II SA/Wa 1445/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz skarżącego J. C. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. C. złożył skargę na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2023r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W dniu [...] marca 2023 roku (nr wch. [...] z dnia [...] marca 2023 roku) [...] SG J. C. wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o przebiegu jego służby w Straży Granicznej i zaznaczył, że posiada interes prawny w uzyskaniu ww. zaświadczenia. Interes prawny polega na tym, że procesy rekrutacji na stanowisko głównego księgowego w jednostkach budżetowych wymagają złożenia takiego zaświadczenia - w szczególności art. 54 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 poz. 1634) stanowi o takim obowiązku. Organ wskazał, iż stosownie art. 217 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadku, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia. Organ przyjął wykładnię, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 w zw. z art. 64 ustawy o Straży Granicznej (Dz.U. z 2022 poz. 1061), funkcjonariusz będący w służbie może podjąć zajęcie zarobkowe jedynie za zgodą właściwego przełożonego wydanej po złożeniu odpowiedniego wniosku. Wnioskodawca nie dysponuje taką zgodą. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił również, że stara się o pracę, a przyszły pracodawca wymaga takiego zaświadczenia do celów rekrutacyjnych. Jednocześnie jedyna przewidziana przez ustawodawcę możliwość wydania zaświadczenia o przebiegu służby została określona w art. 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 roku w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2022 roku, poz. 1626 ze zm.). W myśl powołanego przepisu środkiem dowodowym potwierdzającym datę i podstawę zwolnienia ze służby lub przekształcenia albo wygaśnięcia stosunku służbowego oraz okres służby jest zaświadczenie do celów emerytalnych sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza. Przepis ten nie ma zastosowania w stosunku do [...] SG J. C., ponieważ jest on funkcjonariuszem w służbie stałej, wobec którego nie podjęto żadnych rozstrzygnięć skutkujących zwolnieniem go ze służby. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2023 r. odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia, wskazując na brak interesu prawnego w jego uzyskaniu. Ustanowiony przez [...] SG J. C. pełnomocnik, uczynił powyższe rozstrzygnięcie przedmiotem zażalenia, wniesionego z zachowaniem terminu za pośrednictwem operatora pocztowego do Komendanta Głównego Straży Granicznej. W przedłożonym środku zaskarżenia strona zarzuciła Organowi I instancji naruszenie art. 217 § 1-3 oraz art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 200 ze zm.), poprzez bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenia o przebiegu służby, pomimo wykazania interesu prawnego i możliwości potwierdzenia przez organ wnioskowanych okoliczności na podstawie posiadanych danych. Ponadto Skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej uchybia art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez działanie z naruszeniem prawa, z uwagi na procedowanie sprawy w sposób zmierzający do niezałatwienia sprawy, nieuwzględnienia słusznego interesu strony, w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do władzy publicznej. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że wymogi procesów rekrutacyjnych wskazane w art. 54 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, które powołał w złożonym wniosku [...] SG J. C., czynią zadość obowiązkowi wykazania interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści. Jak bowiem podkreślił pełnomocnik skarżącego osoba ubiegająca się o stanowisko głównego księgowego w jednostce sektora finansów musi spełniać wymogi ustawy o finansach publicznych. Skarżący uwypuklił, że głównym księgowym jednostki sektora finansów publicznych, w tym jednostki budżetowej, może być osoba, która zgodnie z art. 54 ust. 2 pkt 5 lit a ww. ustawy. m. in. ukończyła ekonomiczne jednolite studia magisterskie, ekonomiczne wyższe studia zawodowe, uzupełniające ekonomiczne studia magisterskie lub ekonomiczne studia podyplomowe i posiada co najmniej 3-letnią praktykę w księgowości. W tym stanie rzeczy w ocenie skarżącego wydanie zaświadczenia jest niezbędne dla możliwości potwierdzenia przez niego w przyszłości stażu pracy na stanowisku głównego księgowego w [...] Oddziale Straży Granicznej. W konkluzji przełożonego zażalenia [...] SG