II SA/Wa 130/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] P. B. wniósł skargę na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2021r., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Dnia [...] października 2021 r. Szef ABW działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611), dalej: "rozporządzenie", w zw. z § 1 ust. 1 pkt 2 decyzji nr 181 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie udzielenia upoważnienia funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do wydawania zaświadczeń w sprawach osobowych oraz w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 decyzji nr 14 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 22 stycznia 2021r. w sprawie udzielenia upoważnienia dla dyrektora i zastępców dyrektora Biura Kadr Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wydał postanowienie nr [...] o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury za okres: 1) od dnia [...] sierpnia 2002 r. do dnia [...] stycznia 2006 r.; 2) od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] stycznia 2012 r.; 3) od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu ww. postanowienia Szef ABW wskazał, iż dokonano przeglądu akt osobowych skarżącego, w wyniku którego stwierdzono, iż brak jest w nich dokumentacji dającej podstawę do wydania zaświadczenia odpowiadającego żądaniu skarżącego, wobec czego koniecznym stało się przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pod kątem ewentualnego ujawnienia dokumentów potwierdzających realizację przez skarżącego zadań służbowych w liczbie i warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. W toku ww. postępowania wyjaśniającego Organ zwrócił się z prośbą do kierowników poszczególnych jednostek organizacyjnych ABW właściwych ze względu na miejsce pełnienia służby skarżącego, o przekazanie do Biura Kadr ABW informacji uzyskanych w wyniku kwerendy materiałów dotyczących czynności służbowych wykonywanych przez skarżącego. Następnie Szef ABW wskazał w uzasadnieniu, iż z danych przekazanych przez kierowników ww. jednostek organizacyjnych ABW wynika, że w okresie od dnia [...] sierpnia 2002 r. do dnia [...] stycznia 2006 r., od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżący nie wykonywał czynności służbowych, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia, w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia, w związku z czym nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Postanowienie Szefa ABW nr [...] z dnia [...] października 2021 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 października 2021 r., natomiast w dniu 20 października 2021 r. do ABW wpłynął wniosek skarżącego o umożliwienie mu - na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. wglądu w akta postępowania administracyjnego w wyniku którego zostało wydane postanowienie Szefa ABW nr [...] z dnia [...] października 2021 r. W odpowiedzi na ww. wniosek Zastępca Dyrektora [...] ABW wskazał skarżącemu, iż do postępowania w przedmiocie wydawania zaświadczeń nie stosuje się ww. przepisu kodeksu postępowania administracyjnego, wobec czego w przedmiotowej sprawie nie przysługuje mu takie uprawnienie. W dniu 20 października 2021 r. skarżący, korzystając z przysługującego mu prawa, wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy przez Szefa ABW. We wniosku skarżący zarzucił Szefowi ABW m.in. to, iż rozpoznając przedmiotową sprawę naruszył on art. 7, 8 10, 11, 76, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania przyczyn, z powodu których odmówił dowodom wskazanym przez skarżącego we wniosku o wydanie zaświadczenia wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w postaci zaniechania poddania rzetelnej analizie akt osobowych skarżącego oraz innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef ABW, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. o nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie nr [...] z dnia [....] października 2021 r. Organ wskazał, iż na postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń składają się wyłącznie czynności materialno-techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Potwierdza ono stan ustalony, jest przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie (vide: wyrok NSA z 16 września 2005r. sygn. akt II OSK 36/05, ONSAiWSA 2006/2/64, wyroki WSA w Warszawie z 23 marca 2006 r. o sygn. akt I SA/Wa 1356/04 oraz z dnia 21 listopada 2008 r. o sygn. III SA/Wa 1612/08). Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie dokonano analizy akt osobowych skarżącego oraz przeprowadzono czynności wyjaśniające w jednostkach organizacyjnych ABW, właściwych ze względu na miejsce pełnienia służby przez skarżącego w okresie objętym wnioskiem, co ma odzwierciedlenie w aktach omawianej sprawy. Jednakże z powodu braku w aktach osobowych skarżącego informacji o podejmowaniu przez niego czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, a także ze względu na to, iż kwerenda materiałów dotyczących podejmowanych przez skarżącego zadań, przeprowadzona przez kierowników właściwych jednostek organizacyjnych ABW, nie wykazała, aby skarżący wykonywał czynności służbowe, uzasadniające podwyższenie emerytury, nie było możliwe wydanie skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści. W uzasadnieniu ww. postanowienia Szef ABW wskazał, iż rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez Biuro Kadr ABW na podstawie akt osobowych oraz informacji przekazanych przez właściwe jednostki organizacyjne ABW i w związku z tym podkreślił, iż w sprawie dokonano trafnych ustaleń. Z dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy klarownie wynika, iż właściwe jednostki organizacyjne ABW dokonały odpowiednich kwerend posiadanej