II SA/Wa 1298/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podwyższenia dodatku funkcyjnego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Skarżącego – P. S. zwolniono ze służby stałej w Straży Granicznej rozkazem personalnym Rektora-Komendanta Wyższej Szkoły Straży Granicznej (zwany dalej "Komendantem") z [...] lutego 2024r. nr [...] z dniem [...] lutego 2024r., w związku z prośbą Skarżącego z [...] lutego 2024r. o zwolnienie ze służby. 2. Komendant decyzją z [...] kwietnia 2024r. odmówił Skarżącemu przyznania od [...] stycznia 2024r. do zakończenia służby dodatku funkcyjnego na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym – [...] Komendanta Wyższej Szkoły Straży Granicznej (zwany dalej "[...]") w nowej wyższej wysokości – w kwocie wynikającej z zapisów ustawy budżetowej na rok 2024 z 18 stycznia 2024r. (Dz.U. poz. 122, zwana dalej "u.b."), gwarantującej średnioroczną waloryzacje uposażeń funkcjonariuszy o 20%. W podstawie prawnej powołano art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r., poz. 775 ze zm., zwana dalej "k.p.a."), art. 104 i art. 108 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 października 1990r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2023r., poz. 1080,, ze zm., zwana dalej "u.SG") oraz § 2 ust. 5, § 4 ust. 1 pkt 3, ust. 2, § 6, § 7 ust. 3 pkt 3, ust. 3a, 4, 5 pkt 1, ust. 5a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 2424 ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem") w związku art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) i art. 40 u.b. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Skarżący pismem z [...] marca 2024r. zwrócił się do Komendanta o wydanie decyzji administracyjnej, ustalającej wysokość dodatku funkcyjnego na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym w wysokości gwarantującej wzrost pobieranego uposażenia z tytułu służby na stanowisku [...] za okres od [...] stycznia 2024r. w kwocie wynikającej z zapisów u.b. W postępowaniu zgromadzono m.in. rozkaz personalny [...] października 2023r. przyznający Skarżącemu dodatek funkcyjny na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym w wysokości 4450 zł; raport - prośbę o zwolnienie Skarżącego ze służby stałej w Straży Granicznej i rozkaz personalny o zwolnieniu Skarżącego ze służby. Komendant wyjaśnił, że zgodnie z art. 104 i art. 108 ust. 1 pkt 3 u.SG uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia w tym m.in. dodatku funkcyjnego na stanowisku kierowniczym. Na mocy art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.b. kwotę bazową dla funkcjonariuszy określono w nowej wyższej wysokości - 2088,77 zł, z mocą obowiązująca od 1 stycznia 2024r. Funkcjonariusze w służbie stałej i przygotowawczej, pełniący służbę na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych - zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia - otrzymują dodatek funkcyjny w wysokości uwzględniającej rodzaj wykonywanych zadań i zakres ponoszonej odpowiedzialności, skuteczność w zarządzaniu posiadanymi środkami, terminowość i efektywność podejmowanych działań lub decyzji, umiejętność organizacji pracy, kierowania i sprawowania nadzoru, a także posiadane kwalifikacje i umiejętności wykorzystywane na zajmowanym stanowisku. Stosownie do § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia dodatek funkcyjny przyznaje się kwotowo w wysokości wynoszącej miesięcznie nie mniej niż 20% i nie więcej niż 75% podstawy naliczenia tego dodatku. Skarżącemu rozkazem personalnym Komendanta z [...] października 2023r. nr [...] przyznano od [...] października 2023r. - na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym - dodatek funkcyjny w wysokości miesięcznej 4450 zł. Komendant Głównego Straży Granicznej (zwany dalej "KGSG") zaakceptował wysokość ww. dodatku [...] października 2023r. (nr [...]). Skarżący - na podstawie art. 45 ust. 3 u.SG - wystąpił [...] lutego 2024r. do Komendanta o zwolnienie ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] lutego 2024r. Komendant rozkazem personalnym z [...] lutego 2024 r. nr [...] zwolnił Skarżącego z dniem [...] lutego 2024r. ze służby stałej w Straży Granicznej. Z § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia wynika, że dodatek funkcyjny w granicach określonych w ust. 3 może być przyznany w nowej, wyższej niż uprzednio wysokości albo podwyższony na czas określony, w przypadku gdy funkcjonariusz przejawia inicjatywę w służbie, wzorowo wykonuje obowiązki służbowe albo zostały mu powierzone nowe lub dodatkowe obowiązki służbowe lub nastąpiła inna istotna zmiana warunków służby wymagająca większego zaangażowania funkcjonariusza w wykonywanie zadań służbowych. Zgodnie z § 7 ust. 5a rozporządzenia ust. 5 pkt 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przyjętych do służby przed 1 stycznia 2013r., którzy zgłosili pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę. § 7 ust. 5a ww. rozporządzenia w sposób jednoznaczny wskazuje na brak możliwości stosowania § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia względem funkcjonariuszy przyjętych do służby przed 1 stycznia 2013r. od momentu pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. Ma on więc zastosowanie do Skarżącego, który