II SA/Wa 142/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi B. R. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę. Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z poźn. zm. ), zwanej dalej k.p.a. po rozpoznaniu zażalenia B. R. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wskazał m.in., że pismem z dnia [...] lipca 2020 r. B. R., na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez 5 lat przy wykonywaniu zadań policyjnych, tj. zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub służby w Służbie Celno-Skarbowej, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, wskazując, że powyższe zaświadczenie jest jej niezbędne do celów emerytalnych. W odpowiedzi na ww. wniosek, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. pismem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] poinformował wnioskodawczynię, że zadania policyjne wykonywała w okresie od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. tj. przez okres 3 miesięcy. Organ podał, że pismem z dnia [...] lipca 2020 r. wnioskodawczyni złożyła do Szefa KAS zażalenie na "postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. nr [...]", będące odpowiedzią na wniosek z dnia [...] lipca 2020 r. wnosząc o uchylenie tego "postanowienia" i zobowiązanie organu I instancji do wydania zaświadczenia żądanej treści. Szef KAS wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. Organ stwierdził, że zadania policyjne skarżąca realizowała od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. w Służbie Celno-Skarbowej. Natomiast pozostałe zadania wykonywane przez wnioskodawczynię, nie były zadaniami policyjnymi. B. R. wniosła na ww. postanowienie zażalenie do Szefa KAS. Szef KAS utrzymując postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. w mocy postanowienie organu I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie B. R. domaga się wydania zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przez 5 lat zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub w Służbie Celno-Skarbowej. Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie oraz dokonana analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądanych treści dotyczących realizacji ww. zadań, co znalazło wyraz w treści rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2020 r. Wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi Służby Celnej lub Służby Celno-Skarbowej zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby i dodatkowo posiada w stażu służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub 5 lat służby w Służbie Celno-Skarbowej. Szef KAS wskazał, że nabycie tzw. "wysługi emerytalnej", czyli 5 letniego okresu służby przy realizacji zadań policyjnych, o którym mowa powyżej, uzasadnione jest szczególnymi warunkami pełnienia służby przez funkcjonariusza. Potwierdzeniem tego jest stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13, uznał podobieństwo pewnych zadań Służby Celnej do zadań policyjnych. Trybunał uznał, iż prawo do świadczeń emerytalnych służb mundurowych przysługuje tylko tym funkcjonariuszom, którzy realizują zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o Służbie Celnej. Wykonywanie więc zadań o ściśle policyjnym charakterze, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacja wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej, jest decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych. Szef KAS wskazał, że w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były rożne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań. To zróżnicowanie i odmienny charakter zadań realizowanych przez Służbę Celną, w świetle wyroku Trybunału, prowadzi do tezy, iż tylko określonej grupie funkcjonariuszy można przypisać faktyczną realizację zadań ściśle związaną z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem oraz zwalczaniem przestępczości. Przyjęcie takiego zakresu podmiotowego art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej i ograniczenie go do tych funkcjonariuszy, którzy realizują zadania określone w ww. przepisach warunkuje uznanie, iż tylko zadania realizowane przez Skarżącą w okresie służby w Służbie Celno-Skarbowej, są zadaniami o których mowa w 12. ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Szef KAS wskazał, że dane, w posiadaniu których jest organ nie potwierdziły, że wnioskodawczyni realizowała ww. zadania również w pozostałych okresach służby w Służbie Celnej. Organ podniósł, że do potwierdzenia wykonywania zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 wyżej powołanej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, konieczna jest ich faktyczna realizacja, poparta zapisami wynikającymi z kart zakresu obowiązków i uprawnień, kart opisu stanowisk służbowych w ww. komórkach organizacyjnych bądź innych dokumentów będących w posiadaniu organu. Analiza dokumentów znajdujących się w aktach osobowych, regulaminów organizacyjnych jednostek Służby Celnej z badanego okresu (teczki rzeczowe), decyzji dotyczących funkcjonowania Urzędu Celnego w B. i Izby Celnej w B., dowodów dołączonych do wniosku przez Skarżącą potwierdziła, iż zadania policyjne wykonywane były przez wnioskodawczynię w okresie pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej w B. od [...].03.2017 do [...].05.2017, tj. przez 3 miesiące. Szef KAS wskazał, że upoważnienia zawarte w decyzjach, w tym w Decyzji nr [...] Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2006 roku w sprawie upoważnienia niektórych funkcjonariuszy celnych/pracowników Izby Celnej w B. do załatwiania spraw, podpisywania pism oraz wydawania rozstrzygnięć w imieniu Dyrektora określonych w art. 1b ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, na które powołuje się wnioskodawczyni wskazując na realizowanie zadań policyjnych, mają konkretny zakres - odnoszą się do zadań i obowiązków realizowanych przez daną komórkę organizacyjną. Wnioskodawczyni podniosła, że w § 1pkt 1 ppkt 4 lit. a) ww. decyzji wskazano, że Dyrektor IC upoważnia B. R. - [...], do podejmowania czynności oraz do załatwiania w jego imieniu spraw określonych w art. 1b ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Z treści art. 1b ww. ustawy wynika, że jednym z tych zadań było zwalczanie i ściganie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych w zakresie ustalonym Kodeksem karnym skarbowym. Wśród zadań zaś zawartych w kartach zakresów i obowiązków jak też postanowieniach regulaminów organizacyjnych brak jest zadań o charakterze policyjnym. Organ wskazał, że zapisy ww. dokumentów nie wskazują, ani nie potwierdzają by wnioskodawczyni wykonywała zadania, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt. 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt. 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 o Służbie Celnej. Głównym zadaniem komórki, w której pełniła służbę było: "(...) wykonywanie zadań, [...] zgodnie z rocznym planem [...] jak również w toku nieplanowanych zadań [...] zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, rozporządzeń wykonawczych do ustawy oraz standardami [...] (...)". Zapisy w regulaminach organizacyjnych wskazują, iż zadania [...] wykonywane w danej komórce polegały przede wszystkim na ocenie działalności izby i podległych jej komórek, m.in. w zakresie efektywności i skuteczności systemów zarządzania i kontroli, w zakresie wiarygodności sprawozdań finansowych oraz sprawozdań z wykonania budżetu. Zapisy te nie potwierdzają, by zadania realizowane przez funkcjonariuszy pełniących służbę na stanowisku [...], były rozpoznawaniem, zwalczaniem, wykrywaniem i zapobieganiem przestępczości. Zakres zadań realizowanych przez B. R. miał jedynie charakter czynności doradczych prowadzących do wydania opinii mającej na celu usprawnienie działania [...]/ komórki w rożnych obszarach działalności. Organ zwrócił uwagę, że decyzja Dyrektora Izby Celnej stanowiła upoważnienie dla wszystkich kierowników komórek organizacyjnych i obok np. kierującego Wydziałem Akcyzy wymieniony jest tam także kierujący Wydziałem Intrastat czy Informatyką albo Logistyką. Z regulaminu z kolei wynika, że kierujący stanowiskiem (wieloosobowym stanowiskiem ds. [...]) w ramach upoważnienia określonego w § 18 pkt 4 niniejszego regulaminu, w zakresie działania komórki, podejmuje decyzje i podpisuje pisma nie zastrzeżone do kompetencji innych osób, określone w § 14 ust. 4 niniejszego regulaminu. Organ wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniami wnioskodawczyni, iż przywołane przez nią Sprawozdanie nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. z czynności [...] nt. Ocena postępowania Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w B. i podległych Grup Mobilnych przy rozpoznawaniu, zapobieganiu i wykrywaniu przestępstw i wykroczeń skarbowych związanych z przywozem i wywozem towarów, świadczy o tym, że wnioskodawczyni wykonywała zadania policyjne. W przypadku przeprowadzania przez wnioskodawczynię