dokumentacji, uwzględniając przy tym m.in. treść niejawnego raportu o nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. sporządzonego przez skarżącego. Organ podkreślił, iż poszczególne jednostki organizacyjne ABW dokonując analizy informacji zawartych w ww. raporcie oraz dostępnej w przedmiotowej sprawie dokumentacji brały pod uwagę wewnętrzne przepisy obowiązujące w ABW, dotyczące dokumentowania służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, co zostało również podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Szefa ABW. Ponadto, oznaczenie części zgromadzonej w sprawie dokumentacji klauzulami niejawności, w tym raportu z dnia [...] czerwca 2021 r. sporządzonego przez skarżącego, znacznie ogranicza możliwość opisywania konkretnych ustaleń w zakresie przebiegu i charakteru przez skarżącego służby, wobec czego w zaskarżonym postanowieniu, jak i w postanowieniu go poprzedzającym, zostały zawarte te informacje, które mając na uwadze ograniczenia wynikające z przepisów dotyczących ochrony informacji niejawnych, jako jawne, mogą zostać udostępnione skarżącemu. W sprawie zakończonej postanowieniem Szefa ABW nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nie miała bowiem miejsca sytuacja, w której do wniosku skarżącego inicjującego postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia dołączono jakiekolwiek notatki służbowe, czy innego rodzaju dokumenty mogące wpłynąć na wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Skarżący w swoim raporcie z dnia [...] czerwca 2021 r. skierowanym do Szefa ABW opisał jedynie sposoby realizowanych przez niego czynności służbowych, jednakże bez wskazywania konkretnych danych. Informacje podane przez skarżącego zostały poddane analizie przez poszczególne jednostki organizacyjne ABW, jednakże nie znaleziono podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, o czym został on poinformowany w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak i treści uzasadnienia postanowienia go poprzedzającego. Organ wskazał, iż w omawianej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, w której inni funkcjonariusze współuczestniczyli ze skarżącym w określonych czynnościach i zostało im wydane przedmiotowe zaświadczenie, z pominięciem skarżącego. Natomiast zgodnie z przepisami organ jest obowiązany do brania pod uwagę wszelkiej dostępnej dla niego dokumentacji, z drugiej strony organ nie ma możliwości powoływania się na okoliczności nie mające potwierdzenia w ewidencjach, rejestrach, czy innych dokumentach znajdujących się w jego posiadaniu. W sytuacji braku dokumentów organ nie może potraktować na przykład samego oświadczenia strony jako dowodu uzasadniającego wydanie zaświadczenia o żądanej treści, gdyż postępowanie wyjaśniające musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych, a nie wytworzonych na potrzeby postępowania ewidencji, rejestrów, czy zbiorów. P. B. wniósł skargę na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2021r., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Zaskarżył w całości postanowienie Szefa ABW z dnia [...] listopada 2021 r., któremu zarzucam naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci obrazy art. 7 k.p.a. oraz art. 77 art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, a tym samym niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności w postaci pominięcia w toku postępowania, w zakresie oceny materiału dowodowego obejmującego czynności wykonywane przez [...] ABW realizowane z służbami partnerskimi, norm zawartych w Zarządzeniu [...] Szefa ABW z dn. [...].12.2014 i w związku z p.[...] Załącznika Nr [...] wymienionego Zarządzenia. W ocenie skarżącego postanowienia Szefa ABW z dnia [...] listopada 2021 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] października 2021 r. [...] (nr [...]) nie można uznać za prawidłowe. Przy czym skarżący szeroko cytował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Wa 308/19 (LEX nr 2714038). Skarżący podnosił potrzebę dokonania ponownej oceny materiału dowodowego obejmującego czynności służbowe wykonywane przez niego w okresach objętych żądaniem w kontekście norm zawartych w wewnętrznych przepisach obowiązujących w ABW dotyczących dokumentowania służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W szczególności skarżący wskazał na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w postaci zaniechania poddania rzetelnej analizie akt osobowych oraz innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w szczególnych warunkach uzgadniających podwyższenie emerytury, w szczególności sporządzonych notatek służbowych zalegających w dokumentach będących w posiadaniu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na które dodatkowo wyraźnie zwracano uwagę organu w pismach składanych w toku postępowania wyjaśniającego. Ponadto, z uwagi na potrzeby niniejszego postępowania zwracał się z prośbą o zobowiązanie organu do przedstawienia Sądowi, w warunkach przewidzianych przepisami o ochronie informacji niejawnych, treści Zarządzenia [...] Szefa ABW z dn. [...].12.2014 wraz z Załącznikiem Nr [...]. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie prowadzone przez organ opierało się o przepisy regulujące tryb wydawania zaświadczeń, mające w stosunku do przepisów ogólnych procedury administracyjnej charakter uproszczony. Przejawia się to między innymi w ograniczonym pod względem zakresu postępowaniu dowodowym. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub, gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przywołany wyżej przepis należy czytać łącznie z regulacją art. 218 § 1 k.p.a., który precyzuje, co może być potwierdzone zaświadczeniem. Zgodnie z powołaną normą, zaświadczenie może potwierdzać fakty, albo stan prawny wynikający z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powołanych przepisów wynika, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Dlatego nie jest dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2009 r., I OSK 104/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że przepisy art. 217-219 k.p.a., określające prawny reżim wydawania zaświadczeń, powinny być stosowane przez organy administracji w sposób ścisły. Zaświadczenie jest bowiem dokumentem urzędowym, mogącym stanowić dowód w rozumieniu procesowym, za którym przemawia prawne domniemanie prawdziwości zawartych w nim informacji. Skoro zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanie zaświadczenia w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w zakresie interpretacji przepisów nie mogło mieć miejsca. W dniu [...] października 2021 r. Szef ABW działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611), w zw. z § 1 ust. 1 pkt 2 decyzji nr 181 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie udzielenia upoważnienia funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do wydawania zaświadczeń w sprawach osobowych oraz w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 decyzji nr 14 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 22 stycznia 2021 r. w sprawie udzielenia upoważnienia dla dyrektora i zastępców dyrektora Biura Kadr Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wydał postanowienie nr [...] o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury za okres: 1) od dnia [...] sierpnia 2002 r. do dnia [...] stycznia 2006 r.; 2) od dnia [...] sierpnia 2010 r. do dnia [...] stycznia 2012 r.; 3) od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] kwietnia 2021 r. Kolejno, postanowieniem z dnia [...] listopada 2021r., nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2021 r. Warunkiem uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie warunków szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym, wskazanym w § 4 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (t.j. Dz. U z 2020r., poz.1611). Z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami, nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych. Dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wypełniają się przesłanki, o których stanowi rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r. W sytuacji, gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia dokumentacji, z której wynikałoby, że Skarżący uczestniczył w czynnościach określonych w § 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., organ mógłby odmówić wydania zaświadczenia żądanej treści. Skarżący powołuje się jednak na czynności wykonywane w trybie niejawnym, które w jego ocenie spełniają przesłanki wystąpienia warunków szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Skarżący wskazał na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w postaci zaniechania poddania rzetelnej analizie akt osobowych oraz innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w szczególnych warunkach uzgadniających podwyższenie emerytury, w szczególności sporządzonych notatek służbowych zalegających w dokumentach będących w posiadaniu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na które dodatkowo wyraźnie zwracano uwagę organu w pismach składanych w toku postępowania wyjaśniającego. Uwzględniając zasady ochrony informacji niejawnych, treść Zarządzenia [...] Szefa ABW z dnia [...].12.2014r. wraz z Załącznikiem Nr [...], należy przyznać Skarżącemu rację. Mając na uwadze zakres czynności i obowiązków Skarżącego (raport niejawny z dnia [...] czerwca 2021r., nr [...]) standardowa analiza akt osobowych oraz przeprowadzenie czynności wyjaśniających w jednostkach organizacyjnych ABW, właściwych ze względu na miejsce pełnienia służby, były niewystarczające. Skarżący w części niejawnej postępowania (akta sprawy w Kancelarii Tajnej) wskazał wyraźnie gdzie należy poszukiwać dokumentów potwierdzających charakter wykonywanych czynności służbowych. Sąd analizując akta niejawne nie znalazł natomiast śladów czynności podjętych w tym zakresie przez Organ. Opis czynności wskazuje, że dokumenty tego typu mogłyby potwierdzić, że Skarżący uczestniczył w czynnościach określonych w § 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. W przedmiotowej sprawie należy jednocześnie mieć na względzie specyfikę służby skarżącego, gdzie znaczna część czynności i dokumentacji objęta jest klauzulą niejawności. Powyższe jest jak najbardziej zrozumiałe, bowiem celem nadrzędnym jest tu bezpieczeństwo Państwa. Okoliczności te stawiają jednocześnie skarżącego w bardzo trudnej sytuacji, bowiem zakres informacji, które może on ujawnić na potrzeby obrony swoich praw jest ograniczony. Celem postępowania o wydanie zaświadczenia jest potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego mogą być wyłącznie okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego. Organ natomiast nie podjął wszelkich czynności zmierzających do ustalenia czy w jego zasobach znajdują się dokumenty potwierdzające szczególny charakter czynności podejmowanych przez skarżącego. Opisane wyżej zaniechanie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, świadczy o naruszeniu w toku postępowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 k.p.a.). Niewyjaśnienie przez organ wskazanych wyżej okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany będzie podjąć działania zgodne ze wskazaniami skarżącego, zawartymi w części niejawnej, w celu ustalenia czy w jego zasobach znajduje się żądana dokumentacja, następnie dokonać oceny tej dokumentacji na potrzeby przedmiotowego postępowania. Organ powinien przy tym pamiętać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.