II SA/Wa 135/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego - oddala skargę w całości - Raportem z dnia [...] maja 2012 r. K. P., dyżurny Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]: na stanowisko zgodne z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi. Komendant Wojewódzki Policji w [...], uwzględniając prośbę, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), wydał w dniu [...] lipca 2012 r. rozkaz personalny nr [...], na mocy którego z dniem [...] lipca 2012 r. zwolnił K. P. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2012 r. przeniósł na prośbę funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Rozkaz personalny doręczno policjantowi w dniu 10 lipca 2012 r. Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. K. P., działając przez pełnomocnika, zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o stwierdzenie nieważności między innymi rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1736/12, na mocy którego uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 108/12 oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie mianowania K. P. z dniem [...] października 2011 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Przedmiotowy wniosek został przesłany, według właściwości, Komendantowi Głównemu Policji w celu rozpatrzenia we wskazanym zakresie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia na własną prośbę do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Pełnomocnik strony w odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji KGP i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając, iż organ I instancji bezzasadnie nie uwzględnił wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1736/12. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu treści przepisu art. 156 § 1 k.p.a., organ wskazał, że analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji. Organ stwierdził, iż kwestionowany przez stronę rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia na własną prośbę do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] został wydany przez organ właściwy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Zgodnie z art. 36 ust. 2 ww. ustawy w ówczesnym brzmieniu, do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę. Minister wskazał, iż kwestionowana przez stronę decyzja została wydana na podstawie istniejącego przepisu prawa materialnego. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] stanowił art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Organ odnosząc się do zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. określenia: rażące naruszenie prawa, stwierdził, iż stanowi ono kwalifikowaną formę naruszenia prawa i utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, stanowił, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Organ wskazał, że niekwestionowanym prawem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest kształtowanie struktury kadrowej podległej mu jednostki, określanie konkretnych zadań oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeżeli z tego względu konieczne jest przeniesienie funkcjonariusza na inne, równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Tym samym Komendant Wojewódzki Policji w [...] jako przełożony policjantów na terenie swojego działania może uwzględniać wnioski podległych policjantów w zakresie kształtowania ich stosunku służby, co uczynił w postępowaniu dotyczącym przeniesienia K. P. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając rozkaz nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...], w całości uwzględnił żądanie policjanta, przenosząc go do jednostki, którą ten sam wskazał w raporcie z dnia [...] maja 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie określił przy tym nowego stanowiska służbowego policjanta, bowiem w granicy kompetencji, nakreślonych przepisem art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia wymienionego policjanta z dotychczasowego stanowiska służbowego i przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Odnosząc się do powołanego przez stronę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1736/12, na mocy którego uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 108/12 oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie mianowania K. P. z dniem [...] października 2011 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, iż orzeczenie to pozostaje bez wpływu na weryfikowany w niniejszym postępowaniu rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. Przedmiotowy wyrok niewątpliwie skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie mianowania strony z dniem [...] października 2011 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] Komedy Miejskiej Policji w [...]. Wyrok ten uchyla wymienione decyzje, a zatem wywołuje skutki ex nunc, tzn. na przyszłość. Oznacza to w ocenie organu, że przedmiotowe uchylenie przerywa skutek prawny wskazanych decyzji, ale nie znosi skutków, jakie decyzje te już wywołały (nie działa wstecz). Innymi słowy skutki rozkazów personalnych uchylonych powołanym wyrokiem trwały do dnia poprzedzającego datę wydania tego wyroku (wyrok NSA z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1245/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2319/13). W konsekwencji omawiane orzeczenie nie daje podstaw do stwierdzenia, że w okresie przed jego wydaniem (przed dniem [...] sierpnia 2013 r.) K. P. nie był uprawniony do zajmowania stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], na które został mianowany z dniem [...] października 2011 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. Minister stwierdził jednocześnie, iż zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie narusza przepisów art. 156 § 1 pkt 3 - pkt 7 k.p.a. W związku z powyższym brak jest w ocenie Ministra podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm prawem przepisanych. Pełnomocnik skarżącego zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa, w tym: 1. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w szczególności oceny prawnej sytuacji K. P. zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 1736/12), a wskazującej na niezgodność z prawem rozkazu personalnego, mocą którego K. P. został mianowany na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] KMP w [...], co powoduje, że dalsze zwolnienie i przeniesienie skarżącego na inne stanowisko służbowe również jest niezgodne z prawem, 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy rozkaz personalny, mocą którego K. P. został mianowany na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] KMP w [...], został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny jako niezgodny z prawem przez co wydane orzeczenie ma istotny wpływ na ocenę nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz powoduje nieważność aktów opartych na wadliwym orzeczeniu, 3. art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych poprzez uznanie, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na datę jego wydania nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie pełnomocnika skarżącego, uchylenie rozkazu personalnego nr [...] wywołuje skutki prawne dalej idące. Orzeczenie Sądu o uchyleniu decyzji administracyjnej jest bowiem równoznaczne z utratą bytu prawnego wadliwego aktu, a co za tym idzie nieważności aktów opartych na wadliwym orzeczeniu. Bezsprzeczne jest, że przeniesienie K. P. do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] nastąpiło na wniosek skarżącego. Jednakże K. P. zmuszony był do podjęcia takiej decyzji, ze względu na przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe. Zdaniem pełnomocnika, skutki uchylenia przez NSA obu rozkazów rozciągają się również na późniejsze decyzje personalne. Skoro bowiem K. P. niezgodnie z prawem został przeniesiony na stanowisko dyżurnego, to również nie mógł być skutecznie zwolniony i przeniesiony czy mianowany z tego stanowiska na inne stanowisko służbowe. Co prawda orzeczenie NSA nie dotyczy bezpośrednio organu, który wydał zaskarżoną decyzję, jednakże między oceną prawną, a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły i nierozerwalny związek. Ponadto organy rozpoznające sprawę nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zobowiązane są do podporządkowania się wydanemu orzeczeniu w pełnym zakresie. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych oraz decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] odpowiadają prawu. W sprawie tej nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, jak również przepisy prawa procesowego, w stopniu, który miałby wpływ na jej wynik. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dniu jej wydania. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do pierwszej z powołanych przesłanek, prawidłowo organ stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] był organem właściwym do wydania rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. Powyższe nie było nadto kwestionowane w postępowaniu nieważnościowym. W odniesieniu do podstawy z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wskazania wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja taka, jak trafnie wskazały organy, nie występuje w niniejszej sprawie. Minister Spraw Wewnętrznych prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności powołanego wyżej rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. Powołana przez pełnomocnika skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności okoliczność uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1736/12, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 108/12 oraz rozkazu personalnego nr [...] KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] KMP w [...] z dnia [...] września 2011 r. (w przedmiocie mianowania K. P. z dniem [...] października 2011 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] KMP w [...]) nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności rozkazu KWP w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o zwolnieniu z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w KMP w [...]. Organy w postępowaniu nieważnościowym prawidłowo stwierdziły, że w chwili wydania przez KWP w [...] rozkazu z dnia [...] lipca 2012 r., rozkaz ten nie był obarczony kwalifikowaną wadą prawną, która miałaby uzasadniać jego wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1736/12 wymienionych w nim rozkazów personalnych nie powoduje, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, że rozkaz personalny KWP z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] winien być uznany za rażąco naruszający prawo, czy też wydany bez podstawy prawnej. Uchylenie decyzji, czy rozkazu personalnego wywołuje, jak trafnie wskazały organy, skutek ex nunc. Oznacza to, że rozkaz personalny KMP w [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie mianowania K. P. z dniem [...] października 2011 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] KMP w [...], funkcjonował w obrocie prawnym w dacie wydania przez KWP w [...] rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia funkcjonariusza na jego własną prośbę do dalszego pełnienia służby w KMP w [...]. W sprawie tej, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego nie można mówić o jakiejkolwiek oczywistości naruszenia prawa. Jednocześnie, o oczywistości naruszenia prawa, rozumianej jako przesłanka stwierdzenia nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa, nie można mówić w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1736/12, albowiem Sąd ten nie stwierdził nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie mianowania K. P. z dniem [...] października 2011 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] KMP w [...], a rozkaz ten uchylił. Powyższe rozstrzygnięcie NSA wskazuje na wagę uchybienia organów w postępowaniu w przedmiocie mianowania na stanowisko i brak jest podstaw, aby ocenę tę podważać. W związku z treścią skargi raz jeszcze podkreślenia wymaga, że naruszenie prawa, które stanowiło podstawę uchylenia rozkazu personalnego w przedmiocie mianowania na stanowisko nie można utożsamiać z rażącym naruszeniem prawa. Uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27 sierpnia 2013 r. rozkazów personalnych w przedmiocie mianowania na stanowisko nie jest równoznaczne z tym, że w chwili wydania rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia, brak było podstawy prawnej do jego wydania. Uchylenie rozkazu personalnego wywołuje bowiem skutki ex nunc a nie ex tunc. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszył w sposób rażący prawa, albowiem rozkaz personalny z dnia [...] września 2011 r. i z dnia [...] grudnia 2011 r. pozostawał w dacie jego wydania w obrocie prawnym. Trafnie organy stwierdziły, w całokształcie okoliczności sprawy, że brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tym samym, Sąd uznał zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. za niezasadny. Za nieznajdujący uzasadnienia Sąd uznał także zarzut naruszenia przepisu art. 77 § 1 k.p.a., albowiem materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wszechstronny. Organ rozważył zarzut strony zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności na gruncie powołanego w nim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i należycie uzasadnił decyzję. Za nietrafny na gruncie niniejszej sprawy Sąd uznał zarzut naruszenia art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 ze zm.) poprzez uznanie, że wyrok NSA z uwagi na datę jego wydania nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Powołana ustawa określa zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych i innych wymienionych w niej aktów prawnych, w tym zasady i tryb wydawania dzienników urzędowych. Kwestia skutków wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanego przez pełnomocnika strony we wniosku o stwierdzenie nieważności (sygn. akt I OSK 1736/12) nie może być rozpatrywana na gruncie tego aktu prawnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.