II SA/Wa 1412/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2025 r. sprawy ze skargi D. M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], na podstawie § 6 pkt [...] uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 12, § 18 ust. 2 pkt 1, § 18 ust. 5, § 32 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z ust. 8 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 z późn. zm.), odmówił D. M. zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że D. M. (lat 37 - żonaty) zajmuje lokal nr [...] przy ul. [...] (bez tytułu prawnego) o powierzchni mieszkalnej 17,02 m2 i powierzchni użytkowej 28,87 m2 składający się z 1 pokoju i kuchni. Tytułem do przedmiotowego lokalu legitymowała się S. S. - babcia D. M. D. M. złożył wniosek o potwierdzenie uprawnień do lokalu nr [...] przy ul. [...] po śmierci S. S., która zmarła [...] października 2023 r. Komisja Mieszkaniowa w dniu [...] stycznia 2024 r. negatywnie zaopiniowała wniosek. Dochód gospodarstwa domowego, obliczony na zasadach określonych w § 5 ust. 3 Uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, wynosi 150,77 zł (umowa zlecenie), co w ramach regulacji tytułu do lokalu kwalifikuje wnioskodawcę do najmu socjalnego. Wnioskodawca utrzymuje się także z prac dorywczych - ok. 1.000 zł miesięcznie. Zgodnie z § 18 ust. 2 pkt. 2 ww. Uchwały, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie zamieszkiwała w lokalu. Organ stwierdził, że wnioskodawca zamieszkał w lokalu bez zgody właściciela, tj. m. [...], od kwietnia 2023 r. Z uwagi na powyższe, Zarząd Dzielnicy [...] odmówił wnioskodawcy kwalifikacji do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez regulację tytułu do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Pismem z dnia 22 lipca 2024 r. D. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] o odmowie przyznania pomocy mieszkaniowej. Skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. § 18 ust. 2 pkt 2 uchwały nr XXIII/66/2019 Rady m. st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niespełnienie kryterium nieprzerwanego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela przez okres 7 lat całkowicie wyklucza udzielenie pomocy mieszkaniowej wnioskującemu, podczas gdy w § 18 ust. 2 pkt 1 Uchwały ustawodawca przewiduje kryterium, które winno lec u podstaw udzielenia mu pomocy mieszkaniowej, ponieważ pozostał w lokalu po śmierci najemcy, był uprawniony do zamieszkiwania w lokalu i nieprzerwanie w nim mieszkał; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. § 18 ust. 2 pkt 1 Uchwały poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy na podstawie tego przepisu winna być mu udzielona pomoc mieszkaniowa, albowiem spełnia wszystkie przesłanki tego przepisu; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy, polegające na tym, że nie przesłuchano go oraz nie zebrano materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Skarżący, wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2024 r. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: 1) zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za rok podatkowy 2023, celem wykazania, że jego dochód za rok 2023 wynosił 2.737,80 zł oraz celem wykazania jego bardzo trudnej sytuacji życiowej, w tym majątkowej; 2) umowy zlecenia z dnia 1 października 2023 r. celem wykazania, że za wykonywaną pracę otrzymuje wynagrodzenie 20,50 zł netto za godzinę, a także celem wykazania, że nie ma stałego dochodu; 3) umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] stycznia 2014 r., celem wykazania faktu wejścia w stosunek najmu S. S. począwszy od dnia [...]stycznia 2014 r.; 4) oświadczenia z dnia 12 lipca 2024 r. złożonego przez lokatorów zajmujących lokale sąsiadujące z lokalem nr [...] usytuowanym w [...] przy ul.[...], celem wykazania faktu zamieszkiwania przez niego w lokalu nr [...] usytuowanym w [...] przy ul. [...] od marca 2022 r. Argumentując wskazał, że jego średni miesięczny dochód netto wynosi ok. 820 zł, co daje dochód brutto w wysokości 1.024,00 zł miesięcznie. Zatem uważa, że spełnia kryteria § 5 Uchwały. Podał, że od marca 2022 r. zamieszkiwał z babcią S. S., PESEL [...], w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w [...] przy ul. [...], ponieważ wymagała całodobowej opieki z uwagi na stan zdrowia. Jego babcię S. S. łączyła z m. [...] umowa najmu lokalu mieszkaniowego zawarta w dniu [...] stycznia 2014 r. W dniu [...] października 2023 r. S. S. zmarła, a skarżący pozostał w lokalu i złożył wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Podał, że pismem z dnia 24 maja 2024 r. Urząd m. [...] poinformował go o treści uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2024 r. o odmowie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Jako podstawę odmowy wskazano § 18 ust. 2 pkt 2 Uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, zgodnie z którym pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która za pisemną zgodą Miasta lub na podstawie odrębnych przepisów była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, jeżeli najemca lub były najemca trwale opuścił lokal, a osoba, która pozostała w lokalu nieprzerwanie w nim zamieszkuje za zgodą właściciela co najmniej 7 lat. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie powinien znaleźć § 18 ust. 2 pkt 1 Uchwały, albowiem najemca zmarł, nie zaś opuścił trwale lokal stosownie do wymogu § 18 ust. 2 pkt 2 Uchwały. Zwrócił uwagę, że § 18 ust. 2 pkt 1 Uchwały nie wprowadza kryterium 7 lat zamieszkiwania w zajmowanym lokalu, a jedynie stanowi, że najemca zmarł, a osoba, która pozostała w lokalu nie wstąpiła w najem na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego. Dodatkowo § 18 ust. 4 Uchwały stanowi, że przez osoby, o których mowa w ust. 2 należy rozumieć: małżonka najemcy, byłego małżonka najemcy, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Oznacza to, że jako wnuk zmarłego najemcy może na podstawie powołanego przepisu ubiegać się o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Wskazał też, że § 4 Uchwały precyzuje, iż pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz w § 7 Uchwały, z zastrzeżeniem § 8 i § 9 Uchwały. Natomiast skarżącemu odmówiono udzielenia pomocy mieszkaniowej na podstawie § 18 Uchwały i to w oparciu o interpretację tego przepisu a contrario, co zdaniem skarżącego jest niedopuszczalne. Skarżący podsumowując wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, tj. § 18 Uchwały poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, jak również prawa procesowego, albowiem Zarząd Dzielnicy [...] w ogóle nie wyjaśnił obiektywnie sprawy, nie wziął pod uwagę interesu indywidualnego jednostki, ani też żadnych okoliczności indywidualnych i nie sposób oprzeć się wrażeniu, że rozpatrzenie sprawy przez Zarząd Dzielnicy [...] zostało ograniczone jedynie do poszukiwania kryteriów, na podstawie których możliwa byłaby odmowa przyznania mu pomocy mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Zdaniem organu, zaskarżona przez uchwała Zarządu Dzielnicy [...] nie jest uchwałą w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Z kolei stosowne do art. 40 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, organy gminy w zakresie zasad zarządu mieniem gminy, uchwały Rady m. [...], zarządzenia Prezydenta m.[...], czy uchwały zarządów dzielnic w zakresie gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Miasta, są działaniami organów podejmowanymi w imieniu osoby prawnej, jaką jest Miasto i odnoszą się do sfery właściciela w rozumieniu prawa cywilnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, że zgodnie z § 18 ust 2 pkt 2 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. Z analizy sprawy wynika, że wnioskodawca zamieszkał w lokalu bez zgody właściciela, tj. m.[...] od kwietnia 2023 r. i nie występował o wyrażenie zgody na zamieszkiwanie w tym lokalu. Co za tym idzie Zarząd Dzielnicy [...] nigdy nie wyraził zgody na zamieszkiwanie w ww. lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść́ skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestie związane z zawieraniem umów najmu lokali, w świetle ustawy o ochronie praw lokatorów, poddane są co do zasady instrumentom prawa cywilnego. Ustawa ta nie przewiduje bowiem załatwiania spraw dotyczących przyznawania lokali socjalnych w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Wręcz przeciwnie - zarówno odpłatne używanie lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 5), jak i najem wydzielonych z tego zasobu lokali socjalnych (art. 23), regulowane są umowami cywilnoprawnymi i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać będą sądy powszechne. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowało się, że charakter administracyjno- prawny ma jedynie pierwszy etap postępowania w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej przez gminę, kończący się podjęciem przez radę gminy uchwały w sprawie umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu (lub odmowy takiego zakwalifikowania), zaś uchwała wydana w tym przedmiocie podlega kontroli sądu administracyjnego (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, ONSAiWSA 2008 r., Nr 6, poz. 90). Przy rozpatrywaniu wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (dzielnicy miasta) realizuje bowiem zadanie wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania - zgodnie z zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) - winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie z nim umowy najmu lokalu mieszkalnego. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu, i ten etap, z uwagi na to, że kończy go zawarcie umowy, ma już zdecydowanie charakter cywilnoprawny. Zwrócić należy uwagę, że jako podstawę prawną wydania zaskarżonej uchwały Zarząd Dzielnicy podał m.in. § 18 ust. 2 pkt 1, § 18 ust. 5, § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 12, § 32 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały Rady Miasta st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. § 5 uchwały Rady Miasta znajduje się w rozdziale 2 "Kryteria udzielania pomocy mieszkaniowej", § 32 i 35 znajdują się w rozdziale 6 "Tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o pomoc mieszkaniową oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej". W myśl § 32 ust. 1 pkt 3 uchwały, wskazanego przez organ jako podstawa rozstrzygnięcia, wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela. Przepis § 32 ust. 2 pkt 6 ww. uchwały stanowi z kolei, że wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Będący podstawę prawną zaskarżonej uchwały § 35 ust. 1 stanowi zaś, że o zakwalifikowaniu do udzielenia pomocy mieszkaniowej rozstrzyga zarząd dzielnicy w drodze indywidualnej uchwały. Ponadto, zwrócić należy uwagę, że § 18 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy reguluje kwestie udzielania pomocy mieszkaniowej. Stosownie do § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która za pisemną zgodą Miasta lub na podstawie odrębnych przepisów była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, jeżeli najemca lub były najemca wspólnie zamieszkujący z wnioskodawcą zmarł, a osoba, która pozostała w lokalu nie wstąpiła w najem na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego. Analiza przywołanych przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy prowadzi do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej regulacje odnoszą się w sposób bezpośredni do kwestii udzielania przez m.