II SA/Wa 1440/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), z dniem [...] kwietnia 2018 r. - uchylił sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2018 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień [...] czerwca 2018 r., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] kwietnia 2014 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wpłynęło z Prokuratury Okręgowej w B. postanowienie o przedstawieniu zarzutów skarżącemu D. K., wydane w toku prowadzonego śledztwa (vide: sprawa o sygn. akt [...]), zgodnie z brzmieniem którego skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2014 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. przedstawił zarzut popełnienia przestępstwa o to, że:[pic] "w okresie od [...] sierpnia 2012 r. do [...] września 2012 r. w B., jako funkcjonariusz Oddziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w B., w związku z pełnieniem funkcji publicznej, działając w zamiarze, aby R. T. uniknął [pic]odpowiedzialności za popełnione wykroczenia drogowe, naruszył przepisy prawa i obowiązki służbowe nakłaniając funkcjonariusza Oddziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w B. J. D., podczas służby w dniu [...] sierpnia 2012 r. do naruszenia przepisów prawa oraz obowiązków służbowych poprzez odstąpienie od ukarania mandatem karnym [pic][pic]w wysokości co najmniej 200 zł oraz co najmniej 5 punktów karnych R. T. za popełnione wykroczenia podczas kierowania samochodem w ruchu drogowym, tj. za korzystanie [pic]podczas jazdy z telefonu komórkowego w sposób wymagający trzymania słuchawki w ręku, nie posiadanie przy sobie dokumentów oraz kierowanie pojazdem niedopuszczonym do ruchu,[pic] a następnie w dniu [...] września 2012 r. przyjął od R. T., za pośrednictwem funkcjonariuszy Policji K. C., w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa i obowiązków służbowych, korzyść majątkową w postaci alkoholu wartości co najmniej 60 zł, tj. o czyn z art. 228 § 1 i § 3 k.k.". W związku z powyższym, w dniu [...] kwietnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] zawiesił skarżącego [pic]w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [pic][pic][...] czerwca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. przedłużył skarżącemu zawieszenie na okres do czasu ukończenia postępowania [pic]karnego. W dniu [...] stycznia 2015 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wpłynęło z Prokuratury Okręgowej w B. pismo informujące o tym, że w dniu [...] grudnia 2014 r. Prokuratura Okręgowa w B. Wydział [...] (vide: sygn. akt [pic][...]) skierowała do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia przeciwko skarżącemu, oskarżonemu o czyn [pic]z art. 228 § 1 i § 3 k.k. W dniu [...] kwietnia 2015 r., po upływie 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych dowódca Oddziału [...] Policji w B. skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wniosek personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Powyższy wniosek w dniu [...] maja 2015 r. został rozpatrzony negatywnie, co oznaczało, że skarżący pozostał w szeregach Policji, [pic]będąc zawieszonym w czynnościach służbowych. W dniu [...] czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w B. wyrokiem uniewinnił skarżącego od zarzucanego mu czynu. W wyniku apelacji wniesionej od powyższego wyroku Sądu Rejonowego w B., Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt [...], uchylił w tym zakresie wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Mają powyższe na względzie, Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 61 [pic]§ 1 k.p.a., w dniu [...] lutego 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego D. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, biorąc za podstawę wszczęcia tego postępowania upływ 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych w sytuacji, w której nie ustała przyczyna będąca podstawą tego zawieszenia. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w B. - działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. zwolnił skarżącego D. K. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Komendant Wojewódzki Policji w B. wskazał na wstępie, że z treści art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji wynika, że zwolnienie policjanta na tej podstawie może nastąpić w przypadku zaistnienia dwóch przesłanek: upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz nieustania przyczyn będących podstawą owego zawieszenia. Komendant Wojewódzki Policji w B. stwierdził, że w dacie wydania rozkazu personalnego obie przesłanki zostały spełnione, z uwagi na fakt, że skarżący jest zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2014 r., co oznacza, że upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach [pic]służbowych nastąpił już w dniu [...] kwietnia 2015 r., a także z uwagi na fakt, iż postępowanie karne, które było podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego nie zostało ukończone. Komendant Wojewódzki Policji w B. wskazał, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny, [pic]co oznacza, że podlega uznaniu administracyjnemu. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w ramach tego uznania organ podejmuje decyzję w sposób swobodny, ale nie dowolny, kierując się między innymi ogólną zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażoną w art. 7 k.p.a. Organ pierwszej instancji stwierdził, że jeśli chodzi o interes społeczny, należy po pierwsze odnieść się do sytuacji kadrowej w komórce organizacyjnej Policji, w której skarżący jest mianowany na stanowisko służbowe w kontekście jego nieobecności w służbie oraz do sytuacji procesowej tego policjanta. Organ wskazał w tym kontekście, iż przez okres ostatnich blisko 4 lat, pod nieobecność skarżącego w służbie jego obowiązki służbowe musiały być permanentnie rozdzielane pomiędzy innych funkcjonariuszy, pomimo, że już w kwietniu 2015 r. upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia strony w czynnościach służbowych. Organ pierwszej instancji zauważył, że postępowanie karne na etapie sądowym powróciło do jego wstępnego etapu i jest dalekie do prawomocnego zakończenia. Oznacza to w konsekwencji, że skarżący pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych, nie ustały przesłanki tego zawieszenia, tym samym nie może pełnić służby, a jego obowiązki nadal muszą wykonywać inni policjanci. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., jest to ewidentnie niekorzystna okoliczność zarówno dla dobra służby, jak i dla interesu społecznego. W tej sytuacji, organ uznał, że bieżący stan postępowania karnego, które toczy się przeciwko skarżącemu funkcjonariuszowi i który daleki jest od rychłego prawomocnego zakończenia, wymaga ustabilizowania sytuacji kadrowej w jego macierzystej jednostce Policji. Komendant Wojewódzki Policji w B. podniósł, że poza sporem znajduje się kwestia tego, że policjanci Oddziału [...] Policji w B. (czyli jednostki, w której skarżący jest mianowany na stanowisko służbowe), pełnią istotną dla stanu bezpieczeństwa publicznego służbę [pic]o charakterze patrolowo-interwencyjnym. Komendant Wojewódzki Policji w B. podkreślił, że to osłabienie kadrowe skutkuje realnym wystawieniem mniejszej liczby funkcjonariuszy do pełnienia służby [...], co zawsze przekłada się na niższą efektywność. Jednocześnie, organ pierwszej instancji stwierdził, że ustawodawca właśnie Policji przypisał zadania w zakresie ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego, gdyż te właśnie [pic]ustawowo określone zadania wykonywane są przy niebagatelnym wsparciu policjantów Oddziału [...] Policji. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w B. stwierdził, że aktualnie zajmowane przez skarżącego wykonawcze [pic]stanowisko referenta jest bardzo ważne w zakresie sprawnego i prawidłowego wywiązywania się [pic]przez Oddział [...] Policji z jego służbowych zadań, bowiem skarżący policjant zajmujący to stanowisko w sposób bezpośredni realizuje ustawowe zadania Policji, działa na rzecz [pic]bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania wymienionego bezpieczeństwa i porządku publicznego. [pic] Komendant Wojewódzki Policji w B. uznał, że z punktu widzenia interesu społecznego ustabilizowanie w omawianym zakresie sytuacji kadrowej tej jednostki jest niezmiernie ważne, a można to osiągnąć właśnie poprzez [pic][pic]zwolnienie skarżącego ze służby. Takie rozwiązanie, w ocenie organu pierwszej instancji, umożliwi konkretną obsadę tego [pic][pic]długotrwale "zawieszonego" dotąd stanowiska i podjęcie realnych czynności przez innego [pic]policjanta, w celu faktycznego realizowania ustawowych zadań Policji. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w B. zauważył, że od kilku lat skarżący jest policjantem, który faktycznie nie pełni służby, a otrzymuje uposażenie bez [pic]"świadczenia wzajemnego", jakim jest wykonywanie jego obowiązków służbowych. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji uznał, że bezspornie nie leży w interesie społecznym dalsze wydatkowanie środków publicznych w sytuacji, kiedy nie są wykonywane przez skarżącego funkcjonariusza określone prawem czynności służbowe, albowiem nadal jest on zawieszony w czynnościach służbowych, nie pełni służby, a jego sytuacja karnoprocesowa przed Sądem pierwszej instancji wróciła do stanu początkowego. Według Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., analizując zasadność zwolnienia skarżącego ze służby, nie można również tracić z pola widzenia wagi zarzucanego skarżącemu przestępstwa, w związku z którym został zawieszony w czynnościach służbowych. Komendant Wojewódzki Policji w B. zaznaczył, że skarżący jest oskarżony o popełnienie umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego polegającego na przyjęciu korzyści majątkowe, które miał popełnić, jako funkcjonariusz Oddziału [...] Policji w B. