II GSK 28/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie NSA Maria Myślińska (spr.) Urszula Raczkiewicz Protokolant Elżbieta Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. W. E.-I. "M." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2243/07 w sprawie ze skargi P. W. E.-I. "M." Spółki z o.o. w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...], [...] października 2007 r. nr [...], [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2243/07 Wojewódzki Sad Administracyjny w W. oddalił skargi P. W. E. I. "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r.: 1) nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży, 2) [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży, 3) [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży z następującym uzasadnieniem. W dniu 27 sierpnia 2004 r. do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] W. wpłynęło pismo Naczelnika I Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] W. z dnia 26 sierpnia 2004 r. informujące o ujawnieniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. faktu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim w sklepie "M." przy ul. P. [...]. Pismem z dnia 30 sierpnia 2004 r. Naczelnik I Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] W. poinformował o ujawnieniu kolejnego przypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim w sklepie "M." przy ul. P. [...]. Powyższe zdarzenie miało miejsce w dniu 28 sierpnia 2004 r. Prokuratura Rejonowa W. – Ś. pismem z dnia 20 czerwca 2005 r. poinformowała, iż podjęte w toku dochodzenia 8 Ds. 1920/04/1 czynności procesowe potwierdziły fakt, iż w dniu 28 sierpnia 2004 r. w sklepie "M." przy ul. P. [...] sprzedano małoletniemu alkohol. Jednocześnie nie stwierdzono zaistnienia przestępstwa określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), gdyż wygląd kupującego małoletniego nie wskazywał, iż nie ma on ukończonych 18 lat. W dniu 23 października 2006 r. Sąd Rejonowy dla W. – Ś. w W. przekazał odpis wyroku Sądu Rejonowego dla W. – Ś. w W. z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt VII K 1434/04 dotyczący rozpoznania sprawy M. S. pracownika – sprzedawcy w delikatesach "M." przy ul. P., oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tj. o sprzedaż napojów alkoholowych nieletnim K. K. i M. T. w dniu 25 sierpnia 2004 r. Sąd orzekł - na podstawie art. 66 § 1 i 2 Kodeksu karnego i 67 § 1 K.k. - warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do wyżej wymienionej jako sprawcy przestępstwa na okres próby jednego roku. W dniu [...] stycznia 2007 r. Prezydent [...] W. wydał trzy decyzje nr [...], [...] i [...], cofające zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowej placówce handlowej należącej do P. W. E. I. "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W uzasadnieniach decyzji wskazano, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że w delikatesach "M." usytuowanych przy ul. P. [...] w W. dokonano dwukrotnie sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim, tj. w dniu 25 i 28 sierpnia 2004 r. Potwierdzają to zarówno zeznania świadków złożone w Komendzie Rejonowej Policji W. I jak też i w Delegaturze Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] W. w Dzielnicy Ś.. Tym samym został złamany bezwzględny zakaz sprzedaży alkoholu osobom nieletnim wyrażony w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, które to naruszenie stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Organ pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 20 czerwca 2005 r. Prokuratura Rejonowa W. – Ś. poinformowała, że czynności procesowe potwierdziły fakt, iż w dniu 28 sierpnia 2004 r. w sklepie M. przy ul. P. [...] sprzedano alkohol małoletniemu. Również wyrok Sądu Rejonowego dla W. – Ś. w W. potwierdza fakt sprzedaży napojów alkoholowych w dniu 25 sierpnia 2004 r. osobom nieletnim przez sprzedawcę skarżącej. Zdaniem organu umorzenie postępowania karnego przez Prokuraturę Rejonową i Sąd Rejonowy nie wpływał na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przewiduje dwie sankcje w przypadku stwierdzenia złamania zakazu sprzedaży alkoholu osobom nieletnim. Jedna z nich to sankcja administracyjno-prawna, polegająca na cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu na drodze administracyjnej. Druga jest uruchamiana na podstawie przepisów karnych i dotyczy orzeczenia kary za popełnione przestępstwo. Postępowania karne i administracyjne są autonomiczne względem siebie. Organ podkreślił, że w obydwu przypadkach w postępowaniu karnym został potwierdzony fakt dokonania sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. Decyzjami z dnia [...] października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje Prezydenta [...] W.