II SA/Wa 1315/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nie wyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na uzupełnieniu listy zakwalifikowanych do najmu lokalu postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem [...] W., nie wyraził zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na uzupełnieniu listy zakwalifikowanych do najmu lokalu B. G. w zakresie regulacji tytułu prawnego lokalu nr [...] przy ul. [...]. Pismem z dnia 06 czerwca 2013 r. B. G., reprezentowana przez pełnomocnika - adw. J. L., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. [...] (07 czerwca 2013 r. - data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę), w treści której zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał pełnomocnikowi strony skarżącej, przy piśmie z dnia 17 lipca 2013 r., urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie siedmiu dni. Wezwanie Sądu wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 23 lipca 2013 r. (dowód doręczenia ww. wezwania w aktach sądowych sprawy). W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca w dniu 30 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego) nadesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz pismo z dnia 29 lipca 2013 r., informujące Sąd o wypowiedzeniu z dniem 25 lipca 2013 r. pełnomocnictwa adw. J. L. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwrócił się do WSA w Warszawie o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy następuje w przypadku spełnienia dwóch kategorii przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, i jest nią wykazanie przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga przesłanka określona w art. 247 ppsa ma charakter negatywny, bowiem jej wystąpienie wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy, nawet przy spełnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub choćby częściowym. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że potrzeba zastosowania art. 247 ppsa zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia z uwagi na zajście przesłanek określonych w art. 58 § 1 ppsa lub też gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona (por. postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09 LEX nr 551912; z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 561/08, LEX nr 494352). Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 508). Zatem Sąd zobligowany jest odmówić stronie przyznania prawa pomocy, gdy stan faktyczny i prawny sprawy nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, ponieważ skarga B. G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ppsa. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie skarżąca uczyniła uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem [...] W., którą Zarząd Dzielnicy [...] W. nie wyraził zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na uzupełnieniu listy zakwalifikowanych do najmu lokalu B. G. w zakresie regulacji tytułu prawnego lokalu nr [...] przy ul. [...]. Skarżąca przed wniesieniem przedmiotowej skargi do Sądu, pismem z dnia [...] lutego 2013 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w sprawie wymienionej uchwały. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] organ udzielił skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotową odpowiedź skarżąca odebrała w dniu 21 marca 2013 r., zaś jej pełnomocnik – T. S. w dniu 25 marca 2013 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych sprawy, karty nr 140-141). Następnie pismem dnia [...] kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej – T. S. złożyła kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie ww. uchwały. W odpowiedzi na powyższe organ, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], poinformował pełnomocnika strony, że brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej uchwały. Przedmiotowa odpowiedź została doręczona pełnomocnikowi B. G. – T. S. w dniu 08 maja 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy, karta nr 150). Następnie pismem z dnia 06 czerwca 2013 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła w dniu 07 czerwca 2013 r. - za pośrednictwem organu - skargę na wymienioną uchwałę. Dowodem na powyższe jest data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę – 07 czerwca 2013 r. Zestawiając datę doręczenia pełnomocnikowi skarżącej – T. S. odpowiedzi organu na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – 25 marca 2013 r., z datą wniesienia skargi do Sądu za pośrednictwem organu – 07 czerwca 2013 r., uznać należy, że skarga B. G. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ppsa, liczonego od dnia złożenia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 24 kwietnia 2013 r. (środa). Powyższa okoliczność skutkuje oczywistą bezzasadnością skargi, która jako wniesiona po terminie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Natomiast oczywista bezzasadność skargi implikuje obowiązek odmowy przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.