służbę w Straży Granicznej rozpoczął [...] listopada 1996r., od momentu złożenia prośby o zwolnienie ze służby w Straży Granicznej - od [...] lutego 2024r. Zdaniem Komendanta zmiana kwoty bazowej dla funkcjonariuszy Straży Granicznej, która nastąpiła ze skutkiem od 1 stycznia 2024r., spowodowała automatyczny wzrost kwoty m.in. przysługującego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, gdyż są to składniki uposażenia, do których przyporządkowane są mnożniki kwoty bazowej. Nie można jednak zgodzić się z interpretacją Skarżącego, że u.b. zagwarantowała wzrost o 20% wysokości wszystkich składników uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. U.b. spowodowała wzrost o 20% kwoty bazowej dla funkcjonariuszy Straży Granicznej i tylko te składniki uposażenia, których wysokość bezpośrednio powiązana jest z kwotą bazową, np. poprzez mnożnik, automatycznie wzrosły o 20%. Wysokość dodatku funkcyjnego nie jest powiązana wprost z kwotą bazową, a ma jedynie wpływ na podstawę jego naliczenia na poszczególnych stanowiskach. Zmiana wysokości tego dodatku na danym stanowisku, musi wiązać się ze spełnieniem przesłanek określonych w § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, a więc w tym przypadku zastosowanie ma również § 7 ust. 5a rozporządzenia, które nie przewiduje żadnych wyjątków w tym zakresie. Skarżący posiadał przyznany dodatek funkcyjny na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym w wysokości wynoszącej miesięcznie nie mniej niż 20% podstawy jego naliczenia, także po zastosowaniu nowej, wyższej kwoty bazowej. 3. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji wniósł o jej zmianę przez przyznanie przysługującego od 1 stycznia 2024r. dodatku funkcyjnego na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym - [...] - w nowej wyższej o 20% wysokości, wynoszącej 5340 zł miesięcznie, celem zagwarantowania średniorocznej waloryzacji uposażeń funkcjonariuszy ustalonej na 120% oraz o wypłacenie wszystkich należnych od 1.01.2024r. należności wynikających z wnioskowanego przyznania od 1.01.2024 r. dodatku funkcyjnego w wysokości 5340 zł. Zdaniem Skarżącego ww. decyzja naruszała: - art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.b., który stanowi, że ustala się średnioroczne wskaźniki wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, z wyłączeniem osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe - w wysokości 120,0%, - § 7 ust. 5a rozporządzenia, który stanowi, że przepisu ust. 5 pkt 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przyjętych do służby przed dniem 1 stycznia 2013r., którzy zgłosili pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę, - § 7 ust. 6 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, który stanowi, że przyznanie dodatku funkcyjnego, jego podwyższenie albo obniżenie następuje z urzędu w przypadku funkcjonariuszy pełniących służbę na stanowiskach bezpośrednio podlegających Komendantowi Głównemu Straży Granicznej, Rektorowi-Komendantowi Wyższej Szkoły Straży Granicznej, Komendantowi Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej, komendantowi oddziału Straży Granicznej, komendantowi ośrodka szkolenia Straży Granicznej albo komendantowi ośrodka Straży Granicznej. Powyższe oznacza, że Skarżący będąc funkcjonariuszem Straży Granicznej na dzień ogłoszenia u.b. nabył prawo do otrzymania podwyższonego uposażenia o 20% za okres od 1 stycznia 2024r. Ww. przepis u.b. odnosi się do całości uposażenia, a nie poszczególnych jego składników, pominięcie podwyższenia Skarżącemu dodatku funkcyjnego o 20% stanowiącego bezsprzecznie element jego uposażenia, w sposób jaskrawy narusza art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.b. Z art. 2 ustawy z 23 grudnia 1999r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2023,r. poz. 2692) wynika, że ustawa ta bezwzględnie ma zastosowanie do uposażeń funkcjonariuszy Straży Granicznej. KGSG [...] marca 2024r. wydał decyzję nr [...], zmieniającą decyzję w sprawie wydatków na dodatki funkcyjne i dodatki służbowe funkcjonariuszy pełniących służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych SG, oddziałach Straży Granicznej, ośrodkach szkolenia Straży Granicznej i ośrodkach Straży Granicznej, w której m.in. podwyższa kwotę będącą mnożnikiem liczby funkcjonariuszy objętych limitem z 26,30 zł na 31,60 zł (o 20%). W decyzji tej określono, jak wylicza się miesięczny limit wydatków na dodatki funkcyjne i dodatki służbowe. Od 1.01.2024r. stanowi on zaokrągloną do pełnych złotych sumę iloczynów: liczby funkcjonariuszy mianowanych na poszczególne stanowiska służbowe, mnożnika określonego dla danego stanowiska służbowego (określonego w tej decyzji), kwoty bazowej, której wysokość określa ustawa budżetowa i stawki kwotowej określonej dla danej jednostki organizacyjnej lub placówki Straży Granicznej (określonych w załączniku do decyzji). Tak wyliczony limit zwiększa się o kwotę stanowiącą iloczyn liczby funkcjonariuszy objętych limitem i stawki kwotowej 31,60 zł oraz iloczynów liczby funkcjonariuszy posiadających uprawnienia instruktora minerstwa-pirotechniki i funkcjonariuszy posiadających uprawnienia do prowadzenia samodzielnych działań minersko-pirotechnicznych, pełniących służbę w grupie