[...] pomocy w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Jak wynika z uchwały NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, sprawy udzielania pomocy mieszkaniowej przez jednostki samorządu terytorialnego realizowane są w dwóch etapach. Etap dotyczący zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, a tego właśnie dotyczący zaskarżona uchwała, ma charakter administracyjnoprawny, a zatem sprawa zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej jest sprawą z zakresu władztwa publicznego, podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Rozstrzyga ona bowiem kwestię możliwości udzielenia skarżącemu pomocy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego w oparciu o przesłanki, o których mowa w § 18 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, co zresztą zostało wprost stwierdzone w jej treści. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały z dnia [...] maja 2024 r. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Skarga nie podlegała zatem uwzględnieniu. Podkreślenia wymaga, że choć w sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy k.p.a., to postępowanie z zakresu uzyskania pomocy gminy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych powinno być prowadzone z uwzględnieniem m.in. zasady prawdy obiektywnej oraz właściwego wyważenia interesu społecznego i indywidualnego jednostki. Zasady te mają zastosowanie do wszelkiego działania organów państwa w sferze stosunków publicznoprawnych i mogą być wywiedzione wprost z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (v. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2025/15, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem organu jest zatem uwzględnienie i wszechstronne rozważenie przy rozpatrywaniu sprawy wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej organ obowiązek ten należycie wypełnił. Dokonał wystarczających ustaleń faktycznych i dostatecznie rozważył cały materiał dowodowy, niezbędny do podjęcia uchwały w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej. Organowi nie można w tej sprawie zarzucić naruszenia prawa procesowego, nie naruszono również przepisów prawa materialnego. Negatywną przesłankę rozpoznania wniosku skarżącego stanowił przepis § 32 ust. 1 pkt 3 Uchwały, który nakazuje analizę wniosków osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową z uwzględnieniem kryterium "zamieszkiwania wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela". Z materiału dowodowego nie wynika, aby – w okolicznościach faktycznych tej konkretnej sprawy – można było mówić o istnieniu pisemnej zgody Miasta lub, na podstawie odrębnych przepisów, na zamieszkiwanie wnioskodawcy w tym lokalu. Zatem organ prawidłowo odmówił przyznania skarżącemu pomocy mieszkaniowej, ponieważ nie był on uprawniony do zamieszkiwania w lokalu. Organ niewątpliwie w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia powołał się na przepis § 18 ust. 2 pkt 1 Uchwały, a nie na § 18 ust. 2 pkt 2. Odwołanie się w uzasadnieniu uchwały do § 18 ust. 2 pkt 2 nie skutkuje jej wadliwością, gdyż argumentacja organu dotyczy ustępu 2 tego przepisu w zakresie możliwości udzielenia pomocy mieszkaniowej osobie, która była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie w nim zamieszkiwała, a zatem warunku, który obejmuje hipotezę normy prawnej, ujętej zarówno w pkt 1 jak i 2 ustępu 2 § 18 Uchwały. Odnosząc się z kolei do wniosków dowodowych, wskazać należy, iż istotą oraz celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2053/21; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 2713/21). Ograniczony zakres czynności sądu administracyjnego w tym zakresie jest powiązany z charakterem i rolą tego sądu. Rolą bowiem sądu jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a.), nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1238/20). Tymczasem wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia lokatorów z dnia 12 lipca 2024 r. (pochodzący z daty po wydaniu zaskarżonej uchwały) złożony został na okoliczność wykazania zamieszkiwania przez skarżącego w lokalu nr [...] przy ul.[...]. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji (uchwały), innymi słowy sąd ten orzeka na podstawie akt sprawy, a w aktach sprawy dokumenty wnioskowane w pkt 4.1.- 4.3. się znajdują. Zdaniem Sądu, poczynione w sprawie ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, w związku z czym nie sposób zarzucić organowi dowolności w ustalaniu stanu faktycznego oraz w ocenie materiału dowodowego, który należy uznać za kompletny. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera wszystkie niezbędne elementy. W opisanych okolicznościach zaskarżona uchwała jest zatem prawidłowa i uzasadniona w świetle stanu faktycznego i prawnego, dlatego skarga została oddalona na podstawie art.151 p.p.s.a.