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że jest to poważny [pic]zarzut, który podważa wiarygodność skarżącego i zaufanie do skarżącego, jako funkcjonariusza Policji. Organ pierwszej instancji stwierdził także, że wpływa to negatywnie na wizerunek Policji, jako formacji służącej społeczeństwu [pic]i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz ochrony i bezpieczeństwa porządku publicznego. Mając na względzie powyższe, Komendant Wojewódzki Policji w B. uznał, że dla dalszej ochrony tego wizerunku, zwłaszcza w kontekście decyzji Sądu Okręgowego w B., nie jest pożądane dalsze pełnienie przez skarżącego służby w Policji, albowiem mógłby na tym tle powstać nieprawdziwy obraz, że Policja chroni w swoich szeregach funkcjonariusza, co do którego stwierdzona została istotna wątpliwość co do jego praworządnego, zgodnego z prawem zachowania (vide: rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego), przez co zasadniczo i niebagatelnie zakwestionowana została jego nieposzlakowana opinia, która jest warunkiem sine qua non dla możliwości pełnienia służby w Policji. Organ pierwszej instancji, wskazując na stan faktyczny sprawy oraz odnosząc się do interesu społecznego i interesu strony skarżącej - stwierdził, że w tym konkretnym przypadku konflikt między tymi [pic]wartościami należy rozstrzygnąć na korzyść interesu społecznego, gdyż - jak wskazał - jednym z podstawowych [pic]oczekiwań społeczeństwa od państwa jest zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego.[pic] W tym zakresie organ pierwszej instancji wskazał na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1034/13, zgodnie z którym "Ustawodawca, wprowadzając możliwość podjęcia decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, wobec którego postępowanie karne, pomimo upływu 12 miesięcy, wciąż trwa,. wskazał na ewentualność rozwiązania takiej sytuacji, pozostawiając w tym względzie [pic]swobodę organom Policji. Z pewnością prawodawca dostrzega w tego rodzaju sytuacjach potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie [pic]właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Jednak fakultatywność [pic]zwolnienia ze służby nie może automatycznie stanowić zakazu zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych (kiedy postępowanie karne wciąż trwa), Ewentualność takiej decyzji organu Policji jest bowiem wyrazem woli samego ustawodawcy, który mocą art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji daje do zrozumienia, że zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych nie powinno trwać w nieskończoność, biorąc pod uwagę czasochłonność czynności podejmowanych przez organy ścigania i charakter zarzutów. Najczęściej [pic]to właśnie waga stawianych funkcjonariuszowi zarzutów w postępowaniu karnym determinuje rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zwolnienia, Zauważyć należy, iż dobro Policji i konieczność [pic]zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie [pic]funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą Z tego względu interes skarżącego trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak [pic] i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom [pic]prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej". Komendant Wojewódzki Policji w B. podkreślił, że sytuacja skarżącego nie jest definitywnie przesądzona, albowiem zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, [pic]przepisy ust. 1-6 stosuje się [pic]odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa [pic]skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Oznacza to, w ocenie organu pierwszej instancji, że interes osoby [pic]niewinnej jest zabezpieczony poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne [pic] i pozwala na odwrócenie skutków wcześniejszego zwolnienia ze służby. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w B. podkreślił, że zwolnienie policjanta - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji - nie jest uzależnione od jego postawy w toku postępowania karnego oraz od czasu trwania postępowania karnego. Według organu, ustawodawca nie powiązał możliwości tego zwolnienia z zachowaniem policjanta polegającym na umyślnym przedłużeniu czasu trwania postępowania [pic]karnego. Organ pierwszej instancji podkreślił przy tym, że takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1506/08, w którym NSA wyraźnie zaznaczył, że "(...) wskazywany [pic] przez skarżącego argument, iż nie ponosi on winy za przewlekłość toczącego się przeciw niemu [pic]postępowania karnego, nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie jest sankcji za [pic]zachowanie skarżącego w toczącym się przeciwko niemu procesie karnym. Zwolnienie to jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością doświadczenia pracy przez policjanta. Nie istnieje więc potrzeba badania, czy osoba zwalniana ponosi winę za przedłużający [pic]się okres zawieszenia w czynnościach służbowych". Komendant Wojewódzki Policji w B. stwierdził również, iż nie ma konieczności przeprowadzania dowodu z akt osobowych policjanta odzwierciedlających przebieg jego służby, albowiem zawarte w nich opinie służbowe, czy też informacje o przyznaniu nagród motywacyjnych nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w B. wskazał, że te [pic]elementy ocenne są istotne dla czynności i rozstrzygnięć podejmowanych bardziej w toku [pic]postępowania dyscyplinarnego, natomiast w niniejszym postępowaniu administracyjnym organ pierwszej instancji analizuje i ocenia inne znamiona, przesłanki i okoliczności. Konkludując, Komendant Wojewódzki Policji w B. wskazał, że nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy także przeprowadzenie dowodu z treści [pic]uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w B. wydanego w sprawie sygn. akt [...], albowiem rozstrzygnięcie tego sądu wywołało określone i konkretne skutki prawne. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł odwołanie od powyższego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2018 r. Skarżący zarzucił spornemu rozkazowi personalnemu organu pierwszej instancji, że został on wydany z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., albowiem - według skarżącego - organ Policji pierwszej instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego i nie uwzględnił wniosków dowodowych strony skarżącej, celem ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że w jego ocenie niezrozumiałym jest nagłe wszczęcie postępowania mającego na celu zwolnienie skarżącego ze służby, skoro uchylenie wyroku uniewinniającego opiera się na dosyć ogólnych, mało konkretnych przesłankach. Skarżący zarzucił jednocześnie, że przeprowadzenie dowodu z treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w B., wydanego w sprawie sygn. akt [...], mogło mieć wpływ na decyzję w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby, lecz zostało przez organ pierwszej instancji niezasadnie pominięte. Ponadto, skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził dowodu mającego na celu ocenę przebiegu dotychczasowej służby skarżącego oraz wpływu, jaki zwolnienie go ze służby będzie miało dla Oddziałów [...], w których skarżący pełnił służbę. W ocenie skarżącego, istotne jest, aby organ odwoławczy wszechstronnie rozważył wszystkie okoliczności i dowody zebrane w postępowaniu. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że przepis ustawy, będący podstwą wszczęcia postępowania, ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ może, ale nie musi zakończyć postępowania orzeczeniem, na mocy którego funkcjonariusz zostanie zwolniony ze służby w Policji. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2018 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień [...] czerwca 2018 r., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wstępie na fakty, które legły u podstaw spornego rozkazu personalnego wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., a więc zarówno na oskarżenie skarżącego policjanta o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 1 i 3 k.k., tj. przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, jak również na trwające od dnia [...] kwietnia 2014 r. zawieszenie w czynnościach służbowych, będące w toku postępowanie karne, którego termin zakończenia jest trudny do przewidzenia, a także na konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Oddziału [...] Policji w B. W ocenie organu odwoławczego, powyższe okoliczności stanowią wystarczające i przekonywujące przesłanki do wydania spornej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, albowiem oskarżenie o złamanie prawa, a następnie niewykonywanie czynności służbowych ze względu na zawieszenie w tychże czynnościach przez ponad 4 lata stanowi przesłankę do zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, w którym jedną z przesłanek do zwolnienia policjanta na wskazanej podstawie prawnej jest upływ okresu 12 miesięcy zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Zdaniem organu odwoławczego, nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że niepełnienie służby przez policjanta przez