lub zespole interwencji specjalnych w lotniczych przejściach granicznych lub w placówkach z dodatkowymi lotniczymi przejściami granicznymi i kwoty 480 zł. Przedmiotowa zmiana decyzji skutkuje zwiększeniem limitu na dodatki służbowe i funkcyjne funkcjonariuszy Straży Granicznej o 20%, co umożliwia ich wypłacenie w nowej, wyższej o 20 % wysokości. Ponadto zgodnie z § 7 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia dodatek funkcyjny dla funkcjonariusza Straży Granicznej przyznaje się kwotowo. Jednak nie można stracić z pola widzenia, że ustawodawca określił zasady kwotowego wyliczania dodatku funkcyjnego jako iloczynu stosunku procentowego (od 20% do 75%) i podstawy naliczenia tego dodatku, tj. sumy wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego według grupy tego uposażenia i dodatku za stopień, do których zostało zaszeregowane stanowisko służbowe. W takim przypadku zwiększenie podstawy naliczenia dodatku funkcyjnego, co niewątpliwie nastąpiło wskutek wejścia w życie Ustawy budżetowej, winno skutkować automatycznym kwotowym zwiększeniem tegoż dodatku funkcyjnego, w przeciwnym razie dochodzi do obniżenia wskaźnika procentowego przyjętego pierwotnie do wyliczenia dodatku funkcyjnego oraz co istotne dochodzi do obniżenia wzrostu całego uposażenia funkcjonariusza Straży Granicznej w roku 2024 poniżej zagwarantowanego Ustawą budżetową wskaźnika 120% (na co skarżący zwrócił uwagę w swoim piśmie z dnia [...].03.2024r.). Art. 8 ust. 1 ww. ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw stanowi, że podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Zdaniem Skarżącego § 7 ust. 5a rozporządzenia mógłby mieć zastosowanie, gdyby Komendant po [...].02.2024r. przyznał Skarżącemu nowy dodatek funkcyjny, tym samym powodując realne zwiększenie podstawy przyszłej emerytury Skarżącego ponad poziom wzrostu tej podstawy wynikający z przepisów u.b., co ww. przepis ma uniemożliwiać i co było intencją ustawodawcy przy wprowadzeniu ww. zapisu. 4. KGSG decyzją z [...] czerwca 2024r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. KGSG w uzasadnieniu ww. decyzji odwołał się do treści art. 103 ust. 2, art. 108 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.SG, § 7 ust. 1, 2, 3 pkt 2, ust. 5 pkt 1, ust. 5a, 6 rozporządzenia oraz wyjaśnił, że w sprawie zasadnicze znaczenie ma złożenie przez Skarżącego [...] lutego 2024r. pisemnego wystąpienia ze służby w Straży Granicznej z dniem [...] lutego 2024r., w oparciu o dyspozycję art. 45 ust. 3 u.SG. Pozbawiło to przełożonego właściwego w sprawach osobowych możliwości dokonania modyfikacji w obszarze podwyższenia na czas określony dodatku funkcyjnego, albo jego przyznania w nowej wyższej wysokości, które prowadziłoby do rzeczywistego podwyższenia wysokości tego dodatku. Z dniem 1 lutego 2024 r. weszła w życie u.b., która w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) określiła wysokość kwoty bazowej dla funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych na poziomie 2088,77 zł. Przełożony właściwy w sprawach osobowych miał obowiązek ustalenia, czy w wyniku zmiany wysokości kwoty bazowej, naruszeniu nie uległa dyspozycja § 7 ust. 3 rozporządzenia, czyli czy przyznany Skarżącemu dodatek funkcyjny spełnia wymóg minimalnej wysokości wynoszącej 20% podstawy naliczania. W przypadku zajmowanego przez Skarżącego stanowiska [...] - w 16 grupie uposażenia, w I kategorii, oraz przypisanego do tego stanowiska stopnia etatowego pułkownika, minimalna wysokość tego dodatku wynosiła 1976,20 zł. Przyznany Skarżącemu dodatek funkcyjny – 4450 zł spełnił wymóg z § 7 ust 3 rozporządzenia, bo przekraczał 20% podstawy naliczenia. KGSG przyjął więc, że wnioskowane przez Skarżącego podwyższenie dodatku funkcyjnego do 5340 zł skutkowałoby naruszeniem § 7 ust. 5a rozporządzenia, bo spowodowałoby rzeczywiste zwiększenie wysokości dodatku funkcyjnego, które nastąpiłoby po pisemnym zgłoszeniu wystąpienia ze służby w Straży Granicznej. W związku z tym Komendant nie był władny do spełnienia żądania podwyższenia dodatku. Pogląd ten ma uzasadnienie w judykaturze (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 września 2016r. sygn. akt II SA/Wa 761/16). Zakaz z § 7 ust. 5a rozporządzenia bezpośrednio wpływa na bezzasadność zarzutu naruszenia § 7 ust. 6 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia. Z tych samych względów nie można również uznać za zasadny zarzut naruszenia przez Komendanta ww. u.b. 5. