II SA/Wa 1443/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału bezpłatnego miejsca w internacie albo kwaterze internatowej oddala skargę zdanie odrębne złożyła Sędzia Joanna Kube Zaskarżonym aktem – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U z 2024 r. poz. 98), art. 21 ust. 6 pkt 3 w zw. z ust. 10 oraz art. 51 ust. 4 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2022 r., poz. 1623 oraz z 2023 r., poz. 1872), zwanej dalej "ustawą o zakwaterowaniu" – utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W., z [...] kwietnia 2024 r., którą odmówiono p. H. M., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", przydzielenia bezpłatnego miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne jej uwarunkowania: - [...] grudnia 2023 r. Wnioskodawca wystąpił do organu I. instancji o przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej w miejscowości W. (dalej jako "W"); w jego treści dowódca jednostki wojskowej poświadczył, że Wnioskodawca pełni zawodową służbę wojskową i - zgodnie z rozkazem personalnym z [...] lutego 2023 r. – wyznaczono go - od [...] lutego 2023 r. – na stanowisko służbowe w garnizonie W. , w miejscowości W.; Wnioskodawca oświadczył jednocześnie w podaniu, że nabył z bonifikatą lokal mieszkalny w S. (dalej jako "S"), - organ I. instancji ustalił - na podstawie danych w zintegrowanym systemie informatycznym - że Wnioskodawca nabył lokal mieszkalny położny w S. z bonifikatą w cenie nabycia od Agencji Mienia Wojskowego (dalej jako "Agencja") - na podstawie aktu notarialnego z [...] grudnia 2023 r., - organ I. instancji poinformował Wnioskodawcę - pismem z [...] stycznia 2024 r. - o braku możliwości pozytywnego załatwienia sprawy - z powodu skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu - nabycia lokalu mieszkalnego od Agencji z bonifikatą; zaproponował przydział miejsca w internacie w Sulejówku - na zasadach pełnej odpłatności, - pismem z [...] marca 2024 r. organ I. instancji poinformował Wnioskodawcę o prowadzonym na jego wniosek postępowaniu w sprawie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; pouczył go o przysługujących uprawnieniach do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów, - wobec wniesienia przez Wnioskodawcę odwołania od negatywnej dlań wydanej w I. instancji decyzji, sprawę rozpatrywano ponownie, - zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo - za jego zgodą - w innej miejscowości; prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane na wniosek w jednej z form: 1. przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; 2. przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; 3. wypłaty świadczenia mieszkaniowego. - miejscowością pobliską jest - w myśl art. 1a ust. 1 pkt 7. ustawy o zakwaterowaniu - ta, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego, łącznie z przesiadkami, nie przekracza - zgodnie z rozkładem jazdy - 2 godzin w obie strony - licząc od stacji (przystanku) najbliżej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliżej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której żołnierz dojeżdża, oraz w miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe, - w art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu zawarto natomiast zamknięty katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania; żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania m.in. , jeżeli on lub jego małżonek "nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia" (tak pkt 3), - skorzystanie przy tym przez żołnierza lub jego małżonka z uprawnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 6 - bez względu na miejscowość ich realizacji - wyklucza definitywnie (trwale) przydział kwatery albo lokalu mieszkalnego oraz wypłatę świadczenia mieszkaniowego; w drodze wyjątku - mając na uwadze rotacyjny charakter służby wojskowej - pozostawiono w art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu żołnierzom, którzy skorzystali z jednej ze wskazanych powyżej form docelowej pomocy Państwa w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, możliwość zakwaterowania w internacie albo kwaterze internatowej, jeżeli żołnierz lub