tak długi okres wpływa ujemnie (w szerokim tego słowa znaczeniu) na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną Policji ustawowych zadań należących do tej formacji (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1610/10). Zdaniem Komendanta Głównego Policji, oskarżenie funkjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Organ odwoławczy uznał, że utrata przez policjanta nieposzlakowanej opinii w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, jest niewątpliwie okolicznością mającą wpływ na dobrze i szeroko rozumiany interes społeczny. Według Komendanta Głównego Policji, nie bez znaczenia pozostaje również to, iż aktualnie nie jest możliwe określenie terminu prawomocnego zakończenia prowadzonej przeciwko skarżącemu policjantowi sprawy karnej, a jej dotychczasowy przebieg nie daje podstaw do przyjęcia, że nastąpi to w najbliższym czasie. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, dalsze pozostawanie skarżącego w służbie oznaczałoby konieczność wydatkowania środków publicznych (wypłaty uposażenia) w stosunku do funkcjonariusza, który będąc policjantem, faktycznie nie pełni służby, i to przez niemożliwy do oszacowania okres. W świetle powyższego, Komendant Główny Policji uznał, że rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym policjantem jest zgodne z interesem społecznym, tożsamym w tym wypadku z interesem służby. Ponadto, organ odwoławczy, odnosząc się do pozostałych argumentów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu - stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem nie wpływają w żaden sposób na ustalenia prawne i faktyczne, które legły u podstaw wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, przed wydaniem spornego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym, organ odwoławczy uznał, że nie zostały naruszone przepisy art 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., albowiem organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można było ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. Jednocześnie, zwracając uwagę na brzmienie przepisu art. 75 § 1 k.p.a., organ odwoławczy uznał, że w analizowanej sprawie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zwolnienia policjanta ze służby w Policji zostały wyjaśnione ponad wszelką wątpliwość. Z tych też względów, w prowadzonym przed organem pierwszej instancji postępowaniu, w związku z tym, że decyzja dotycząca zwolnienia skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policy znajdowała pełne oparcie w okolicznościach wynikających ze zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał, że nie było potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego w celu ustalenia okoliczności, które w przedmiotowym postępowaniu nie miały znaczenia. Na marginesie, Komendant Główny Policji wspomniał o możliwości przewidzianej w art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, tj. przywrócenia do służby policjanta zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał na okoliczności, z uwagi na które zobowiązany był określić na nowo datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji poprzez wskazanie daty [...] czerwca 2018 r. W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018r. Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2018 r. w całości, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu do skargi skarżący, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe zarzuty i wywody zawarte w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., stwierdził, że organy Policji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, a także nie uwzględniły wniosków dowodowych strony skarżącej zgłoszonych celem ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, w tym m.in. dotyczących konieczności ustalenia pełnego obrazu służby skarżącego w ramach jednostki i skutków zwolnienia go ze służby. Skarżący podniósł, że skoro - jak to podkreślają organy Policji orzekające w sprawie - przez parę lat, za zgodą właściwego przełożonego, skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych, niezrozumiałym jest nagłe wszczęcie postępowania mającego na celu zwolnienie go ze służby, tym bardziej, że uchylenie wyroku uniewinniającego opiera się na dosyć ogólnych, mało konkretnych przesłankach. Skarżący wskazał, że przeprowadzenie dowodu z treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego mogło mieć wpływ na decyzję w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Niestety, zdaniem skarżącego, dowód ten został niezasadnie pominięty. Ponadto, skarżący zarzucił, iż organ nie przeprowadził dowodu mającego na celu ocenę przebiegu służby skarżącego oraz wpływu, jaki zwolnienie go ze służby będzie miało dla Oddziałów [...], w których pełnił on służbę. Ponadto, skarżący zwrócił uwagę, że nie przyznał się do winy, z całą mocą podkreślając, że jest niewinny. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - wywiązał się z obowiązku określonego w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnił, dlaczego dalsze utrzymywanie skarżącego w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest możliwe. Organ odwoławczy, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1034/13 - wskazał, że: "Dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służb. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. Powyższy pogląd w pełni odzwierciedla trafność zaskarżonej decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga D. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., uchylający sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2018 r. w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i ustalający datę zwolnienia ze służby na dzień [...] czerwca 2018 r., zaś w pozostałej części utrzymujący w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu obu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do zwolnienia z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji - wydając sporne rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia skarżącego z Policji - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając wskazane wyżej rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r., należy wyraźnie zaznaczyć, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2018 r. stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego przyznanego organom Policji. W tej sytuacji, należy zauważyć, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji, ustalania stanu faktycznego, jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Kontrola decyzji uznaniowej dotyczy tej części decyzji, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki stosowania prawa w ramach luzów decyzyjnych stojących u podstaw decyzji uznaniowej. W przypadku tego typu decyzji kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter względnie uznaniowy - z jednej strony wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle rozważać zwolnienie policjanta ze służby, z drugiej zaś pozostawia organowi możliwość zdecydowania o tym, czy pomimo długotrwałego zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, powinien on nadal pełnić tę funkcję, czy też powinien zostać zwolniony. Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie zezwala organom administracji publicznej na całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też mogła być wykluczona z tego grona. Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza zatem, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. I choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organu Policji - wydającego rozstrzygnięcie w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji - jest jednoznaczne wykazanie, że za zwolnieniem skarżącego funkcjonariusza przemawia upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W rozpatrywanej sprawie istota spornego rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym, pozostawienie skarżącego D. K. w służbie jest zasadne. Należy zwrócić uwagę, że skoro decyzja administracyjna podejmowana na omawianej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takich rozstrzygnięć jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest bowiem do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna i arbitralna. Sąd administracyjny nie może natomiast analizować celowości i słuszności zwolnienia danego funkcjonariusza ze służby w Policji, a także, nie powinien badać, czy - ze względów słusznościowych - mógłby on nadal pozostać w gronie funkcjonariuszy Policji. W ocenie Sądu, z całą pewnością uznać należy, iż w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, czy też nie. Takie ustalenia wymykają się bowiem kognicji organu. Niewątpliwie, rolą organu Policji jest natomiast ustalenie, czy zachodzą przesłanki zwolnienia funkcjonariusza, o których mowa w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i czy zwolnienie tego funkcjonariusza nie będzie naruszać ważnego interesu służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby - zasadnie przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny ma pokrycie w materiale dowodowym, jak też na pozostałych jednoznacznych materiałach dowodowych zawartych w aktach sprawy. Z ustaleń faktycznych sprawy, prawidłowo ustalonych przez organy Policji obu instancji, wynika, że skarżący funkcjonariusz Policji, wobec którego okres 12 miesięcy zawieszenia upłynął w odniesieniu do dnia zawieszenia (vide: zawieszenie rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2014 r.), zaś postępowanie karne, w związku z którym skarżącego zawieszono w czynnościach służbowych - nie zakończyło się (vide: uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. przez Sąd Okręgowy w B. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wyrokiem z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt [...]), nie podniósł w toku postępowania jakichkolwiek istotnych okoliczności, które mogłyby mieć w niniejszej sprawie znaczenie dla jej końcowego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, o zasadności rozstrzygnięć organów Policji obu instancji świadczy to, iż przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych, skutkujące niewykonywaniem przez policjanta czynności służbowych przez okres ponad 12 miesięcy, ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną zadań Policji, dezorganizując i utrudniając wykonywanie ustawowych obowiązków tej formacji. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu to, iż powyższa absencja skarżącego funkcjonariusza Policji, z założenia mającego pełnić istotną dla stanu bezpieczeństwa publicznego służbę [pic]o charakterze patrolowo-interwencyjnym, zarazem w sposób istotnie i realnie wpływający na wzrost [pic]bezpieczeństwa publicznego oraz na poczucie tego bezpieczeństwa u obywateli - nie sprzyja w żaden sposób realizacji owych zadań. Podkreślenia wymaga przy tym okoliczność, że policjanci Oddziału [...] Policji wykonują trudne zadania związane z ochroną zgromadzeń publicznych, z prowadzeniem operacji policyjnych, przywracaniem porządku w sytuacji zbiorowego naruszenia prawa. Należy uznać, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie. Organy te trafnie przede wszystkim zwróciły uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, która ma służyć społeczeństwu, i która przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do ustawowych zadań Policji należy bowiem m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi oraz wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. W ocenie Sądu, uznać należy, iż każdy, kto decyduje się na podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę, tym bardziej, że wstępując do tej służby, składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się m.in. strzec godności i dobrego imienia służby. W tej sytuacji, oczywistym jest, że przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji takich policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Warto jednocześnie wyraźnie jednak wskazać, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez policjanta. Możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie cytowanego przepisu nie przesądza w żaden sposób o jego winie w zakresie zarzucanych mu przestępstw. Wyłącznym celem tej regulacji jest bowiem zapewnienie przełożonym funkcjonariuszy Policji możliwości pełnego wykorzystania przyznanych podległym im jednostkom etatów, co w konsekwencji powinno prowadzić do maksymalnego wypełnienia nałożonych zadań wykonywanych przez Policję. Na marginesie wskazać należy, iż zgodnie z przyjętym dotychczas jednolitym stanowiskiem judykatury, prowadzenie wobec funkcjonariusza Policji postępowania karnego, w którym nie zapadł wyrok skazujący, stanowi podstawę do zawieszenia tego policjanta w wykonywaniu czynności służbowych, co zabezpiecza interes Policji w tym zakresie. Na takim etapie nie można też przesądzać, jak ostatecznie zakończy się postępowanie karne. Pozostaje to bowiem poza zainteresowaniem zarówno organów Policji, jak i sądu administracyjnego kontrolującego legalność decyzji o zwolnieniu ze służby. Zauważyć należy, iż dobro Policji i konieczność [pic]zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie [pic]funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą Z tego względu interes skarżącego trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja Zdaniem Sądu, stwierdzić należy zatem, że organy Policji obu instancji prawidłowo ustaliły, że zaistniały w sprawie wszelkie przesłanki dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Wbrew zarzutom strony skarżącej, organy Policji, wydając sporne rozkazy personalne, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, albowiem zarówno wzięły pod uwagę dowody prawidłowo zgromadzone w toku postępowania, jak i w sposób wszechstronny i jednoznaczny zarazem wyjaśniły, dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki ustawowe dające podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie wskazanego wyżej przepisu cyt. ustawy. Jednocześnie, uznać należy, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] maja 2018 r., w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie uchybił normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - zasadne jest zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.[pic][pic][pic]