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o: - skierowanie sprawy i rozpoznanie w trybie uproszczonym; - dopuszczenie dowodu z pisma Dyrektora Biura Finansów KGSG z [...] lutego 2024r., - uchylenie ww. decyzji KGSG i o zobowiązanie KGSG do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, w tym do przyznania Skarżącemu od 1.01.2024r. dodatku funkcyjnego na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym w nowej wyższej o 20% wysokości (5.340 zł), celem zagwarantowania wzrostu o 20% uposażenia wynikającego ze wskaźnika waloryzacyjnego przewidzianego w u.b. i wypłacenia wszystkich świadczeń (20% od 1.01.2024r. do dnia rozwiązania stosunku służbowego, dodatku funkcyjnego na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym - po 890 zł miesięcznie za miesiące styczeń i luty 2024r. oraz różnicy otrzymanych dotychczas wszystkich pochodnych należnych świadczeń wynikających z powyższego, tj. odprawy wysokości 5.340 zł (890 zł x 600%), ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe lub urlopy dodatkowe w wysokości 4.492,28 zł (890 zł/21 dni=42,38 zł, 42,38 zł x 106 dni), nagrody rocznej za 2024 rok w wysokości 148,33 zł (890 zł x 2 m-ce)/12), wraz z przyznaniem ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stały się wymagalne, określonych w pkt. II. 2. a) i b), tylko wówczas, gdy przepis prawa daje taką możliwość). Zdaniem Skarżącego w sprawie doszło do naruszenia: - art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.b. w związku z art. 40 u.b. - przez niezastosowanie ww. przepisów w zakresie uposażenia, zapewniającego Skarżącemu od 1 stycznia 2024r. wzrost całości jego uposażenia o 20%, co spowodowało brak działania Organu w przedmiocie przyznania Skarżącemu podwyżki dodatku funkcyjnego o 20% od 1 stycznia 2024r. i w konsekwencji brak uznania po stronie Organu I i II Instancji, że przepisy te znamionują normę o charakterze ius cogens; - art. 110 ust. 1 u.SG - przez jego niezastosowanie w zakresie uposażenia Skarżącego, obligującego Komendanta do podwyższenia całości uposażenia, w tym dodatku funkcyjnego o 20% od 1.02.2024r. - w dniu wejścia w życie u.b.; - § 7 ust. 5a rozporządzenia - przez jego niepoprawną wykładnię, co spowodowało jego niewłaściwe zastosowanie, ze względu na: - uznanie przez KGSG, że ww. przepis znajduje bezwzględne zastosowanie, choć podwyższenie dodatku funkcyjnego Skarżącego winno nastąpić z urzędu, z mocy prawa (waloryzacja ustawowa) - na podstawie aktu wyższego rzędu w stosunku do ww. przepisu rozporządzenia – u.b., która weszła w życie 1.02.2024r., z mocą obowiązującą od 1.01.2024r., czyli przed dniem pisemnego zgłoszenia przez Skarżącego wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę; - § 7 ust. 6 pkt 1 lit. a) rozporządzenia - przez jego niezastosowanie w zakresie uposażenia Skarżącego zapewniającego funkcjonariuszowi Straży Granicznej w 2024r. z urzędu (bez wniosku) wzrost całości uposażenia o 20% od 1 stycznia 2024r., co spowodowało brak działania Organu w przedmiocie przyznania Skarżącemu podwyżki dodatku funkcyjnego o 20% od 1 stycznia 2024r.; - § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia - przez: - błędną jego wykładnię wskutek przyjęcia, że dodatek funkcyjny spełnia wymóg minimalnej wysokości, wynoszącej 20% podstawy naliczenia po wejściu w życie od 1 stycznia 2024r. art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.b., która określiła kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy od 1 stycznia 2024r. (2088,77 zł - podwyższoną o 20% w stosunku do 2023r.) i nie wymaga działań Organu wynikającego z normy bezwzględnej określonej w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.b., co spowodowało brak działania Organu w zakresie przyznania Skarżącemu podwyższonej o 20% wysokości dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024r., - nierówne traktowanie funkcjonariuszy - przez niezastosowanie ww. wykładni tego przepisu wobec innych funkcjonariuszy Straży Granicznej, w tym przyjętych do służby przed 1 stycznia 2013r., którzy nie zgłosili pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę, których dotychczasowy dodatek funkcyjny również spełniał wymóg minimalnej wysokości wynoszącej 20% podstawy naliczenia po wejściu w życie od 1 stycznia 2024r. ww. przepisu u.b., i mimo tego przyznania tym funkcjonariuszom podwyższonej o 20% dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024r., jedynie na podstawie i zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a u.b.; - § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia – przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przez bezwzględne powiązanie zmiany wysokości dodatku funkcyjnego wyłącznie z przesłankami określonymi w ww. przepisie z pominięciem przypadku zmiany - podwyższenia wysokości dodatku funkcyjnego Skarżącego wynikającego z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a u.b., gwarantującej Skarżącemu od 1 stycznia 2024r. wzrost całości uposażenia, w tym dodatku funkcyjnego o 20%. - art. 6. k.p.a. - przez niezastosowanie art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) oraz art. 40 u.b., gwarantującego funkcjonariuszom Straży Granicznej będącym w służbie na 1 stycznia 2024r. wzrost ich uposażenia (w całości) o 20% od 1 stycznia 2024r. i błędnego zastosowania § 7 ust. 5a rozporządzenia, co spowodowało brak działania Organu w zakresie przyznania Skarżącemu podwyższonej o 20% wysokości dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024r., zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.b.; - art. 7 i art. 77 k.p.a. - przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy niezbędnego do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, nierealizowanie obowiązku uwzględniania interesu indywidualnego i ochrony praw jednostki przy załatwianiu spraw indywidualnych w formie decyzji administracyjnej, w szczególności przez prowadzenie wykładni § 7 ust. 5a rozporządzenia na niekorzyść jednostki w warunkach bezwzględnego obowiązywania