jego małżonek: - w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo - nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego, wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6, - w dyspozycji normy art. 21 ust 10 ustawy o zakwaterowaniu postawiono zatem warunek pozytywnego rozpatrzenia wniosku żołnierza o miejsce w internacie, kiedy nie skorzystał on ze wskazanych w ust. 6 tego przepisu uprawnień lub skorzystał w miejscowości dalszej niż miejscowość pełnienia służby lub miejscowość pobliska; oznacza to możliwość bezpłatnego zakwaterowania żołnierza zawodowego w internacie albo kwaterze internatowej, o czym mowa w art. 53 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, - rozpatrując niniejszą sprawę wedle powołanych przesłanek ustawowych należało ustalić, czy Wnioskodawca lub jego małżonek skorzystał z uprawnień wymienionych w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu oraz obecne miejsce pełnienia służby, - Wnioskodawca bezspornie skorzystał z uprawnienia, wynikającego z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu - nabył od Agencji lokal mieszkalny w S.; co wynika z akt sprawy Wnioskodawcę wyznaczono na stanowisko służbowe - od 27 lutego 2023 r. (brak kadencyjności) w miejscowości W; w tej sytuacji konieczne było zbadanie, czy miejscowość S. (gdzie nastąpiła realizacja uprawnień Wnioskodawcy - poprzez nabycie lokalu mieszkalnego od Agencji z bonifikatą) spełnia ustawowe kryteria miejscowości pobliskiej do obecnego miejsca pełnienia służby - miejscowości W., - organ I. instancji odnotował, że czas przejazdu środkami komunikacji kolejowej pomiędzy miejscowościami S. a W. wynosi średnio 40 minut; tym samym nie przekracza w obie strony 2 godzin; potwierdza to analiza, dokonana na podstawie rozkładów jazdy na portalu e-podróżnik - wydruki połączeń znajdują się w aktach sprawy; dokonując ustaleń faktycznych w sprawie należy mieć na uwadze, że połączenia kolejowe z miejscowości S. do miejscowości W. i z powrotem realizuje trzech przewoźników kolejowych: POLREGIO, Koleje Mazowieckie oraz PKP Intercity; najkrótszy czas przejazdu, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu, zapewnia przewoźnik POLREGIO; jego połączenia należy brać pod uwagę dokonując oceny, czy chodzi o miejscowość pobliską; nie chodzi zaś - jak wskazywano w odwołaniu – o przejazd najdogodniejszy dla Wnioskodawcy - z S. do przystanku [...], - Wnioskodawca nie sprecyzował (nie załączył dokumentów), jakie konkretnie połączenie ma na uwadze oraz jakiego przewoźnika kolejowego; organ odwoławczy ustalił - na podstawie internetowego rozkładu jazdy – że ze wskazanej stacji [...] połączenie do S. jest realizowane przez przewoźnika Koleje Mazowieckie; czas przejazdu jest dłuższy niż u przewoźnika POLREGIO, - badając ponownie czas przejazdu pomiędzy miejscowościami S. i W.- w obie strony - wzięto pod uwagę najkrótsze połączenia środkami komunikacji kolejowej POLREGIO - w czasie możliwie najbardziej zbliżonym do czasu pełnienia przez Wnioskodawcę służby wojskowej; sama definicja miejscowości pobliskiej w ustawie o zakwaterowaniu zakłada pewną fikcję "czasu dojazdu"; nie nakłada obowiązku udokumentowania przez żołnierza ustalonego przez dowódcę jednostki wojskowej grafiku służby, jak również wykazania, że faktycznie dojeżdża do pracy środkami publicznego transportu zbiorowego; jakkolwiek przyjęte przez organ założenia "czasu dojazdów" Wnioskodawcy z i do S. oraz W. są abstrakcyjne, to uwzględniono najbardziej zbliżone godzinowo połączenia komunikacyjne (pociągiem) - umożliwiające Wnioskodawcy przemieszczanie się pomiędzy tymi miejscowościami: w godzinach porannych - o 05:49 ze stacji S. do stacji Warszawa Zachodnia (43 min.), natomiast w godzinach popołudniowych o 15:10 w przeciwnym kierunku ze stacji Warszawa Zachodnia do stacji S. (44 min.) - łącznie 87 minut w obie strony, - poczynione ustalenia czasu przejazdu pomiędzy miejscowościami S. i W., w obie strony, który nie przekracza 2 godzin, są wystarczające dla uznania statusu miejscowości S. jako "pobliskiej: do W. - miejsca pełnienia służby wojskowej przez Wnioskodawcę, w rozumieniu art. 1a ust. I pkt 7 ustawy o