyć z Urzędu Pocztowego [...] (z urzędu, w którym skarżący mógł podjąć przesyłkę) do Urzędu Pocztowego [...] (urzędu właściwego dla nadawcy przesyłki). Podniósł, że uznanie doręczenia za dokonane z datą 30 sierpnia 2002 r. nie daje się pogodzić z zebranym w sprawie materiałem. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt I OSK 375/07 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 997/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż trafny okazał się zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 44 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 czerwca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny podał, że z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, iż przesyłkę zawierającą rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2002 r. skierowaną do K. K. awizowano w dniach 7 i 16 sierpnia 2002 r. W świetle jednoznacznej treści art. 44 k.p.a. przesyłkę należało zatem uznać za doręczoną w tzw. trybie zastępczym z dniem 14 sierpnia 2002 r. Fakt powiadomienia adresata przez pocztę o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym na 14, a nie na 7 dni, nie uprawnia do innej interpretacji tego przepisu, w szczególności przyjmowania późniejszej daty doręczenia zastępczego. W przypadku nieodebrania przesyłki przez adresata, skutek doręczenia następuje z upływem terminu wskazanego w art. 44 k.p.a., co jednak nie oznacza, że przesyłka nie może być odebrana w dłuższych terminach określonych przez pocztę w zawiadomieniu (awizo), jeżeli nie została jeszcze zwrócona nadawcy. W przypadku odebrania pisma przez stronę, domniemanie z art. 44 k.p.a. nie zachodzi, bowiem należy uznać je za doręczone bezpośrednio adresatowi, a terminem odbioru będzie data wskazana w pokwitowaniu (art. 39, art. 40 § 1 w zw. z art. 42 § 1 k.p.a.). Skutek prawny doręczenia zastępczego wynika wyraźnie z przepisów prawa i następuje we wskazanym w przepisach terminie. Pozostawienie pisma przez pocztę w placówce pocztowej na okres dłuższy niż wymagany przez art. 44 k.p.a. stwarza dla strony korzystniejszą sytuację niż określona w tym przepisie. Przesyłka oczekuje na adresata w placówce pocztowej dodatkowe siedem dni, w których może on ją podjąć osobiście lub przez przedstawiciela – co powinno być zasadą w postępowaniu administracyjnym. Należy zaznaczyć, że tak długo, jak przesyłka znajduje się w placówce pocztowej i nie nastąpił jej zwrot do nadawcy, skutek prawny doręczenia w terminie określonym w art. 44 k.p.a. ulega zawieszeniu (do tego momentu możliwe jest odebranie przesyłki przez stronę). Wyznaczenie przez pocztę dłuższego terminu do podjęcia przesyłki nie stwarza również podstawy do kwestionowania skuteczności doręczenia zastępczego z upływem terminu wskazanego w art. 44 k.p.a., jeżeli strona – mimo takiej możliwości – nie odebrała pisma także w dodatkowym, wyznaczonym przez pocztę, terminie. Przepisy te miały charakter powszechnie obowiązujący i kreowały dla strony swoistą gwarancję, że może ona bez obaw o wystąpienie skutków prawnych z art. 44 k.p.a., odebrać przesyłkę osobiście lub przez przedstawiciela, nawet w ostatnim dniu wyznaczonego 14 dniowego terminu. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd powinien uwzględnić zawarte w wyroku wskazania co do wykładni prawa (art. 190 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz rozważyć wzajemną relację między postępowaniem w sprawie, a postępowaniem z wniosku K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 509/08 uchylił postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]. Sąd wyjaśnił, że ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dokonał kompilacji wytycznych wydanych w przedmiotowej sprawie, jako całości sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Wskazał, iż bezsporne jest, że w aktach sprawy brak jest potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym, na okres 7 dni (w przedmiotowej sprawie na okres 14 dni), bowiem "potwierdzenie odbioru", nie zostało przez niego, w sposób wyczerpujący i wystarczający do uznania "awiza" za skuteczne, wypełnione. Sąd podkreślił, że z potwierdzenia odbioru ma wynikać wyczerpująco i wystarczająco, w jaki sposób działał doręczyciel i czynność ta nie może być zastąpiona dowodem z przesłuchania doręczyciela, jak to uczynił organ w sprawie niniejszej. Wobec tego, że w aktach brak jest potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym, bowiem "potwierdzenie odbioru" nie zostało przez niego wypełnione, w sposób wyczerpujący i wystarczający do uznania "awiza" za skuteczne, brak jest podstaw do uznania, że decyzja została doręczona w trybie określonym w