art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.b., gwarantującego funkcjonariuszom Straży Granicznej, będącym w służbie na 1 stycznia 2024r. wzrost ich uposażenia (w całości) o 20% od 1 stycznia 2024r., bez udowodnienia i wskazania oraz uzasadnienia dowodów, na rozpatrzeniu których Organ się oparł i którym nie dał wiary, bez wykazania istnienia konkretnego interesu publicznego i niemożności jego pogodzenia z interesem prywatnym strony, dając przewagę interesowi społecznemu przez przyjęcie w swoim rozstrzygnięciu takiej wykładni prawa materialnego, której skutek prawny pozbawia Skarżącego waloryzacji w całości uposażenia o 20%, gwarantowanej art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.b., pomimo spełnienia przez Skarżącego przesłanek warunkujących przyznanie Skarżącemu podwyżki o 20% dodatku funkcyjnego od 1 stycznia 2024 r., tj. bycia funkcjonariuszem Straży Granicznej w służbie stałej 1 stycznia i 1 lutego 2024r. (dzień ogłoszenia u.b.) oraz nie złożenia jeszcze na ten dzień pisemnego wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę. 6. KGSG w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Sąd zauważa na wstępie, że sprawę rozpoznano w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), gdyż Skarżący zgłosił w skardze wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a organ w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, np. decyzję, konieczne jest stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że w akcie tym doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie naruszała wskazanych w skardze ani przepisów prawa procesowego ani przepisów prawa materialnego. Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że wbrew argumentacji Skarżącego zawartej w skardze i w jej uzasadnieniu, organy działały w postępowaniu z uwzględnieniem zarówno zasady prawa materialnego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Świadczą o tym wydane w sprawie decyzje, zarówno zaskarżona KGSG, jak i utrzymana nią w mocy ww. decyzja ww. Komendanta z [...] kwietnia 2024r. Organy administracyjne bowiem w ich uzasadnieniach przestawiły zarówno stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych (m.in. data złożenia przez Skarżącego wniosku o zwolnienie ze służby, data wydanej przez Komendanta decyzji o przyznaniu Skarżącemu dodatku funkcyjnego, wejście w życie u.b.), jak również wzięły pod rozwagę obowiązujące w sprawie przepisy, nie naruszając art. 6 k.p.a. KGSG w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się ponadto do podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu argumentów, mając na względzie zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), choć nie zdołał tego uczynić, mimo odwołania się zarówno do art. 104, art. 108 u.SG, § 7 rozporządzenia oraz stosownych przepisów u.b., ważąc przy tym interes publiczny i słuszny interes Skarżącego oraz wskazania przyczyn, które zdaniem organu przemawiały za wydaniem decyzji odmownej w sprawie w związku ze złożonym przez Skarżącego wnioskiem o przyznanie większej wysokości dodatku funkcyjnego. Sąd stwierdza, że za wadliwością zaskarżonej decyzji nie może przemawiać załączony przez Skarżącego do skargi dowód w postaci pisma z [...] lutego 2024r., skierowanego przez Biuro Finansów KGSG do kierowników jednostek organizacyjnych SG, które Sąd dopuścił w sprawie na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. Wprawdzie z pisma tego wynika, że wskaźnik waloryzacji wynagrodzeń w sferze budżetowej wynosi 20% oraz że wzrost kwoty bazowej powoduje obligatoryjny wzrost uposażenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat i dodatków do uposażenia, których wysokość jest relacjonowana od kwoty bazowej (morski, lotniczy, stołeczny), wysokość dodatku funkcyjnego, służbowego, kontrterrorystycznego i granicznego jest przyznawana kwotowo, jak również, że dodatki te należy przyznać w nowej wyższej o 20% kwocie od 1 stycznia 2024r. Tym niemniej w piśmie tym wyraźnie wskazano, że powyższe nie ma zastosowania do osób, na które z przyczyn formalnych nie można wystąpić z wnioskiem oraz że wzrost kwoty dodatków nie dotyczy okresowych podwyższeń. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, w sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego, które Skarżący powołał w skardze. Prawidłowe było ponadto odwołanie się przez organy obu instancji, do treści § 7 ust. 5a rozporządzenia oraz wyjaśnienie przez KGSG w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Skarżący przed wejściem w życie u.b. otrzymywał kwotowo wyższą wysokość dodatku funkcyjnego niż przewidziany w u.b. wskażnik waloryzacji. W kontekście tej argumentacji, jak również biorąc pod rozwagę odejście Skarżącego ze służby [...] lutego 2024r. - jeszcze przed wydaniem przez Komendanta decyzji z [...] kwietnia 2024r. o odmowie przyznania Skarżącemu od 1 stycznia 2024r. do zakończenia służby dodatku funkcyjnego na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym - [...] - w nowej wyższej wysokości, w kwocie wynikającej z zapisów u.b., gwarantującej średnioroczną waloryzacje uposażeń funkcjonariuszy o 20% - należało przyjąć, że organ z przyczyn formalnych nie mógł wystąpić z wnioskiem o podwyższenie dodatku funkcyjnego, bo Skarżący pozostawał już poza służbą. Przyjąć należało bowiem, że złożenie przez Skarżącego pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby w Straży Granicznej, pozbawiło przełożonego właściwego w sprawach osobowych możliwości dokonania modyfikacji w obszarze podwyższenia na czas określony dodatku funkcyjnego albo jego przyznania w nowej wyższej wysokości, które prowadziłoby do rzeczywistego podwyższenia wysokości tego dodatku. Sąd zauważa, że prawo do uposażenia - stosownie do treści art. 103 ust. 1 u.SG - powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Prawo do uposażenia wygasa natomiast z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 110 ust. 2 u.SG). Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 103 ust. 2 u.SG). Na mocy art. 108 u.SG uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Funkcjonariusze otrzymują do uposażenia m.in. dodatek funkcyjny na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym (art. 108 ust. 1 pkt 3 u.SG). Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w wysokości miesięcznej (art. 108 ust. 2 u.SG). Stosownie do art. 109 ust. 1 u.SG uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry. Zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 110 ust. 1 u.SG). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2012r. sygn. akt I OSK 1725/11 przyjął, że prawo do uposażenia pozostaje w ścisłym związku z faktem pełnienia służby przez funkcjonariusza i przysługuje w związku z faktycznym wykonywaniem przez niego zadań służbowych. Dlatego też wygasa ono z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (LEX nr 1213335). Zmianie nie może ulec uposażenie już wypłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 stycznia 2024r. sygn. akt II SA/Wa 632/23 wskazał ponadto, że ustalenie prawa do wzrostu uposażenia dotyczy wyłącznie czynnego funkcjonariusza. Tylko bowiem funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Sąd stanowisko to w pełni podziela i uznaje za własne, podnosząc, że w sytuacji, gdy Skarżącemu przed zwolnieniem do służby nie podwyższono dodatku funkcyjnego na okres od 1 stycznia 2024r. do zakończenia służby, to po wygaśnięciu stosunku służbowego w związku ze zwolnieniem ze służby, organ nie mógł już rozstrzygać w przedmiocie przyznania tego dodatku w podwyższonej wysokości. Tym samym nie było możliwe uwzględnienie wniosku Skarżącego złożonego już po zwolnieniu ze służby, a wydane w sprawie decyzje należało uznać za prawidłowe. Sąd w związku z tym, mając na względzie podnoszone przez Skarżącego w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, uznał, że nie mogły być uznane za zasadne. Należało bowiem wskazać, że dodatek funkcyjny, stosownie do § 7 ust. 4 rozporządzenia (rozporządzenie wydano stosownie do upoważnienia zawartego w art. 108 ust. u.SG) jest przyznawany na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Skarżący w dniu złożenia wniosku z [...] marca 2024r. o podwyższenie dodatku funkcyjnego nie był funkcjonariuszem Straży Granicznej. Ponadto – zgodnie z § 7 ust. 6 rozporządzenia - przyznanie dodatku funkcyjnego, jego podwyższenie albo obniżenie następuje z urzędu albo na wniosek właściwego przełożonego funkcjonariusza. Warto też podkreślić - na co prawidłowo zwracał uwagę KGSG w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że dodatek funkcyjny – stosownie do § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia - przyznaje się funkcjonariuszowi kwotowo w wysokości wynoszącej miesięcznie nie mniej niż 20% i nie więcej niż 75% podstawy naliczenia tego dodatku - na stanowisku służbowym – m.in. [...] Komendanta Wyższej Szkoły Straży Granicznej. Przyznanie zatem dodatku funkcyjnego następuje w drodze decyzji administracyjnej przełożonego właściwego w sprawach osobowych, a nie ex lege, na mocy ww. u.b., jak podnosi Skarżący w skardze. Decyzję ustalającą wysokość dodatku funkcyjnego – związanego z pełnioną funkcją na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych – przyznaje się ponadto jedynie czynnym funkcjonariuszom Straży Granicznej, a nie osobom, które zostały zwolnione ze służby, o czym mowa wyżej. Ponadto z § 7 ust. 1 rozporządzenia wynika, że funkcjonariusze w służbie stałej i przygotowawczej, pełniący służbę na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych, otrzymują dodatek funkcyjny w wysokości uwzględniającej rodzaj wykonywanych zadań i zakres ponoszonej odpowiedzialności, skuteczność w zarządzaniu posiadanymi środkami, terminowość i efektywność podejmowanych działań lub decyzji, umiejętność organizacji pracy, kierowania i sprawowania nadzoru, a także posiadane kwalifikacje i umiejętności wykorzystywane na zajmowanym stanowisku. Tym samym tylko te kryteria, przewidziane w § 7 ust. 1 rozporządzenia decydują o wysokości przyznawanego Skarżącemu dodatku funkcyjnego: - rodzaj wykonywanych zadań i zakres ponoszonej odpowiedzialności, - skuteczność w zarządzaniu posiadanymi środkami, - terminowość i efektywność podejmowanych działań lub decyzji, - umiejętność organizacji pracy, kierowania i sprawowania nadzoru, a także - posiadane kwalifikacje i umiejętności wykorzystywane na zajmowanym stanowisku. Z akt sprawy wynika, że Skarżącemu rozkazem personalnym z [...] października 2023r. nr [...] przyznano