zakwaterowania, - gdy Wnioskodawca zrealizował zatem definitywnie swoje potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pobliskiej S. - wobec obecnego miejsca pełnienia służby w W. - zachodzi przesłanka negatywna, uniemożliwiająca realizację prawa w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej – na zasadach określonych w art. 21 ust. 10 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, - na marginesie wskazano, że organ I. instancji może - pod warunkiem zaspokojenia potrzeb żołnierzy, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu - zakwaterować w internacie albo kwaterze internatowej inne osoby, w tym żołnierza zawodowego, którego prawo do zakwaterowania, o którym mowa w art. 21 ust. 6 ustawy, zostało zrealizowane w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 53a ust. 1 pkt 1-2 ustawy); osoby, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, zobowiązano przy tym do uiszczenia opłaty za korzystanie z internatu lub kwatery internatowej w pełnej wysokości za zajmowaną powierzchnię; stanowi tak wprost art. 53a ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu. W skardze zarzucono wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego: - art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu, polegające na błędnej wykładni normy prawnej i nieprawidłowym zdefiniowaniu pojęcia stacji najbliższej miejsca pełnienia służby; skutkowało to nieprzyznaniem Wnioskodawcy miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej, - art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu, poprzez jego niezastosowanie, gdy Wnioskodawca spełnił przesłanki uzyskania prawa do przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej - jego wniosek zasługiwał na pozytywne rozpatrzenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in.: - organ zastosował błędną wykładnię normy prawnej, określonej w art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu; polega to na przyjęciu innej stacji odniesienia, niż najbliższa miejsca pełnienia służby; w rozważaniu nad kryteriami uznania miejscowości za pobliską organ przyjął, że punkt odniesienia stanowi stacja, która nie znajduje się najbliżej miejsca pełnienia przez Wnioskodawcę służby; jest ona jedynie na trasie Wnioskodawcy - do i z miejsca pełnienia służby, - za stację "najbliższą miejsca pełnienia służby" należy uznać tę, która znajduje się w najbliższej odległości (liczonej w kilometrach); tym bardziej, że w analizowanym przypadku do tejże stacji są realizowane bezpośrednie połączenia do i z miejsca zamieszkania Wnioskodawcy, - wobec tego nie byłoby zasadne ani logiczne wymagać, aby Wnioskodawca musiał korzystać z mniej dogodnych dlań połączeń (z przesiadkami); nota bene, w żadnym stopniu nie przyczyniłyby się to do zoptymalizowania czasu podróży i jej skrócenia; oparcie się przez organ jedynie na elemencie definicyjnym "najkrótszego czasu dojazdu" - z pominięciem właściwego oznaczenia "stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby" - czyni jego rozumowanie wadliwym; zastosowanie przepisu oparto na wybiórczym doborze definicyjnych przesłanek równorzędnych; z przepisu wynika bowiem jednoznacznie, że najkrótszy czas dojazdu bada się pomiędzy stacjami najbliższymi miejscu pełnienia służby i miejscu zamieszkania, nie zaś pomiędzy jakimikolwiek stacjami - w obrębie tych miejscowości; stacjami najbliższymi miejsca pełnienia służby Wnioskodawcy są stacje kolejowe [...] i [...] ; pierwszą stacją w granicach Warszawy jest Warszawa Ursus-Niedźwiadek, a stacja Warszawa Zachodnia jest pierwszą w granicach Warszawy dużą stacją przesiadkową; ani stacja Warszawa Ursus-Niedźwiadek ani Warszawa Zachodnia nie mogą być uznane za "najbliższe miejsca pełnienia służby" Wnioskodawcy (załączono mapkę poglądowa), - z istniejących połączeń transportu zbiorowego jedynie połączenie na trasie S. - Warszawa Rembertów pozwala uwzględnić wszystkie elementy definicji miejscowości pobliskiej - w rozumieniu przepisów o zakwaterowaniu; w godzinach orientacyjnych rozpoczęcia i zakończenia pełnienia służby przez Wnioskodawcę czas ten wynosi łącznie 190 minut w obie strony - powołano wariant III w załączniku 2 do