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zawiera dwie konieczne do spełnienia przesłanki, by móc zastosować sankcję w postaci cofnięcia zezwolenia. Pierwsza z nich to sprzedaż napojów alkoholowych, druga to fakt, że ma miejsce sprzedaż napojów alkoholowych osobom nieletnim. Drugą przesłankę z wymienionych należy uznać za spełnioną zważywszy na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w szczególności notatkę urzędową z dnia 25 sierpnia 2004 r., oraz protokoły z przesłuchań świadków które wskazują w sposób oczywisty, że w zdarzeniu z dnia 25 sierpnia 2004 r. uczestniczyły osoby nieletnie tj. M. T. i K. K.. Natomiast na okoliczność braku pełnoletniości uczestników zdarzeń z 28 sierpnia 2004 r. czyli T. R. i M. O., świadczą notatka urzędowa z dnia 28 sierpnia 2004 r. oraz protokoły Prokuratury Rejonowej W. – Ś. z przesłuchań świadków. Organ podkreślił, iż jest to przesłanka niesporna, gdyż w toku postępowania strona skarżąca jej nie kwestionowała. Natomiast rozważając zaistnienie przesłanki sprzedaży napojów alkoholowych, tj. dowiedzenia, że sprzedaż nieletniemu napojów alkoholowych miała miejsce w konkretnym i nie budzącym wątpliwości punkcie sprzedaży napojów alkoholowych, a więc w sklepie "M." przy ul. P. [...], świadczą zdaniem organu przywołane już dowody. Co do zdarzenia z dnia 25 sierpnia 2004 r. z notatki urzędowej oraz protokołów przesłuchań świadków wynika, że osobą która sprzedała nieletnim napoje alkoholowe była sprzedawca skarżącej – M. S.. Zaś co do zdarzenia z 28 sierpnia 2004 r. to z notatki urzędowej oraz protokołów przesłuchań świadków Prokuratury Rejonowej W. – Ś. wynika, że osobą która sprzedała nieletnim napoje alkoholowe była U. S.. Niezwykle istotnym dla oceny zdarzenia z dnia 28 sierpnia .2004 r. jest pismo Prokuratury Rejonowej W. – Ś. z dnia 20 czerwca 2005 r. sygn. 8 Ds. 1920/04/1 wskazujące, iż podjęte w toku dochodzenia czynności potwierdziły fakt, iż w dniu 28 sierpnia 2004 r. w sklepie "M." przy ul. P. [...] sprzedano małoletniemu alkohol w postaci 6 piw, zaś wygląd kupującego nie wskazywał, iż nie ma on ukończonych 18 lat, co w efekcie spowodowało umorzenie dochodzenia w dniu 22 października 2004 r. Organ wskazał także na znaczenie dla przedmiotowej sprawy wyroku sądu z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawie oskarżonej M. S.. Polemizując z zawartą w odwołaniu interpretacją strony skarżącej przepisu art. 66 § 1 K.k., organ wskazał, powołując się na treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt V KK 435/04, iż jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego - zgodnie z art. 66 § 1 K.k. - jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Nie może być zatem wątpliwości ani co do tego, że oskarżony wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu wymienione w konkretnym przepisie, zawierającym opis danego przestępstwa, jak i że spełnione zostały warunki odpowiedzialności konieczne do uznania kogoś za sprawcę przestępstwa ujęte w części ogólnej Kodeksu karnego. Konsekwencją ww. wyroku jest fakt, iż ostatecznie potwierdzono, że w dniu 25 sierpnia 2004 r. sklepie "M." przy ul. P. [...] w W. nastąpiła sprzedaż przez panią M. S. nieletnim tj. M. T. i K. K. napojów alkoholowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargi na powyższe decyzje wskazał, iż przyczyną cofnięcia skarżącej spółce zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych było naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie stan faktyczny ustalono z wystarczającą dokładnością. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że w sklepie - delikatesach "M." przy ul. P. [...] w W. doszło do dwukrotnej sprzedaży alkoholu w postaci piwa osobom nieletnim. Fakt sprzedaży nieletnim napojów alkoholowych w dniu 25 sierpnia 2004 r. został potwierdzony przez Sąd Rejonowy dla W. – Ś. w W., który po rozpoznaniu sprawy sprzedawcy skarżącej spółki oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tj. o sprzedaż napojów alkoholowych nieletnim K. K. i M. T. w dniu 25 sierpnia 2004 r., orzekł - na podstawie art. 66 § 1 i 2 K.k. i 67 § 1 K.k. - warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do sprawcy przestępstwa na okres próby jednego roku. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec sprawcy (sprzedawcy w sklepie skarżącej) przestępstwa z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie jest równoznaczne z brakiem czynu, tj. sprzedaży nieletnim alkoholu. Jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego, jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że ustanowiony w ustawie bezwzględny zakaz sprzedaży napojów alkoholowych m. in. nieletnim rodzi sankcję administracyjną w postaci cofnięcia zezwolenia, zaś orzecznictwo jest w tym zakresie jednolite. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd organu, potwierdzony orzecznictwem sądowoadministracyjnym, iż wystarczy jednorazowa sprzedaż nieletniemu alkoholu dla cofnięcia posiadanych zezwoleń. Wskazał w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r.,sygn. akt II GSK 175/06, w którym stwierdzono, iż jednorazowe nieprzestrzeganie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom do lat 18 stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zaś wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Za niezasadne Sąd pierwszej instancji uznał kwestionowanie przez skarżącą cofnięcie wszystkich posiadanych zezwoleń, podczas, gdy naruszenie zasad sprzedaży dotyczy tylko jednego zezwolenia. Kwestię tę bowiem rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt II GPS 2/07, w której stwierdzono, że w razie nieprzestrzegania określonych w ustawie z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2) objętych zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa (art. 18 ust. 3 pkt 1) organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu. Sąd pierwszej instancji uznał, iż wobec ustalonego stanu faktycznego, organ, stosownie do art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy, miał obowiązek cofnięcia skarżącej posiadanych dla danego sklepu zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Skargą kasacyjną pełnomocnik P. W. E. I. "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 141 § 4 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyrażające się w braku wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia dlaczego Sąd oddalił skargę pomimo uznania, iż w trakcie postępowania organ dopuścił się licznych uchybień i zaniedbań, art. 113 § 1 p.p.s.a. wyrażające się w uznaniu sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia, pomimo braku istnienia dowodu jednoznacznie rozstrzygającego o zaistnieniu zdarzeń stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wyrażające się w przyjęciu, iż dowodem w sprawie mogą być notatki służbowe urzędników, które przedstawiają okoliczności istotne w sprawie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wyrażające się w przyjęciu, iż nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony nie stanowi naruszenia art. 78 § 1 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wyrażające się w przyjęciu, iż nie zawiadomienie strony o zwróceniu się do innego organu o zajęcie stanowiska w sprawie nie stanowi naruszenia art. 106 § 2 k.p.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wyrażające się w przyjęciu, iż brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i uwzględnienie tylko jednego interesu (Miasta) oraz nie ustosunkowanie się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony reprezentującej odmienne interesy nie stanowi naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że decyzja administracyjna oparta na materiale dowodowym zebranym w trakcie postępowania administracyjnego naruszała przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Organ, zdaniem autora skargi kasacyjnej, dopuścił się wielu zaniedbań i zaniechań w tym nie zabezpieczył paragonu kasowego, nie skontrolował wydruków z kas fiskalnych, nie spisał kodu umiejscowionego na butelce alkoholu a identyfikującego odbiorcę danego towaru, wobec czego nie pozyskał dowodu jednoznacznie rozstrzygającego wszelkie wątpliwości odnoszące się do zaistnienia zdarzeń stanowiących podstawę cofnięcia zezwoleń udzielonych Skarżącej na sprzedaż napojów alkoholowych. Nieuwzględnienie przez organ wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z paragonu fiskalnego stanowiło natomiast naruszenie art. 78 k.p.a. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji błędność poglądu o pomocniczym charakterze tego dowodu. Uznanie przez Sąd pierwszej instancji za dowód notatek funkcjonariuszy straży miejskiej stanowiących substytut protokołów z przeprowadzonych czynności stanowiło zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż strażnicy miejscy poprzestali na udokumentowaniu notatką urzędową wskazania, jego okoliczności i przebiegu zatem jedyne z przeprowadzonych czynności, które mogły doprowadzić do wskazania osób ,które sprzedały alkohol świadkom, zostały przeprowadzone w sposób wykluczający możliwość powoływania się na nie w postępowaniu. W konsekwencji brak utrwalenia okoliczności istotnych dla sprawy w protokole wyklucza uznanie ich, zdaniem autora skargi kasacyjnej za udowodnione. Kolejnym uchybieniem mającym istotny wpływ na wynik sprawy było zdaniem autora skargi kasacyjnej niepoinformowanie skarżącej Spółki o wystąpieniu do Komendy Rejonowej Policji W. I i Prokuratury Rejonowej W.-Ś. z wnioskiem o zajęcie stanowiska co do zdarzeń z dnia 25 i 28 sierpnia 2004 r. oraz wyrażenie opinii czy ustalenia zapadłe w toku śledztwa pozwalają na stwierdzenie, iż we wskazanych datach nastąpiła sprzedaż piwa nieletnim przez pracowników skarżącej Spółki. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił przesłanek pominięcia tego zarzutu. Reasumując, w ocenie autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ocenił w sposób wszechstronny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Sąd oparł wydane orzeczenie na jednostronnej argumentacji organu administracji opartej na cząstkowej i niepełnej analizie zgromadzonego materiału. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. jednak treść zarzutów dowodzi w sposób nie budzący wątpliwości, iż są to zarzuty wyłącznie natury procesowej podważające zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 2 p.p.s.a.), a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec tego koniecznym warunkiem jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut zawarty w pkt 1 skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej wywodzi, iż Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku przyczyn oddalenia skargi pomimo stwierdzenia pewnych uchybień w postępowaniu administracyjnym. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić albowiem Sąd pierwszej instancji aczkolwiek stwierdził uchybienia procesowe w postępowaniu administracyjnym to wymieniając je uznał, iż nie miały one wpływu na wynik sprawy. Art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie. Wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku i wbrew podniesionym zarzutom odpowiada na pytanie dlaczego skarga została oddalona. Na poparcie swojego stanowiska Sąd przytoczył orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w związku z nieprzestrzeganiem warunków określonych w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie przez organy orzekające i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji faktu sprzedaży napojów alkoholowych nieletnim w dniu 25 sierpnia 2004 r. przez M. S. potwierdzony wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. – Ś. w W. z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt VII K 1434/04. Mo. S. oskarżona została o to, że "w dniu 25 sierpnia 2004 r. wykonując obowiązki sprzedawcy w sklepie PW E-I "M." Spółka z o.o. wbrew przepisom o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dokonała sprzedaży napojów alkoholowych w postaci dwóch butelek piwa "Lech" o poj. 0,33 l i 0,5 l nieletnim K. K. i M. T. to jest o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002, Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Postępowanie karne wobec M. S. zostało warunkowo umorzone na okres próby 1 roku (art. 66 § 1 i art. 67 § 1 Kodeksu karnego). Wyrok warunkowo umarzający postępowanie oznacza przypisanie sprawcy popełnienia przestępstwa a więc i winy. Jednak szczególne okoliczności, o których mowa w art. 66 § 1 K.k. pozwalają na odstąpienie od skazania i nałożenie na sprawce przestępstwa określonych obowiązków w okresie próby (art. 67 § 1 K.k.). Z powyższego wynika, że okoliczności sprzedaży alkoholu nieletnim przez M. S. nie mogą budzić wątpliwości jak stanowi art. 66 § 1 K.k. na podstawie, którego warunkowo umorzono postępowanie wobec M. S. o czyn przewidziany w art. 43 ust. 1 cytowanej ustawy czyli występek popełniony z winy umyślnej. W myśl art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a) cytowanej ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...) "organ zezwalający" obligatoryjnie cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania ustalonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Ustawodawca wprowadził całkowity zakaz sprzedaży i podawania alkoholu osobom nieletnim (art. 15 ust. 1 pkt 2). Nawet jednorazowe naruszenie tego zakazu jest równoznaczne z "nieprzestrzeganiem określonych w ustawie zasad..." w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 1, a stanowiącym przesłankę cofnięcia zezwolenia. Tego rodzaju pogląd prezentowany jest jednoznaczny w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynając od 1 stycznia 2004 r. (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II GSK 148/05, z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 175/06 i z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II GSK 198/05). Wszystko to sprawia, że omówione wyżej złamanie zasad sprzedaży napojów alkoholowych obligowało właściwy organ do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Za bezzasadne należy uznać zarzuty kasacyjne podniesione w pkt 2 – 5 skargi kasacyjnej odnoszące się do zdarzenia z dnia 28 sierpnia 2004 r. polegającego na przypisaniu U. S. sprzedaży piwa osobom nieletnim. Autor skargi kasacyjnej nie rozdziela w sposób czytelny obu zdarzeń. Pomija milczeniem wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne wobec M. S.. Otóż zarzuty skierowane przeciwko ustaleniom faktycznym dotyczącym sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim w dniu 25 sierpnia 2004 r., tj. zdarzenia objętego przywołanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. – Ś. w W. stają się bezzasadne wobec treści wyroku ustalającego, ze okoliczność popełnienia czynu nie budzi wątpliwości. Gdy się zważy, że jednorazowa sprzedaż alkoholu nieletnim obliguje do cofnięcia wszystkich posiadanych zezwoleń, to bez wpływu na wynik sprawy pozostają zarzuty dotyczące zdarzenia z dnia 28 sierpnia 2004 r. Niezależnie od tego zauważyć należy, iż podniesione zarzuty są bezzasadne. Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej albowiem wyraził pogląd odnośnie postępowania dowodowego między innymi w postaci mocy dowodowej notatek służbowych czy paragonów fiskalnych czym spełnił wymóg określony w art. 141 § 4 p.p.s.a. Stanowisko Sądu pierwszej instancji zasługuje na aprobatę. Zarzut zawarty w pkt 6 skargi kasacyjnej nie zawiera uzasadnienia co uniemożliwia ocenę jego zasadności. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.