J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie do art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z powołanych wyżej regulacji wynika, że osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi wykazać istnienie interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego albo wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Wystarczające jest przy tym spełnienie jednej z wyżej przytoczonych przesłanek. Legitymowanie się przez wnioskodawcę interesem prawnym w uzyskaniu zaświadczenia nie jest badane, jeżeli, przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Sposób w jaki ustawodawca ukształtował wspomnianą regulację obliguje zatem organ administracji publicznej - w przypadku złożenia żądania wydania zaświadczenia - do ustalenia w pierwszej kolejności, czy przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia w formie zaświadczenia faktów łub stanu prawnego, potwierdzenia których wnioskodawca się domaga. Jeśli taka norma zaistnieje, organ ma obowiązek wystawienia zaświadczenia - bez potrzeby wnikania w prawny interes wnioskującego, oczywiści gdy posiada w tym zakresie w swych rejestrach niezbędne dane. W przypadku jednak, gdy nie zachodzi przesłanka z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., obowiązkiem organu jest ustalenie, czy wnioskujący posiada w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści interes prawny. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej Organ stwierdził, że żaden przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia w formie zaświadczenia faktów lub stanu prawnego, o które wystąpił [...] SG J. C. w swoim wniosku. Funkcjonariusz wystąpił bowiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przebieg służby w Straży Granicznej obejmujące m. in. zajmowane stanowiska służbowe w trakcie służby w Straży Granicznej. Wnioskodawca nie wskazał, przepisu prawa, który skutkowałby koniecznością wydania przez organ żądanego zaświadczenia. Takie przepisy nie są również znane Organowi. Powołane przez wnioskodawcę regulacje wynikające z ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie rodzą po stronie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej obowiązku wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ wskazał, iż zauważyć ponadto należy, że z treści powołanego przez skarżącego przepisu wynika obowiązek posiadania 3 letniego doświadczenia w realizacji określonych przez ustawodawcę obowiązków, brak jest natomiast jakichkolwiek dyspozycji prawodawcy w zakresie przedkładania zaświadczenia. J. C. złożył skargę na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2023r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia Komendanta [...]OSG celem wydania wnioskowanego przez Stronę zaświadczenia. Skarżący podnosił, iż zgodnie z art. 218 § k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Komendant [...]OSG posiada akta personalne Strony, a w nich udokumentowany cały przebieg służby w [...]OSG. Wydanie na podstawie prowadzonej ewidencji kadrowej żądanego zaświadczenia nie jest żadnym skomplikowanym postępowaniem, lecz prostą czynnością materialno-techniczną, wykonywaną przez ten organ na bieżąco wielokrotnie. W sytuacji, gdy funkcjonariusz wskazuje swój interes prawny w uzyskaniu żądanych informacji o przebiegu służby, nie zachodzą żadne przesłanki do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia. W ocenie Skarżącego, Komendant [...]OSG nie tylko uporczywie i w sposób pozbawiony jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia odmawia Stronie potwierdzenia faktów istotnych dla Strony i niezbędnych do efektywnego udziału w rekrutacjach, ale czyni to z naruszeniem prawa, t.j. art. 217 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a., a więc pomimo zasadności żądania i ustawowego nakazu wydania zaświadczenia. Komendant Główny SG powiela nieuzasadnioną argumentację Organu pierwszej instancji i dokonuje dodatkowo niezrozumiałej interpretacji przepisów art. 217 k.p.a. Zdaniem Skarżącego, nie może ulegać wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 k.p.a. Strona nie wymagała dokonywania jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, a jedynie potwierdzenia faktów, które wynikają z prowadzonej przez [...]OSG ewidencji. Skarżący podnosił, iż wobec braku przepisu obligującego wprost Komendanta [...]OSG do wydania żądanego zaświadczenia na potrzeby rekrutacji funkcjonariusza poza służbą Komendant [...]OSG powinien zbadać interes prawny funkcjonariusza. Interes prawny wykazano, co