skargi (czas dojazdu do pracy od godz. 4:50 do godz. 6:21 - 1 godz. 31 minut, czas dojazdu z pracy od godz. 16:03 do godz. 17:42 - 1 godz. 39 minut - łącznie 190 minut), - pozostałe połączenia na trasie S. - Warszawa Zachodnia - przyjęte przez organ z pominięciem przesłanki stacji najbliższej miejsca pełnienia służby – a więc, S. - Warszawa Ursus-Niedźwiadek, pozwalają wprawdzie skrócić czas dojazdu do granic W.; nie umożliwiają jednak efektywnego skrócenia czasu dojazdu do pracy; po uwzględnieniu dodatkowych, kolejnych środków transportu i tak przekracza on 2 godziny łącznie w obie strony, - w tej sytuacji sposób ustalenia przez organ czasu dojazdu służy jedynie wydaniu decyzji odmownej; nie jest uzasadniony: - brzmieniem przepisu w jego literalnej wykładni - pominięcie elementu stacji najbliższej miejsca pełnienia służby ani - celami regulacji – to obowiązek zapewnienia żołnierzowi możliwości dojazdu do służby w czasie poniżej 2 godzin - licząc łącznie w obie strony - poprzez zapewnienie bezpłatnego prawa do zakwaterowania, - w myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2019 r. (sygn. akt I OSK 486/18, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") - z woli ustawodawcy - czasem dojazdu nie jest jakikolwiek przedział czasu, lecz okres niezbędny (konieczny), jaki poświęcić musi żołnierz na dojazd do i z miejsca wykonywania obowiązków służbowych, - bezspornym jest, że czas niezbędny - jaki Wnioskodawca musi poświęcić na dojazd do i z miejsca pełnienia służby, niezależnie od tego, czy jest to połączenie bezpośrednie, czy też wiążące się z koniecznością przesiadki - przekracza w obie strony 2 godziny, o których mowa w ustawie o zakwaterowaniu; oznacza to, że miejscowość S. nie jest "pobliską" do miejscowości W. - gdzie Wnioskodawca pełni obecnie służbę; właściwe jest zastosowanie wobec niego art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu - w celu zapewnienia mu prawa do zakwaterowania w miejscowości, gdzie obecnie wykonuje obowiązki służbowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżoną decyzją prawa nie naruszono. Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Wobec zarzutów skargi należy dodać jedynie, co następuje. Wbrew z wywodom skargi, organ trafnie wyłożył znaczenie normatywne przepisu, którym zdefiniowano pojęcie miejscowości pobliskiej - art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu. Definicją to zdeterminowano równocześnie zakres uprawnienia dla uzyskania przez żołnierza - znajdującego się w sytuacji, jak Wnioskodawca (nabycie lokalu mieszkalnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia - w myśl art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu) - bezpłatnego miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, wobec treści art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu. Nie są w istocie sporne istotne okoliczności faktyczne sprawy, gdzie - wedle ustalenia organu - istnieje możliwość przejazdu koleją pomiędzy miejscowościami S. i W. (do stacji Warszawa Zachodnia), w czasie nieprzekraczającym 1 godziny w każdą stronę. Jednocześnie - wedle stanowiska skargi - organ powinien mieć na uwadze czas przejazdu przy wykorzystaniu połączenie kolejowego, gdzie istnieje możliwość dojazdu z miejscowości S. do stacji (odpowiednio przystanku) położonej w obrębie miejscowości W, lecz najbliżej miejsca pełnienia służby (stacja Warszawa Rembertów bądź Warszawa Gocławek). W takim przypadku czas przejazdu w jedną stronę przekraczałby godzinę. W prezentowanym w skardze stanowisku Wnioskodawca zdaje się jednak pomijać fragment treści normatywnej definicji, sformułowanej w art. 1a ust. 1 pkt 7 - w jej części końcowej. Otóż, ogólne reguły wyrażone in principio przepisu – skąd wynika nakaz poszukiwania stacji położonych najbliżej miejsca zamieszkania oraz pełnienia służby - zmodyfikowano, wprowadzając konkretne, bezwzględne wyłączenie – in fine. Przy ocenie czasu przejazdu nie uwzględnia się mianowicie tych jego fragmentów podróży, które są realizowane miedzy stacjami (przystankami) w obrębie samej miejscowości zamieszkania bądź pełnienia służby. Odnoszą to do realiów rozpoznawanej sprawy - skoro