czynności [...] dotyczyły one jedynie oceny postępowania Wydziałów Zwalczania Przestępczości i Grup Mobilnych w oparciu o protokoły kontroli, obserwacji i odtworzenia realizowanych zadań przez funkcjonariuszy celnych [...] komórek. Z powyższego wynika, że wnioskodawczyni czynności związanych z rozpoznawaniem, zwalczaniem i wykrywaniem przestępstw i wykroczeń nie wykonywała. Wymieniane przez wnioskodawczynię działania - wskazywanie Kierownictwu izby jakie należy podjąć działania, jak należy stosować przepisy aby skutecznie i efektywnie rozpoznawać, zapobiegać i wykrywać przestępstwa i wykroczenia skarbowe związane z przywozem i wywozem towarów, stanowiły zalecenia [...], w których wnioskodawczyni zwracała uwagę na pewne kwestie dotyczące poprawy działania Wydziału Zwalczania Przestępczości, a nie działania o bezpośrednio policyjnym charakterze. Organ wyjaśnił, że z treści przywoływanego przez wnioskodawczynię zadania "przekazywanie informacji Działowi Karnemu Skarbowemu o niemożliwości przeprowadzenia egzekucji należności Skarbu Państwa" nie wynika, że realizowała zadania w obszarze rozpoznawania, wykrywanie, zwalczania przestępstw i wykroczeń skarbowych. Samo zadanie "przekazywanie informacji do komórki KS o niemożności realizacji egzekucji" może mieć rożne aspekty i nie wskazuje, że jest to np. zawiadamianie o możliwości popełnienia przestępstwa. Szef KAS wskazał, że art. 2 ust.2 ustawy o Służbie Celnej stanowi, że zadania określone w ust. 1 wykonuje się, podejmując odpowiednio czynności kontrolne, czynności [...], prowadząc postępowania przygotowawcze zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U z 2016 r poz. 1749), lub prowadząc postępowania celne, podatkowe lub administracyjne. Jako dowód na potwierdzenia uczestniczenia przy wykonywaniu tzw. zadań policyjnych wnioskodawczyni wskazała przykładowe czynności [...] realizowane w obszarze zwalczania przestępczości, które wykonywała na polecenie Dyrektora Departamentu Kontroli Celnej, Podatkowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów z upoważnienia Szefa Służby Celnej wyrażone w piśmie nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Jako dowód załączyła pismo Ministerstwa Finansów nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym Szef Służby Celnej zlecił przeprowadzenie czynności [...] w zakresie wdrożenia koncepcji Stanowiska Superwizor w Drogowych Przejściach Granicznych - zadanie [...] Wdrożenie i funkcjonowanie koncepcji stanowiska Superwizor w drogowych oddziałach granicznych podległych Izbie Celnej w B. Z przedłożonej przez wnioskodawczynię dokumentacji wynika, że w trakcie czynności [...] zespół [...] dokonał oceny (pozytywna z zastrzeżeniami), analizy jak funkcjonuje stanowisko Superwizora w drogowych przejściach granicznych i przedstawił swoje wnioski i opinie [...] w końcowej części sprawozdania. Przekazał też zalecenia co do poprawy funkcjonowania koncepcji w drogowych przejściach granicznych. Była to rekomendacja określonych działań dla Kierownictwa, ale działań tych nie można uznać za zapobieganie, zwalczanie czy wykrywanie przestępstw i wykroczeń skarbowych. Organ stwierdził, że wnioskodawczyni wykonywała czynności typowe dla [...], a nie zadania policyjne. Szef KAS zaznaczył przy tym, że wydanie zaświadczenia nie polega na interpretacji przepisów prawa. Organ wystawiający zaświadczenie nie rozstrzyga o zaliczeniu konkretnych okresów do okresów realizacji zadań policyjnych, nie dokonuje też interpretacji przepisów w tym zakresie. Do jego zadań należy potwierdzenie dostępnych danych i informacji w formie zaświadczenia. Organ stwierdził, że brak zapisów o treści i brzmieniu wskazujących jednoznacznie na realizację zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 wyżej powołanej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, stanowi podstawę zasadności odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawczynię treści. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że wnioskodawczyni realizowała zadania policyjne przez okres służby w Służbie Celno-Skarbowej, tj. przez 3 miesiące. Pozostałe realizowane przez wnioskodawczynię zadania w ramach służby w komórkach egzekucyjnych i [...] nie stanowią zadań, o których mowa w art. art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Organ dokonał właściwej oceny materiału zebranego w niniejszej sprawie i właściwie dokonał ustaleń związanych z okresami realizacji tych zadań. Realizacji zadań policyjnych nie dowodzą także zapisy z decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z lat 2001-2011 dotyczące zbierania i przekazywania informacji o przeciwdziałaniu wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowania terroryzmu, jak również kontroli oraz zbierania i przekazywania informacji o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Nie mają one bowiem charakteru zindywidualizowanego a zapisy w nich zawarte nie znajdują odzwierciedlenia w kartach zakresu obowiązków i uprawnień bądź w innych dokumentach odnoszących się do osoby wnioskodawczyni, lecz dotyczą wszystkich funkcjonariuszy i pracowników Izby Celnej w B. i z tego względu nie mogą być wystarczające do wystawienia zaświadczenia potwierdzającego, że wnioskodawczyni, w oparciu o ww. dokumenty, realizowała zadania policyjne. Reasumując organ stwierdził, że katalog zadań wymienionych w kontekście zapisów znajdujących się w dokumentach posiadanych przez Dyrektora Izby administracji Skarbowej w B. prowadzi do konkluzji, iż organ nie mógł potwierdzić danych objętych wnioskiem poprzez wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Przy ocenie zasadności odmowy wydania zaświadczenia istotne jest, iż stanowi ono wyłącznie przejaw wiedzy, nie zaś woli organu administracji. Zgodnie z wiedzą Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. oraz zapisami wynikającymi z dokumentacji będącej w jego posiadaniu, zadania realizowane przez wnioskodawczynię, z wyłączeniem okresu zaliczonego przez organ I instancji, nie są zadaniami o charakterze policyjnym. Organ biorąc pod uwagę fakt, że obowiązujące przepisy prawa umożliwiają ustalenie - przede wszystkim na podstawie opisu stanowiska i kart zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza - czy i przez jaki okres dany funkcjonariusz wykonywał zadania określone odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, przedstawiony stan faktyczny oparty na zgromadzonych w sprawie materiałach nie potwierdza co najmniej 5 letniego okresu realizacji przez wnioskodawczynię zadań policyjnych. Wykonywanie ich winno bowiem wynikać z powierzonych funkcjonariuszowi do realizacji obowiązków służbowych i znaleźć swoje potwierdzenie w dokumentach, będących w posiadaniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. Organ wskazał, że materiały zebrane w przedmiotowej sprawie, stanowią wystarczającą podstawę do potwierdzenia rodzaju wykonywanych przez wnioskodawczynię zadań w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem organu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wydając zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Tym samym, w świetle wyżej przedstawionych argumentów, nie było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt wykonywania przez wnioskodawczynię zadań policyjnych przez okres 5 lat. W postępowaniu wykazano, że nie ma dokumentacji, z której wynikałoby, aby wnioskodawczyni realizowała przez wskazany okres, zadania policyjne. Skoro zaświadczenie, jak wyjaśniono wcześniej, jest wydawane w oparciu o posiadaną przez organ ewidencję, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie. Postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi B. R., reprezentowanej przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania - tj.: - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, w której właściwe było uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż wszystkie okresy służby skarżącej: od dnia [...].09.1999r. do dnia [...].05.20l7r., były okresami, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...)- tj. okresami wykonywania zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. 1999 nr 72 poz.802 ) lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. 2009 nr 168 poz.1323) - tj. tzw. zadań policyjnych; - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i wybiorcze rozpatrzenie materiału dowodowego, co nie wpłynęło na obiektywne i rzetelne rozpatrzenie sprawy; - naruszenie art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania z jakich przyczyn organ uznał, iż nie zachodzą podstawy do wydania zaświadczenia potwierdzającego, iż wszystkie okresy służby skarżącej: od dnia [...].09.1999r. do dnia [...].05.2017r. są okresami wykonywania zadań policyjnych; - naruszenie art. 8 i 9 k.p.a., poprzez uznanie, nie poparte dowodami, że organ nie dysponuje materiałem dowodowym niezbędnym do orzeczenia, iż wszystkie okresy służby skarżącej: od dnia [...].09.1999r. do dnia [...].05.2017r. są okresami