zignorował Komendant [...]OSG. Komendant Główny SG dopuścił się sprzeczności w swoim uzasadnieniu, bowiem istnienie tego interesu zanegował, jednocześnie je potwierdzając wskazując na konieczność udokumentowania doświadczenia zawodowego przez Skarżącego we wskazanych przez niego rekrutacjach. Skarżący musi wykazać swoje doświadczenie zawodowe i może to uczynić właśnie przy pomocy zaświadczenia o przebiegu służby. Jednak Organ wskazuje, że Skarżący może swój interes prawny zrealizować zaglądając w siedzibie organu do teczki akt osobowych. Nie jest to uzasadnione usprawiedliwienie bezczynności i uporu Komendanta [...]OSG. Żaden przepis k.p.a. nie zwalnia bowiem z obowiązku wydania zaświadczenia przez organ administracji publicznej, gdy wnioskujący o zaświadczenie ma interes prawny w wykazaniu danych okoliczności, ale może je wykazać inaczej, np. kopiując akta będące w posiadanie tego organu. Komendant Główny Straży Granicznej wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej także: "p.p.s.a."). Skarga rozpoznawana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie. Sąd w niniejszym składzie przyjmuje, iż Skarżący wykazał interes prawny. Opierając się na stanowisku komentatorów i judykatury należy wskazać, iż interes prawny znajduje odbicie w szeroko rozumianych przepisach prawa, a więc zarówno ze sfery prawa materialnego, jak i procesowego. Oznaczałoby to, że interes prawny ma np. osoba, która chce się posłużyć zaświadczeniem w postępowaniu wyjaśniającym w innej sprawie, z uwagi na zasadę udziału strony w postępowaniu dowodowym, w tym prawo do składania wniosków dowodowych. Por. wyrok WSA w Białymstoku z 14.12.2010 r., II SA/Bk 133/10, LEX nr 752260, zgodnie z którym interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać z postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie korzyści, jaką spodziewa się ta osoba odnieść po przedstawieniu zaświadczenia innemu organowi. Podobnie wyrok WSA w Krakowie z 7.05.2019 r., III SA/Kr 256/19, LEX nr 2652794: "Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia nie musi pokrywać się z interesem prawnym w znaczeniu materialnoprawnym. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać z postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie korzyści, jaką spodziewa się ta osoba odnieść z wykorzystania zaświadczenia w innym postępowaniu". Podobnie wyrok WSA w Rzeszowie z 19.07.2022 r., II SA/Rz 279/22, LEX nr 3391387: "Interes prawny, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. może być wywodzony zarówno z norm prawa materialnego, jak i przepisów procesowych. Zatem interes prawny ma osoba, która chce się posłużyć zaświadczeniem w postępowaniu wyjaśniającym w innej sprawie, z uwagi na zasadę udziału strony w postępowaniu dowodowym, w tym prawo do składania wniosków dowodowych". Podobnie orzeczono w wyroku WSA w Poznaniu z 1.08.2023 r., III SA/Po 306/23, LEX nr 3603099: "Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia nie musi pokrywać się z interesem prawnym w znaczeniu materialnoprawnym. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać z postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie, korzyści, jaką spodziewa się ta osoba odnieść z wykorzystania zaświadczenia w innym postępowaniu. Niewątpliwie zatem, interes prawny ma osoba, która chce się posłużyć zaświadczeniem w postępowaniu wyjaśniającym w innej sprawie, z uwagi na zasadę udziału strony w postępowaniu dowodowym, w tym prawo do składania wniosków dowodowych". Zob. też wyrok WSA w Krakowie z 13.05.2014 r., II SA/Kr 445/14, LEX nr 1467866: "W sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może ono na przykład wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a.". Jednocześnie zgodnie z wyrokiem NSA z 15.10.2015 r., I OSK 684/14, LEX nr 1932083: "Brak współpracy w wyjaśnieniu okoliczności mogących świadczyć o uprawnieniu do żądania zaświadczenia z urzędu pracy skutkuje odmową jego wydania. To na wnioskodawcy spoczywa główny ciężar udowodnienia, że dokument mu się należy". Szeroko pojęcie interesu prawnego ujęto też w wyroku WSA w Olsztynie z 22.03.2022 r., II SA/Ol 191/22, LEX nr 3331320: "Pojęcie interesu prawnego użyte przepisie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. należy interpretować szeroko. Obejmuje ono każdą sytuację, w której uzyskanie urzędowego potwierdzenia określonego stanu faktycznego lub prawnego może, choćby hipotetycznie, wpłynąć na prawa lub obowiązki wnioskodawcy" (tak też: M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 