istnieje połączenie w relacji S. – W., gdzie pierwszą stacją na terenie miejscowości W. jest Warszawa Zachodnia - czasem przejazdu jest okres od rozpoczęcia podróży do osiągnięcia stacji docelowej, znajdującej się na terenie miejscowości, gdzie pełni on służbę (w W.). Pominięty musi być zaś czas przejazdu w jej granicach. Bez znaczenia jest podnoszona przez Wnioskodawcę okoliczność, istnienia możliwości bezpośredniego (a więc bez przesiadek) dojazdu do stacji położonej bliżej względem miejsca pełnienia przezeń służby. Byłby on bowiem realizowany pomiędzy stacjami (przystankami), położonymi wewnątrz miejscowości, gdzie pełni służbę. W rozpoznawanym przypadku odmiennie rzecz by się miała, gdyby istniało połącznie kolejowe, gdzie przewóz byłby realizowany pomiędzy stacją S. oraz Warszawa Rembertów (ewentualnie Warszawa Gocławek) - bez przystanków pośrednich w granicach miejscowości W. Połączenie przywoływane przez Wnioskodawcę (przewoźnika Koleje Mazowieckie) jest jednak także realizowany z uwzględnieniem stacji (przystanków) w obrębie W., która jest miejscowością pełnienia służby (pierwszy przystanek Warszawa Ursus-Niedźwiadek). Gdyby dane połączenie organ uznał za najkorzystniejsze, istotny byłby czas przyjazdu do pierwszego z przystanków w granicach W. (bynajmniej nie bliżej miejsca pełnienia służby przez Wnioskodawcę). Organ wskazał jednak zasadnie inne, istniejące połączenie (przewoźnik POLREGIO), gdzie pierwszą stacją w obrębie miejscowości W jest Warszawa Zachodnia, zaś czas przejazdu krótszy. Co bezsporne nie przekracza on godziny w jedną stronę. Miejscowości, gdzie znajduje się miejsce zamieszkania Wnioskodawcy oraz pełnienia służby są więc "pobliskimi" - w rozumieniu normatywnym. Istnienie przywołanego przez organ połączenia kolejowego (przewoźnik POLREGIO), które może być potencjalnie wykorzystywany przez Wnioskodawcę – co wyklucza uznanie że S. i W. nie są miejscowościami "pobliskimi" - nie oznacza, że konieczny było ich wykorzystania przez Wnioskodawcę, jeżeli - z perspektywy faktycznego czasu dojazdu do miejsca pełnienia służby - możliwy jest przejazd wobec usług innego przewoźnika (np. Koleje Mazowieckie) bądź nawet przy pomocy innego środka transportu. Kwestia optymalizacji przejazdów w granicach miejscowości pełnienia służby, nie ma jednak znaczenia z perspektywy oceny, czy miejscowości należy traktować jako "pobliskie". Na co zwrócono uwagę w judykaturze, konstruując definicję "miejscowości pobliskiej" w określony sposób – wobec wyłączenia możliwości uwzględnienia przejazdów w obrębie samej miejscowości - prawodawca zobiektywizował kryteria, gdy możliwe jest korzystania z szeregu świadczeń, gdzie uprawnienie powiązano z danym pojęciem. Pojęcie to oderwano niejako od okoliczności faktycznego czasu przejazdu poszczególnych osób - w ramach lokalizacji ich miejsca zamieszkania oraz pełnienia służby w poszczególnych miejscowościach - na rzecz określenia ogólnego czasu przejazdu między miejscowościami - wedle dostępnych środków transportu. Tą trafną zdaniem Sądu, na gruncie brzmienia art. 1 ust. 1 pkt 7, ocenę wyrażano także w dotychczasowym orzecznictwie, także w kontekście uprawnień innych służb mundurowych, gdzie posłużono się analogiczną definicją pojęcia "miejscowość pobliska" (tak wyroki NSA o sygn. akt I OSK 540/15, 486/18 oraz III OSK 1593/22 i 1639/22 – dostępne w CBOSA). Wbrew stanowisku Wnioskodawcy, nie oznacza to dowolności przy poszukiwaniu - dla potrzeb ustalenia, czy miejscowości są pobliskie - najdogodniejszych połączeń - w rozumieniu tez, wyrażonych w skardze orzeczeniu. Nie naruszono więc wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, zakreślających granice uprawnienia do uzyskania bezpłatnego miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przez niewłaściwą wykładnię bądź też zastosowanie. W realiach rozpoznawanej sprawy, gdzie istotne okoliczności nie są w sporne, Wnioskodawca nie był uprawniony do uzyskania danego świadczenia w naturze. Sąd więc - wobec zarzutów skargi ani też z urzędu - nie dostrzegł więc w zaskarżonym akcie wad, które mogłyby stanowić przesłankę jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji wyroku.