wykonywania zadań policyjnych; - naruszenie art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji; - naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 219 i 126 k.p.a. poprzez nie wykazanie jakie dokumenty organ wziął pod uwagę wydając skarżone postanowienie, powodów których nie wziął pod uwagę lub nie zakwalifikował jako potwierdzające, że wszystkie okresy służby skarżącej: od dnia [...].09.1999r. do dnia [...].05.2017r. nie mogą być uznane jako potwierdzające wykonywanie zadań policyjnych. II. naruszenie przepisów prawa materialnego - tj.: - art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. z 2018r., poz. 2373) w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz członków ich rodzin, poprzez ich niezastosowanie i odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego, iż wszystkie okresy służby skarżącej; od dnia [...].09.1999r. do dnia [...].05.2017r. są okresami wykonywania zadań policyjnych, tj. zadaniami potwierdzającymi staż w Służbie Celnej przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 72, poz.802 ) lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. 2009 r. Nr 168, poz.1323); - naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego błędną wykładnie polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że posiadane przez organ dokumenty oraz przedstawiane przez skarżącą dowody nie dały podstawy do potwierdzenia, iż wykonywała zadania policyjne przez okres minimum 5 lat. W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie podniesionych zarzutów. Wskazał, że z rozstrzygnięciem organu nie sposób się zgodzić. Podniósł m.in., że w celu przytoczenia okoliczności wykonywania czynności przez skarżącą wskazać należy, iż karty zakresu obowiązków i uprawnień skarżącej wskazują, że obowiązki i prawa funkcjonariusza celnego wynikają z postanowień ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm.) oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Podał, że skarżąca wykonywała szereg zadań policyjnych w następujący sposób. Wskazał m.in. na przekazywanie informacji Działowi Karnemu Skarbowemu o niemożliwości przeprowadzenia egzekucji należności Skarbu Państwa a właśnie te informacje (dotyczące w głównej mierze samochodów sprowadzanych w ramach mienia przesiedlenia i samochodów tzw. "składaków") były miedzy innymi podstawa do wszczęcia postępowań karnych skarbowych i wykroczeń skarbowych, przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ściganie ich sprawców w zakresie określonym innymi ustawami tj. zadań o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Pełnomocnik powołał się też m.in. na Sprawozdanie nr [...] z dnia [...].07.2008 r., na wskazywanie Kierownictwu izby jakie należy podjąć działania, jak należy stosować przepisy aby skutecznie i efektywnie rozpoznawać, zapobiegać i wykrywać przestępstwa i wykroczenia skarbowe związane z przywozem i wywozem towarów, na upoważnienie Dyrektora udzielone skarżącej jako [...] do podejmowania czynności oraz do załatwiania w imieniu Dyrektora spraw wynikających z zadań dyrektora izby celnej, czy na regulamin organizacyjny Urzędu Celnego w B. Wskazał, że w praktyce Izby Celnej w B. nie wszystkie obowiązki, nakazy określonych zachowań, uprawnień itp. były zamieszczane w kartach zakresów obowiązków i uprawnień funkcjonariuszy (istniał szablon, który zawierał podstawowe zapisy zawarte w kartach). Podniósł, że z przepisów nie wynika, iż osobą wykonującą tzw. zadania policyjne jest jedynie osoba, której wprost wskazano w karcie funkcjonariusza, że będzie takie obowiązki wykonywać, a wiec należy przyjąć, iż wykonywanie czynności policyjnych jest uzależnione - tak jak w przypadku skarżącej od wykonywanych faktycznie przez nią czynności. Pełnomocnik podniósł, że większość argumentów przytaczanych w skardze było przez skarżącą podnoszona w zażaleniu do Szefa KAS. W zaskarżonym postanowieniu Szef KAS nie odniósł się do nich w sposób precyzyjny, a do części dokumentów przedstawionych przez skarżącą w zażaleniu nie odniósł się w ogóle. Zdaniem pełnomocnika w postanowieniu znalazł się jedynie lakoniczne zapisy o braku wystarczających zapisów w kartach zakresów obowiązków skarżącej, które nie pozwalają na stwierdzenie realizowania tzw. zadań policyjnych. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma wszakże charakter uproszczony w porównaniu do wydania decyzji, jednak nie zwalnia to organu z obowiązku zapewnienie należytej staranności i wykazania przesłanek, jakimi kierował się wydając swoje rozstrzygnięcie. Nie wykazując ani nie analizując w żaden sposób zakresów obowiązków skarżącej, ani innych dokumentów wewnętrznych organ w oczywisty sposób naruszył art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i wybiorcze rozpatrzenie materiału dowodowego, co nie wpłynęło na obiektywne i rzetelne rozpatrzenie sprawy i tym samym naruszając art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania z jakich przyczyn organ uznał, iż nie zachodzą podstawy do wydania zaświadczenia potwierdzającego, iż wszystkie okresy służby skarżącej: od dnia [...].09.1999r. do dnia [...].05.2017r. są okresami wykonywania zadań policyjnych. Pełnomocnik wskazał, że organ w żaden sposób nie wyjaśnia jakie dokumenty wziął pod uwagę orzekając o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia żądanej treści, których dokumentów nie wziął pod uwagę co dodatkowo skutkuje naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 219 i 126 k.p.a. Skarżone postanowienie dotknięte jest również naruszeniem innych przepisów postępowania-tj. art. 8 i 9 k.p.a. poprzez uznanie, nie poparte dowodami, że organ nie dysponuje materiałem dowodowym niezbędnym do orzeczenia, iż wszystkie okresy służby skarżącej są okresami wykonywania zadań policyjnych oraz naruszeniem art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do zarzutów skargi i podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał m.in., że skarżąca domaga się dokonania swego rodzaju interpretacji realizowanych przez nią zadań w kierunku poświadczenia, że pełniła służbę przy wykonywaniu zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Organ w trybie postępowania o wydanie zaświadczenia nie dokonuje interpretacji, nie prowadzi szeroko zakrojonego postępowania co do charakteru realizowanych przez funkcjonariusza zadań, może jedynie potwierdzić istniejące fakty i okoliczności, które wynikają z dokumentów odzwierciedlających przebieg służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zarówno zaskarżone postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2020 r. nie naruszają prawa. W sprawie tej nie został naruszony ani przepis art. 218 § 2 k.p.a., ani art. 219 k.p.a., na podstawie którego wydano postanowienie. Organy nie naruszyły także przepisów powołanych w skardze. Organ, rozpatrując wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia przeprowadził w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i w treści samego uzasadnienia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji. W ocenie Sądu organ należycie przeprowadził postępowanie, które nie pozwoliło na wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez okres 5 lat przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Organ wykazał w sposób wyczerpujący, iż przeprowadzona analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji organu, w tym kart zakresu obowiązków i uprawnień, kart opisu stanowisk, nie potwierdziła istnienia dowodów (dokumentów) wskazujących, że skarżąca posiada ww. staż służby we wskazanym wymiarze. Trafnie stanowisko to podzielił organ odwoławczy, zasadnie utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji. Organ nie naruszył tym samym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej lub w Służbie Więziennej, z wyjątkiem funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej z uwzględnieniem okresów służby i okresów z nią równorzędnych. W przypadku funkcjonariuszy Służby Celnej lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej dodatkowo wymagane jest posiadanie stażu służby co najmniej 5 lat: (1) przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub (2) służby w Służbie Celno-Skarbowej (ust. 2). Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, do zadań Służby Celnej należy realizacja polityki celnej państwa w części dotyczącej przywozu i wywozu towarów, a w szczególności: rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ściganie ich sprawców, w zakresie określonym innymi ustawami (pkt 4); rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony dóbr kultury oraz ochrony własności intelektualnej, a także przestępstw i wykroczeń związanych z wprowadzaniem na polski obszar celny oraz wyprowadzaniem z polskiego obszaru celnego towarów objętych ograniczeniami lub zakazami, w szczególności takich jak: odpady szkodliwe, substancje chemiczne, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe oraz broń, amunicja, materiały wybuchowe i technologie objęte kontrolą międzynarodową (pkt 5). Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, do zadań Służby Celnej należy realizacja polityki celnej w części dotyczącej przywozu i wywozu towarów oraz wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności: rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących wprowadzania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyprowadzania z jej terytorium towarów objętych ograniczeniami lub zakazami obrotu ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny lub bezpieczeństwo międzynarodowe, w szczególności takich jak odpady, substancje chemiczne i ich mieszaniny, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe, broń, amunicja, materiały wybuchowe, prekursory materiałów wybuchowych podlegające ograniczeniom oraz towary i technologie o znaczeniu strategicznym (pkt 4), rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ściganie ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, z późn. zm.), zwanej dalej "Kodeksem karnym skarbowym" (pkt 5), rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń przeciwko: a) zdrowiu, określonych w art. 55, 57, 61 i 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r. poz. 224 i 437), b) dobrom kultury, określonych w art. 109 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446, z 2015 r. poz. 397, 774 i 1505 oraz z 2016 r. poz. 1330) i w art. 53 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1506), c) prawom własności intelektualnej, określonych w art. 116-118 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 666 i 1333) i w art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 oraz z 2015 r. poz. 1266, 1505 i 1615), d) przyrodzie, określonych w art. 128 i art. 131 pkt 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422), e) środowisku, określonych w art. 183 § 2, 4, 5 i 6, w przypadku czynów, o których mowa w art. 183 § 2, 4 i 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137), zwanej dalej "Kodeksem karnym", oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, określonych w art. 244 Kodeksu karnego, w zakresie niestosowania się do zakazu wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, f) ograniczeniom obrotu towarami i technologiami o znaczeniu strategicznym, określonym w art. 33 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 194 oraz z 2016 r. poz. 1228) - oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez Służbę Celną (pkt 6). W sprawie tej organ odniósł się do zarzutów zażalenia i w sposób wyczerpujący wykazał, że nie dysponuje dokumentami ani rejestrami pozwalającymi przyjąć, ze skarżąca wykonywała zadania policyjne przez 5 lat. W zaskarżonym postanowieniu zostało nadto jednoznacznie wykazane, że dokumenty na które powoływała się skarżąca nie dają podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. Organ przeanalizował m.in. upoważnienia zawarte w decyzjach, w tym w Decyzji nr [...] Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2006 roku w sprawie upoważnienia niektórych funkcjonariuszy celnych/pracowników Izby Celnej w B. do załatwiania spraw, podpisywania pism oraz wydawania rozstrzygnięć w imieniu Dyrektora określonych w art. 1 b ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, na które powoływała się skarżąca. Trafnie wskazał, że wśród zadań zawartych w kartach zakresów i obowiązków jak też postanowieniach regulaminów organizacyjnych brak jest zadań o charakterze policyjnym. Podniósł, że głównym zadaniem komórki, w której pełniła służbę Skarżąca było: "(...) wykonywanie zadań, [...] zgodnie z rocznym planem [...] jak również w toku nieplanowanych zadań [...] zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, rozporządzeń wykonawczych do ustawy oraz standardami [...] (...)". Nie sposób podważyć twierdzenia organu, że zapisy w regulaminach organizacyjnych nie potwierdzają, by zadania realizowane przez funkcjonariuszy pełniących służbę na stanowisku [...], były rozpoznawaniem, zwalczaniem, wykrywaniem i zapobieganiem przestępczości. Zakres zadań realizowanych przez skarżącą, jak wskazał organ, miał jedynie charakter czynności doradczych prowadzących do wydania opinii mającej na celu usprawnienie działania [...]