217 k.p.a.). Wracając do meritum sprawy, Skarżący działając na podstawie art. 217 § 1 oraz § 2 pkt 2 k.p.a., wnosił o wydanie zaświadczenia o przebiegu służby w Straży Granicznej ze wskazaniem nazw wszystkich stanowisk i okresów pełnienia służby na tych stanowiskach. Strona wskazała we wniosku, że posiada interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia, czyli w urzędowym potwierdzeniu wskazanych wyżej faktów tj. okresów zajmowania poszczególnych stanowisk służbowych, w tym stanowiska głównego księgowego w całym okresie pełnienia przez Stronę służby w Straży Granicznej. Interes prawny uzasadniają wymogi procesów rekrutacyjnych poza jednostkami Straży Granicznej, w których wymagane jest wykazanie przebiegu służby, w tym w szczególności wykazanie spełnienia warunków, o których mowa w art. 54 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm.) w postępowaniach rekrutacyjnych na stanowisko głównego księgowego w jednostkach budżetowych. Osoba ubiegająca się o stanowisko głównego księgowego w jednostce sektora finansów musi spełniać wymogi zawarte w przepisach ustawy o finansach publicznych. Głównym księgowym jednostki sektora finansów publicznych, w tym jednostki budżetowej, może być osoba, która zgodnie z art. 54 ust. 2 pkt 5 lit. a ww. ustawy, między innymi ukończyła ekonomiczne jednolite studia magisterskie, ekonomiczne wyższe studia zawodowe, uzupełniające ekonomiczne studia magisterskie lub ekonomiczne studia podyplomowe i posiada co najmniej 3-letnią praktykę w księgowości. Wykazanie przez Stronę stażu pracy na stanowisku głównego księgowego w [...]OSG wymaga przedstawienia dokumentu, który to potwierdza, czyli zaświadczenia o przebiegu służby. W ocenie Sądu Skarżący wykazał interes prawy poprzez wskazanie, iż zaświadczenie o przebiegu służby jest niezbędnym elementem w procesie rekrutacji na stanowisko głównego księgowego w jednostkach sektora publicznego. Jak słusznie wskazał WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 22.03.2022 r., II SA/Ol 191/22, LEX nr 3331320: "Pojęcie interesu prawnego użyte przepisie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. należy interpretować szeroko. Obejmuje ono każdą sytuację, w której uzyskanie urzędowego potwierdzenia określonego stanu faktycznego lub prawnego może, choćby hipotetycznie, wpłynąć na prawa lub obowiązki wnioskodawcy". Należy przy tym uznać, iż to że w dacie złożenia wniosku i w dacie zaskarżonych postanowień Skarżący nie zainicjował jeszcze trybu ubiegania się o stanowisko głównego księgowego jednostki sektora finansów publicznych nie stanowi skutecznej przeszkody do otrzymania takiego zaświadczenia. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że Skarżący na ww. potrzeby ma prawo wcześniej kompletować wymagane w procesie rekrutacji dokumenty. Poza tym powinien mieć możliwość oceny "swoich szans", co przy uzyskaniu ww. zaświadczenia ułatwi takie działanie. Nie zasługują również na uwzględnienie argumenty Organów, nawiązujące do dyspozycji art. 3 ust. 4 w zw. z art. 64 ustawy o Straży Granicznej (Dz.U. z 2022 poz. 1061) zgodnie, z którym funkcjonariusz będący w służbie może podjąć zajęcie zarobkowe jedynie za zgodą właściwego przełożonego wydanej po złożeniu odpowiedniego wniosku. Skarżący nie dysponuje taką zgodą, co jednak nie powinno ograniczać jego prawa do poszukiwania innej pracy, poza służbą w jednostce Straży Granicznej. Nie ma też podstaw do obligowania Skarżącego do wykazywania, że stara się o taką pracę, a przyszły pracodawca wymaga takiego zaświadczenia do celów rekrutacyjnych. Skarżący przytoczył bowiem właściwe przepisu wskazujące na potrzebę przedłożenia takiego zaświadczenia w procesie rekrutacji na stanowisko głównego księgowego w jednostkach sektora publicznego. Ponadto Organ już wcześniej wydawał takie zaświadczenia (z dnia [...] czerwca 2019 r., z dnia [...] listopada 2022 r.), m.in. potwierdzające fakt pełnienia służby przez Skarżącego na stanowisku głównego księgowego. Nie widział przy tym problemów prawnych w zakresie wykładni pojęcia "interesu prawnego". Ponownie rozpoznając sprawę Organ zobowiązany będzie do zastosowania się do sformułowanych wyżej zaleceń i nadania wnioskowi Skarżącego stosownego biegu. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzającej je postanowienie Organu I instancji z dnia [...] maja 2023r., o czym orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach zasądzonych na rzecz skarżącej od organu, Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.