na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym od [...] października 2023r. dodatek funkcyjny w konkretnej kwocie – 4450 zł. Decyzja ta obowiązywała aż do czasu zwolnienia Skarżącego ze służby. I nie została zmieniona przed zwolnieniem Skarżącego ze służby. Zgodnie z § 7 ust. 3a rozporządzenia podstawę naliczenia dodatku funkcyjnego stanowi suma wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego według grupy tego uposażenia i dodatku za stopień, do których zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz pełni służbę, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W kontekście tego przepisu prawidłowe było wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez KGSG, że w przypadku zajmowanego przez Skarżącego stanowiska [...] - w 16 grupie uposażenia, w I kategorii, oraz przypisanego do tego stanowiska stopnia etatowego pułkownika, minimalna wysokość tego dodatku wynosiła 1976,20 zł. Przyznany Skarżącemu dodatek funkcyjny wynosił natomiast 4450 zł, czyli możliwe było uznanie przez KGSG w zaskarżonej decyzji, że spełnił wymóg z § 7 ust 3 rozporządzenia, bo przekraczał 20% podstawy naliczenia oraz nie naruszał art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.b. Zdaniem Sądu wejście w życie u.b. z dniem 1 lutego 2024r. nie powodowało – wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, ex lege wzrostu dodatku funkcyjnego konkretnego funkcjonariusza. Dodatek ten został bowiem kwotowo określony w indywidualnej decyzji administracyjnej. W związku z wejściem w życie u.b. istniały natomiast podstawy do ewentualnych zmian decyzji, ale tylko w odniesieniu do czynnych funkcjonariuszy, którzy w dalszym ciągu pełnili służbę na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych. W odniesieniu do Skarżącego okoliczność ta nie zachodziła w sprawie, w związku z tym, że Skarżący złożył [...] lutego 2024r. wniosek o zwolnienie ze służby. Z § 7 ust. 5 rozporządzenia wynika natomiast, że dodatek funkcyjny, w granicach określonych w ust. 3: 1) może być przyznany w nowej, wyższej niż uprzednio wysokości albo podwyższony na czas określony, w przypadku gdy funkcjonariusz przejawia inicjatywę w służbie, wzorowo wykonuje obowiązki służbowe albo gdy zostały mu powierzone nowe lub dodatkowe obowiązki służbowe lub nastąpiła inna istotna zmiana warunków służby wymagająca większego zaangażowania funkcjonariusza w wykonywanie zadań służbowych; 2) może być przyznany w nowej, niższej niż uprzednio wysokości, albo obniżony na czas określony, w przypadku ustania przesłanek uzasadniających przyznanie go w dotychczasowej wysokości, w szczególności w związku z wystąpieniem istotnej zmiany warunków służby powodującej zmniejszenie zakresu obowiązków; 3) zostaje obniżony na czas określony w przypadku niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego w ostatecznej opinii służbowej, albo naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej lub nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej, jeżeli prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym został on ukarany karą dyscyplinarną. Z przepisu § 7 ust. 5a rozporządzenia wynika ponadto, że przepisu ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nie stosuje się do funkcjonariuszy przyjętych do służby przed dniem 1 stycznia 2013 r., którzy zgłosili pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę. Zdaniem Sądu organy obu instancji stosując ww. przepisy rozporządzenia w stanie faktycznym sprawy nie naruszyły więc żadnego z ww. przepisów, wydając wobec Skarżącego decyzje odmawiające Skarżącemu przyznania od 1 stycznia 2024r. do zakończenia służby dodatku funkcyjnego na czas pełnienia służby na stanowisku kierowniczym – [...] - w nowej wyższej wysokości – w kwocie wynikającej z zapisów u.b., gwarantującej średnioroczną waloryzacje uposażeń funkcjonariuszy o 20%. Prawidłowe było przede wszystkim wskazanie przez organy administracyjne obu instancji, że Skarżący wniosek o zwolnienie ze służby złożył [...] lutego 2024r. Trafnie też organy administracyjne wskazały, że do Skarżącego, który został przyjęty do służby [...] listopada 1996r., na mocy § 7 ust. 5a rozporządzenia, nie można było zastosować przepisu § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Przepisu § 7 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nie stosuje się bowiem do funkcjonariuszy przyjętych do służby przed dniem 1 stycznia 2013r., którzy zgłosili pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę. Prawidłowe było również wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – w związku z podnoszonym przez Skarżącego w odwołaniu argumentami - że ustalona Skarżącemu wysokość dodatku funkcyjnego na czas nieokreślony (4450 zł), pomimo zmiany kwoty bazowej od 1 stycznia 2024r. – była zgodna z dyspozycją § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, albowiem przyznany Skarżącemu dodatek funkcyjny spełnia wymóg minimalnej wysokości wynoszącej 20% podstawy naliczania. W przypadku zajmowanego przez Skarżącego stanowiska [...] oraz przypisanego do tego stanowiska stopnia etatowego pułkownika, minimalna wysokość tego dodatku wynosi 1976,20 zł. Przyznana zatem Skarżącemu na czas nieokreślony wysokość dodatku funkcyjnego (4450 zł) przekraczała 20% podstawy naliczenia, o