II SA/Wa 1400/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wydanych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. w części nakazującej [...] S.A. z siedzibą w W. udostępnienie danych osobowych W treści skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] skarżący [...] S.A. z siedzibą w W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w całości. Zaskarżonymi decyzjami Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nakazał [...] S.A. z siedzibą w W. udostępnienie W.M. danych osobowych B.F. w zakresie jego adresu zamieszkania (pkt 1 rozstrzygnięcia), a w pozostałym zakresie postępowanie umorzył (pkt 2 rozstrzygnięcia). Nakaz udostępnienia danych osobowych dotyczył danych osobowych dziennikarza, będącego pracownikiem skarżącego, który został pozwany przez uczestnika niniejszego postępowania, wnioskodawcę w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżona decyzją. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonych decyzji wywoła skutek, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., a mianowicie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wskazał bowiem, że udostępnienie danych osobowych jest czynnością nieodwracalną. Podkreślił, że udostępnienie danych wnioskodawcy doprowadzi do sytuacji, w której będzie on dysponował danymi osobowymi niezależnie od przyszłego wyroku Sądu. Skarżący powołał się przy tym na postanowienie naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 850/12. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe, stwierdził, iż pełnomocnik skarżącego nie wykazał, aby wykonanie decyzji miało doprowadzić do zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. w stosunku do skarżącego, tzn., że wykonanie miałoby spowodować dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Zasadność swojego stanowiska organ wywiódł z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 1477/05, w którym Sąd ten stwierdził m.in., że: "niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenie skutków ma zagrażać skarżącemu – nie zaś osobom trzecim". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności , o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 in fine P.p.s.a. mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, lecz również decyzja wydana przez organ I instancji, czy też decyzja wydana przed ponownym rozpatrzeniem sprawy (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2011, str. 434, teza 18.). Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Ponadto, wbrew twierdzeniu organu, przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie muszą dotyczyć bezpośrednio skarżącego. Sąd rozpoznając wniosek powinien brać pod uwagę stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zachodzić nie tylko po stronie skarżącego (wnioskodawcy), ale również po stronie innych uczestników postępowania (postanowienie NSA z 10 lutego 2006 r., II OZ 102/06, OSP 2006 nr 10, poz. 119, cyt. za T. Woś..., op. cit. Str. 438). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analiza powołanych przez pełnomocnika skarżącego we wniosku okoliczności czyni złożony wniosek zasadnym. To bowiem już sam charakter zaskarżonej decyzji przesądza, jak słusznie przyjął pełnomocnik skarżącego, iż jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu, z podanych we wniosku okoliczności wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, spowodowałoby niebezpieczeństwo powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody. Wejście w posiadanie danych osobowych pracownika skarżącego przez uczestnika niniejszego postępowania oznaczać będzie, iż nawet po ewentualnym stwierdzeniu niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji jej wykonanie pociągnie za sobą nieodwracalne skutki i nie będzie możliwe usunięcie skutków takiego ujawnienia danych osobowych (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 862/12, a także postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 269/13, obydwa w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl) W konsekwencji, w ocenie Sądu, zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymanie wykonania obydwu zaskarżonych decyzji administracyjnych w części obejmującej nakaz udostępnienia danych osobowych przez skarżącego uczestnikowi postępowania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.