II SA/Wa 1368/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spraw.) Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową i broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o cofnięciu J. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej i myśliwskiej. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny: [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. cofnął J. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej i myśliwskiej. W uzasadnieniu podał, że Sąd Rejonowy w K., wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...], J. S. został uznany winnym popełnienia czynów z art. 190 § 1 k.k. (tj. przeciwko wolności), art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. (tj. przeciwko wolności oraz przeciwko życiu i zdrowiu) oraz czynu z art. 193 k.k. (tj. przeciwko wolności). Następnie po rozpoznaniu apelacji od powyższego wyroku, Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia [...] lutego 2010 r., sygn. akt [...], zmienił zaskarżony wyrok, warunkowo umarzając postępowanie karne na okres próby 2 lat. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. przyjął, że z powyższych ustaleń wynika, że osoba, wobec której toczyło się postępowanie karne o popełniony przeciwko zdrowiu i życiu czyn zabroniony, z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tej kwalifikacji prawnej nie może zmienić okoliczność warunkowego umorzenia postępowania ani pozytywne opinie członków środowiska, w którym żyje J. S. Warunkowe umorzenie postępowania nie jest tożsame z wyrokiem uniewinniającym, wina J. S. w postępowaniu karnym została jednoznacznie stwierdzona. Od tej decyzji J. S. złożył odwołanie. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie organu odwoławczego, skoro J. S. prawomocnym wyrokiem sądu karnego został uznany winnym popełnienia czynów z art. 190 § 1 k.k. (tj. przeciwko wolności), art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (tj. przeciwko wolności oraz przeciwko życiu i zdrowiu) oraz czynu z art. 193 k.k. (tj. przeciwko wolności), nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej i tym samym potwierdza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo organ stwierdził, że pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, czy dotychczasowa niekaralność nie mogły przesądzić o odmiennym rozstrzygnięciu sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r., oraz poprzedzającej ją decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez ich błędną wykładnię i zaznaczył, że nie ma do niego zastosowania również art. 6 ustawy, gdyż skarżący nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podkreślił, że nie należy do osób skazanych prawomocnym wyrokiem sądu ani że nie istnieje obawa użycia broni niezgodnie z jej przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), stosownie do którego właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 a) pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, m.in. skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...] za popełnienie czynów, określonych w art. 190 § 1 k.k. (tj. przeciwko wolności), art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (tj. przeciwko wolności oraz przeciwko życiu i zdrowiu) oraz czynu z art. 193 k.k. (tj. przeciwko wolności). Oceny tego faktu jako przesłanki cofnięcia zezwolenia na broń nie może zmienić fakt, że Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia [...] lutego 2010r., sygn. akt [...], zmienił wyrok skazujący, wydany przez Sąd Rejonowy w K., warunkowo umarzając postępowanie karne na okres próby 2 lat. Warunkowe umorzenie postępowania karnego potwierdza, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. W myśl art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 2009 r. (sygn. akt II GSK 28/09, LEX nr 596713) wskazał, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie oznacza przypisanie sprawcy popełnienie przestępstwa, a więc i winy. Pozbawione jakichkolwiek podstaw są zatem zawarte w skardze stwierdzenia J. S., iż wyrok Sądu Rejonowego w K. został uchylony. Sąd Okręgowy w K. tylko zmienił wyrok Sądu Rejonowego w przedmiocie kary. Powyższe twierdzenia sprzeczne są z niebudzącymi wątpliwości przepisami kodeksu karnego. Jak słusznie zauważył organ, warunkowe umorzenie postępowania karnego może nastąpić tylko wówczas, gdy wina sprawcy przestępstwa i okoliczności jego popełnienia nie budzą żadnych wątpliwości, a tak właśnie było w przypadku J. S. Organ zasadnie zatem wykazał, że popełnienie tego czynu przez skarżącego stanowi wypełnienie ustawowej przesłanki zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy oraz, że fakt zastosowania wobec strony instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego nie wiąże Policji co do ustalenia przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia pozwolenia na broń. Trafny jest pogląd, sformułowany przez organ I instancji, iż J. S. nie jest wiarygodny co do posiadania i używania broni zgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, a tym samym wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak trafnie zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 października 2010 r. (sygn. akt II OSK 1575/09, LEX nr 746655), zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego przeciwko zdrowiu powoduje utratę wiarygodności strony, ponieważ świadczy, że ma ona lekceważący stosunek do ustalonych prawem zasad, a tym samym nie daje także gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, w której wobec J. S. został wydany wyrok karny za popełnienie czynów, określonych w art. 190 § 1 k.k. (tj. przeciwko wolności), art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (tj. przeciwko wolności oraz przeciwko życiu i zdrowiu) oraz czynu z art. 193 k.k. (tj. przeciwko wolności). Podkreślenia wymaga, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywateli do broni zasadnie został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu Państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazano, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są niezasadne. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.