II SA/Wa 1451/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1451/10 wydanego w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej postanawia - odrzucić wniosek - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1451/10 – skargę oddalił. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu 10 października 2011 r. Strona pouczona została o terminie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 9 listopada 2011 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił dla M. C. adwokata. Przedmiotowe postanowienie wraz z informacją o dacie doręczenia skarżącemu powołanego wyżej wyroku doręczone zostało Okręgowej Radzie Adwokackiej w W. w dniu 22 grudnia 2011 r. W dniu 9 stycznia 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. skierowała do Sądu zawiadomienie z dnia 3 stycznia 2012 r. o osobie wyznaczonego pełnomocnika – adwokata M. B. W dniu 25 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącego dokonał w Sądzie przeglądu akt sprawy. Pismem z dnia 6 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł w dniu 8 lutego 2012 r. (data nadania przesyłki) o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 11 sierpnia 2011 r. wnosząc równocześnie skargę kasacyjną od tego wyroku. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podał, że skarżący uchybił terminowi bez swej winy, zaś pełnomocnik skarżącego uzyskał umocowanie do prowadzenia sprawy już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Adwokat M. B. oświadczył, że pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczeniu pełnomocnikiem otrzymał w dniu 17 stycznia 2012 r. Wskazał też, że zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II GZ 8/09, w sytuacji ustanowienia pełnomocnika z urzędu należy przyjąć, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, nie później jednak niż dzień, w którym upłynęło 30 dni od momentu kiedy strona dowiedziała się o fakcie jego ustanowienia. Pełnomocnik podał, że informacja z ORA o wyznaczeniu pełnomocnikiem została nadana w dniu 9 stycznia 2012 r., a zatem w ocenie strony dopiero najwcześniej w tym dniu mogła ustać przyczyna uchybienia 30 dniowemu terminowi na wniesienie skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest spóźniony. Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie natomiast do art. 175 § 1 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie Sądu, w świetle treści wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu, przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej ustała w dniu 17 stycznia 2012 r. tj. w dniu, w którym według oświadczenia, adwokat M.B. otrzymał pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczeniu pełnomocnikiem skarżącego. Z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, aby podjęcie czynności w niniejszej sprawie pełnomocnik uzależniał od innych okoliczności. Z wniosku nie wynika też, aby w sprawie wystąpiły przeszkody uniemożliwiające niezwłoczne podjęcie od tego dnia działań w sprawie. Termin 7-dniowy do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu upłynął zatem w dniu 24 stycznia 2012 r. (nie była to sobota ani dzień ustawowo wolny od pracy). Pełnomocnik skarżącego składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną w dniu 8 lutego 2012 r. uchybił zatem ustawowemu terminowi, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Zaznaczyć należy przy tym, że pełnomocnik nie wnosił o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreśla przy tym, że gdyby nawet ustanie przyczyny uchybienia terminowi liczyć od dnia 25 stycznia 2012 r., tj. dnia w którym pełnomocnik – po 8 dniach od uzyskania informacji o wyznaczeniu pełnomocnikiem – przybył do Sądu i dokonał przeglądu akt sprawy, to 7-dniowy termin na złożenie wniosku upłynął w dniu 1 lutego 2012 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną złożony w dniu 8 lutego 2012 r. nie został zatem złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Pełnomocnik strony nie wnosił o przywrócenie tego uchybionego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje przy tym, iż podziela pogląd, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II FZ 610/10 (Lex nr 742669) . Błędnie jednak, zdaniem Sądu, pełnomocnik z urzędu uznał – powołując się na postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt II GZ 8/09, w którym również wyrażono ten pogląd – że złożenie wniosku o przywrócenie terminu wraz ze skargą kasacyjną przed upływem 30 dni stanowi wystarczającą podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik z urzędu nie jest zwolniony od obowiązku przestrzegania przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie terminów przewidzianych na dokonywanie poszczególnych czynności procesowych, w tym przypadku zaś terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt I OZ 1035/11), W sprawie jest bezsporne, że pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy w dniu 25 stycznia 2012 r., a zatem dopiero 8 dnia, od chwili kiedy dowiedział się o wyznaczeniu pełnomocnikiem skarżącego. Zdaniem Sądu, już od dnia 17 stycznia 2012 r. pełnomocnik miał możliwość podejmowania czynności w sprawie. Gdyby nawet przyjąć, że z nieznanych, gdyż nieprzedstawionych Sądowi, przyczyn pełnomocnik możliwość taką miał dopiero w dniu 25 stycznia 2012 r., to termin na dokonanie czynności procesowej upłynął w dniu 1 lutego 2012 r. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w jednakowy sposób traktuje wszystkie strony postępowania, a przestrzeganie ustawowych terminów do dokonania określonych czynności procesowych warunkuje ich prawną skuteczność. Wobec tego, że pełnomocnik skarżącego nie wnosił o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uznać należało za spóźniony. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 i art. 177 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.