art. 44 k.p.a. W tej sytuacji, gdy decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego organ obowiązany jest stwierdzić niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1235/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 509/08 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Podając motywy rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 26 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 1083/04, uchylającego niekorzystne dla strony postanowienie organu z [...] listopada 2002 r. - Minister Sprawiedliwości podjął dodatkowe czynności w celu wyjaśnienia kwestii prawidłowości awizowania przesyłki, zawierającej decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. i skuteczności doręczenia. W wyniku ustaleń poczynionych na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego (w tym zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz wyjaśnień Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] z 22 października i 3 grudnia 2002 r.) uzupełnionego w grudniu 2005 r. wyjaśnieniem strony oraz zeznaniem świadka A. P. - doręczyciela przesyłki - organ przyjął, że decyzja personalna nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. została prawidłowo doręczona w trybie art. 44 k.p.a., zaś datą doręczenia jest 14 sierpnia 2002 r., czyli po upływie 7 dni od dnia umieszczenia zawiadomienia w skrzynce pocztowej adresata (pierwsze awizo 7 sierpnia 2002 r.). Te ustalenia faktyczne oraz ich ocena stały się podstawą do wydania w dniu [...] marca 2006 r. postanowienia przez Ministra Sprawiedliwości stwierdzającego uchylenie terminu do wniesienia środka prawnego. Orzeczenie WSA z 20 grudnia 2006 r. II SA/Wa 997/06, które zostało uchylone wyrokiem NSA z 6 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 375/07 z uwagi na naruszenie przepisu art. 44 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. nie kwestionowało ustalonego przez organ stanu faktycznego. W wyroku z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 375/07, uwzględniającym skargę kasacyjną Ministra Sprawiedliwości, Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny. Sąd odwoławczy ocenił, że "w świetle jednoznacznej treści art. 44 k.p.a. przesyłkę należało uznać za doręczoną w trybie zastępczym z dniem 14 sierpnia 2002 r. Fakt powiadomienia adresata przez pocztę o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym na 14, a nie na 7 dni nie uprawnia do innej interpretacji tego przepisu w szczególności przyjmowania późniejszej daty doręczenia zastępczego". Zaakceptowane przez Sąd odwoławczy ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz ocena prawna zawarta w wyroku I OSK 375/07 na podstawie art. 190 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiązały Sąd I instancji. Dlatego też ponownie orzekając w dniu 2 lipca 2008 r. w sprawie II SA/Wa 509/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjmując - przy niezmienionym stanie faktycznym i wbrew dowodom zebranym w postępowaniu wyjaśniającym, że brak jest potwierdzenia o pozostawieniu na drzwiach mieszkania lub w skrzynce pocztowej przez doręczyciela informacji o złożeniu tam przesyłki - naruszył przepisy postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego nieuprawnionym - w świetle materiału dowodowego sprawy - było stwierdzenie Sądu I instancji o dokonaniu "kompilacji wytycznych wydanych w przedmiotowej sprawie". W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, iż wytyczne Sądu jak również ocena prawna wiążą Sąd i organ tylko w niezmienionym stanie prawnym i faktycznym. Sąd zaznaczył, iż zważyć należy, że przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzeczenia, wydawane w różnym czasie oraz postępowaniach prowadzonych ze skarg K. K., uwzględniały inny stan faktyczny. W tej zaś sprawie, po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego przez Ministra Sprawiedliwości w grudniu 2005 r. stan faktyczny ustalony w postanowieniu z dnia [...] marca 2006 r., następnie w wyroku WSA z dnia 20 grudnia 2006 r. II SA/Wa 997/06 został przyjęty i przesądzony wyrokiem NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 375/07, który zawierał nadto wiążącą ocenę prawną. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za dowolne i nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Błędnie Sąd wywodzi - bez przywołania podstaw twierdzenia, iż jedynym dokumentem, z którego ma wynikać sposób doręczenia jest potwierdzenie odbioru. W postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. - nie przewidziano innych poza art. 82 ograniczeń dowodowych. W myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że przekonanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o niemożności ustalenia sposobu doręczenia przesyłki w drodze przesłuchania osób w przypadku, gdy sposób wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru nie był prawidłowy, naruszało prawo i doprowadziło w konsekwencji do błędnego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd I instancji pominął część materiału dowodowego. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stwierdzenie Sądu I instancji o tym, że decyzja Ministra Sprawiedliwości nie weszła do obrotu prawnego jest zatem całkowicie dowolne, a wskazania dla organu o konieczności stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy sprzeczne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczyć należy, że stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez skarżącego od decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. Minister Sprawiedliwości stwierdził, że przesyłka zawierająca tą decyzję została skutecznie doręczona z upływem 14 sierpnia 2002 r. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że decyzja Ministra Sprawiedliwości została skarżącemu doręczona tej dacie. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę, że przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję była dwukrotnie awizowana w dniach 7 i 16 sierpnia 2002 r. Zgodnie natomiast z art. 44 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w sierpniu 2002 r., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę, że przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję była po raz pierwszy awizowana w dniu 7 sierpnia 2002 r., organ prawidłowo ustalił, iż decyzję tę należy uznać za doręczoną z dniem 14 sierpnia 2002 r. W tej sytuacji, mając na uwadze, że skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 10 września 2002 r., Minister Sprawiedliwości prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a. i stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W niniejszej sprawie termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 28 sierpnia 2002 r. Zaznaczyć również należy, że organ dokonując ustaleń w zakresie trybu doręczenia przedmiotowej decyzji wziął pod uwagę znajdującą się w aktach kopertę zwróconą przez pocztę z adnotacją o jej dwukrotnym awizowaniu w dniach 7 i 14 sierpnia 2002 r. Uwzględnił również wyjaśnienia Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] zawarte w piśmie z dnia 22 października 2002 r. oraz w piśmie z dnia 3 grudnia 2004 r. Wyjaśnienia te pozwoliły ustalić rzeczywiste daty awizowania przesyłki tj. 7 i 16 sierpnia 2002 r. Ponadto, wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia z dnia 26 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 1083/04, organ uzupełnił materiał dowodowy o przesłuchanie strony i zeznania świadka – A. P. – listonosza, pracownika Urzędu Pocztowego [...], doręczającego skarżącemu przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję. W toku przesłuchania skarżący zeznał, że nie otrzymał przesyłki ponieważ nie dotarło do niego awizo. Podniósł również, że mogło to być spowodowane uszkodzeniem skrzynki listowej na klatce schodowej, niewłożeniem awiza do skrzynki albo omyłkowym włożeniem do skrzynki innego lokatora. Skarżący zaznaczył również, że sytuacje te mają charakter hipotetyczny. Wskazał także, że odbierał od listonosza nowy klucz od skrzynki odbiorczej, ale nie pamięta kiedy miało to miejsce. Należy jednak zwrócić uwagę, że świadek A. P. zeznał, iż zarówno pierwsze awizo wystawione w dniu 7 sierpnia 2002 r., jak i powtórne awizo z dnia 14 sierpnia 2002 r. wystawione przez Urząd Pocztowy [...] osobiście wkładał do skrzynki odbiorczej skarżącego, która nie była uszkodzona. Nigdy też nie rozmawiał ze skarżącym na temat uszkodzenia skrzynki. Świadek zeznał ponadto, że nigdy nie dawał skarżącemu kluczy do jego skrzynki. Wyjaśnił również, że nie jest uprawniony do dorabiania kluczy do skrzynek odbiorczych. Odmawiając mocy dowodowej zeznaniom skarżącego organ wyjaśnił, że nie podważył on w żaden sposób treści pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] z dnia 3 grudnia 2004 r. oraz zeznań świadka. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe w powyższym zakresie zostało przeprowadzone w prawidłowy sposób. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ uznał za udowodnione, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r. została prawidłowo doręczona skarżącemu. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Organ wskazał bowiem fakty, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Reasumując stwierdzić należy że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.