którym mowa w § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto powoływany przez Skarżącego art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.b. wskazywał, że kwota bazowa dla funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych została ustalona w wysokości 2.088,77 zł, zatem jest wyższa od kwoty bazowej w roku 2023 o 20%, co odpowiada wskaźnikowi wynagrodzeń w państwowej strefie budżetowej - 120,0%. W myśl natomiast art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.b., zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 23 grudnia 1999r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2023r. poz. 2692) ustala się średnioroczne wskaźniki wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, z wyłączeniem osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe - w wysokości 120,0%. Skoro, wbrew twierdzeniom Skarżącego, u.b. zagwarantowała wzrost kwoty bazowej o 20% składników uposażenia bezpośrednio powiązanych z kwotą bazową, to wszystkie składniki uposażenia, jakie otrzymywał Skarżący do dnia zwolnienia ze służby, relacjonowane do kwoty bazowej, zwiększyły się o 20%, co odpowiada wzrostowi kwoty bazowej o 20%. Przyznawany natomiast funkcjonariuszom dodatek funkcyjny nie jest powiązany wprost z kwotą bazową (czyli ze wzrostem wynagrodzeń w sferze budżetowej), a ma wyłącznie bezpośredni wpływ na podstawę jego naliczenia na poszczególnych stanowiskach służbowych, zgodnie z § 7 ust. 3a rozporządzenia (podstawę naliczenia dodatku funkcyjnego stanowi suma wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia zasadniczego według grupy tego uposażenia i dodatku za stopień, do których zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz pełni służbę, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia). Ponadto, jak już wyżej wskazano zmiana wysokości dodatku funkcyjnego na konkretnym stanowisku służbowym jest bezpośrednio związana z koniecznością spełnienia dyspozycji § 7 ust. 5 rozporządzenia. Przepis ten jest też bezpośrednio związany z § 7 ust. 5a rozporządzenia, określającą negatywną przesłankę, uniemożliwiającą przyznanie w nowej wyższej wysokości dodatku funkcyjnego w przypadku funkcjonariusza, który zgłosi pisemne wystąpienie ze służby w Straży Granicznej. Taka sytuacja wystąpiła w sprawie, gdyż Skarżący [...] lutego 2024r. złożył prośbę o zwolnienie ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] lutego 2024r. Przełożony Skarżącego po [...] lutego 2024r., w związku z § 7 ust. 5a rozporządzenia, nie był uprawniony do wydanie decyzji, w której określiłby w nowej - wyższej wysokości dodatek funkcyjny Skarżącego. Oprócz wyżej wskazanych przez Sąd orzeczeń również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 grudnia 2018r. sygn. akt I OSK 70/17 stwierdził, że zgodnie z art. 110 ust. 3 u.SG, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Z kolei ustalenie wysokości dodatku służbowego jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wysokości tego dodatku w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W powołanym wyroku zwrócono uwagę na ustalony zakaz nie dający możliwość przyznania dodatku w nowej, wyższej niż uprzednio wysokości albo podwyższenie go na czas określony w przypadku funkcjonariuszy przyjętych do służby przed 1 stycznia 2013r., którzy zgłosili pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w związku z przejściem na emeryturę. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 29 września 2016r. sygn. II SA/Wa 761/16 (dostępny j.w.) wywiódł, że w interesie Straży Granicznej nie jest podwyższanie lub przyznawanie w nowej wyższej wysokości dodatków funkcjonariuszom odchodzącym na emeryturę. Powyższe wynika z § 8 ust. 6 w związku z § 7 ust. 5 pkt 1 i ust. 5a rozporządzenia. Analogiczne stanowisko prezentowały też składy WSA w Warszawie w wyrokach z: 15 stycznia 2024r. sygn. akt II SA/Wa 632/23; 18 października 2016r. sygn. akt II SA/Wa 850/16 oraz WSA w Białymstoku w wyroku z 15 lipca 2021r. sygn. akt II SA/Bk 441/21 - dostępne j.w.). Sąd, mając powyższe na względzie stwierdza, że skoro w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że kształtowanie wysokości dodatków do uposażenia, gdy wysokość dodatku jest ustalana przez przełożonego w drodze decyzji indywidualnej, nie może nastąpić po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, to prawidłowe i zasadne było wydanie zaskarżonej decyzji przez KGSG, który utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta z [...] kwietnia 2024r. Decyzje te odpowiadały prawu. Ustalenie prawa do wzrostu uposażenia może bowiem dotyczyć wyłącznie czynnego funkcjonariusza. Tylko bowiem funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Sąd wskazuje ponadto, że skoro przedmiotem decyzji organów administracyjnych obu instancji było wyłącznie rozstrzygnięcie o odmowie przyznania Skarżącemu dodatku funkcyjnego w nowej wyższej wysokości i jego podwyższenia, wydane w oparciu o powołane w niniejszym uzasadnieniu przepisy u.SG oraz rozporządzenia, to Sąd nie mógł zajmować się pozostałymi składnikami wynagrodzenie Skarżącego, o których mowa w skardze. 4. Sąd, działając na mocy art. 151 P.p.s.a., uznał, że skarga z ww. przyczyn, jako niezasługująca na uwzględnienie, podlegała oddaleniu.