/ komórki w rożnych obszarach działalności. Organ odniósł się też m.in. do Sprawozdania, na które powoływała się skarżąca. Trafnie stwierdził, że czynności [...], w tym zalecenia, nie są czynnościami związanymi z rozpoznawaniem, zwalczaniem i wykrywaniem przestępstw i wykroczeń. Odmienne twierdzenia skarżącej zawarte w skardze stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organu dokonanymi na podstawie posiadanych przez organ rejestrów i dokumentów. Organ przeanalizował posiadaną dokumentację dotycząca służby skarżącej w poszczególnych komórkach organizacyjnych i miał podstawy, aby przyjąć, że posiadane rejestry i dokumenty nie dają możliwości stwierdzenia w drodze zaświadczenia, że skarżąca realizowała tzw. zadania policyjne, określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4 - 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej przez okres 5 lat. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt 39/13 (publ. OTK-A 2015/3/27) stwierdził, że funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji oraz, że to podobieństwo wykonywanych zadań przekłada się na zakres faktycznie podejmowanych czynności i stopień narażenia zdrowia i życia. Z tej racji Trybunał uznał, że sytuacja prawna funkcjonariuszy Służby Celnej, wykonujących zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 4 - 6 ustawy o Służbie Celnej, jest podobna do sytuacji prawnej funkcjonariuszy Policji. Tym samym przyjął, że nie znajduje konstytucyjnego uzasadnienia odmienne potraktowanie tej grupy funkcjonariuszy Służby Celnej względem funkcjonariuszy Policji w zakresie prawa do zaopatrzenia emerytalnego. W świetle powołanego wyroku Trybunału, to wykonywanie zadań o ściśle policyjnym charakterze, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacji wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej jest decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych. W sytuacji gdy posiadana przez organ dokumentacja nie potwierdza, aby skarżąca realizowała przez okres 5 lat zadania określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4 - 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, organ nie miał podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Podstawę postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stanowi art. 219 k.p.a., który jest częścią regulacji działu VII k.p.a. Tym samym postanowienie to wydawane jest poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. nie są trafne. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie jest dopuszczalne wnioskowanie o zdarzeniach, które wedle przepisów stanowią podstawę do wydania zaświadczenia. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu prowadzonym na skutek żądania wydania zaświadczenia nie rozstrzyga się w indywidualnej sprawie administracyjnej o obowiązku, czy uprawnieniu jednostki. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone należycie. Organ poddał analizie dokumenty zawarte w aktach osobowych, upoważnienia, regulaminy, decyzje, które zdaniem skarżącej mogły wskazywać na wykonywanie zadań policyjnych. Podkreślenia wymaga, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego (v. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10, Lex nr 1082571, wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I OSK 104/09, Lex nr 594852). Właściwy organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych, bez potrzeby ich kreowania (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1616/09). Istota zaświadczenia tkwi w tym, że nie jest ono aktem woli organu, ale aktem wiedzy (v. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1537/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ dokonał wyczerpujących ustaleń na podstawie dostępnych danych pozostających w dyspozycji organu. Powyższe wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji, które nie naruszają art. 107 § 3 k.p.a. Za nietrafny w świetle powyższego Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 11 k.p.a., albowiem zaskarżone postanowienie nie pozostawia wątpliwości dlaczego odmówiono wydania zaświadczenia żądanej treści. Odmienna ocena skarżącej od oceny organu, co do możliwości wydania zaświadczenia żądanej treści, w tym samo twierdzenie skarżącej, iż we wszystkich okresach służby od [...].09.1999 r. wykonywała ona tzw. zadania policyjne, nie stanowi o braku zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. Biorąc pod uwagę, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organy wykazały, że podjęły niezbędne działania celem należytego rozpatrzenia wniosku strony. Wobec braku dokumentacji mogącej stanowić podstawę wydania zaświadczenia żądanej treści, zasadnie organ zastosował przepis art. 219 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.