II SA/Wa 1456/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. . na orzeczenie Centralnej [...] Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze służbą wojskową oraz ustalenia inwalidztwa i jego związku ze służbą wojskową postanawia: odrzucić skargę. Skarżący – L. P. pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Orzeczenie zostało zaskarżone w części dotyczącej związku poszczególnych schorzeń skarżącego ze służbą wojskową, a także w zakresie niezaliczenia badanego do grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową oraz niezaliczenia badanego do drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i uznania go za zdolnego do pracy. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że na orzeczenia komisji lekarskiej w zakresie ustalenia związku schorzeń ze służbą oraz ustalenia grupy inwalidztwa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) – dalej jako: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013 ze zm.), a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska. Natomiast z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości wynika, że wojskowe komisje lekarskie orzekają m.in. o zdolności do czynnej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych RP oraz rodzajach wojsk i służb, a także na poszczególnych stanowiskach służbowych i poza granicami państwa oraz o zdolności do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku lub choroby, związku choroby i ułomności ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej, inwalidztwie, związku inwalidztwa z czynną służbą wojskową. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich dzielą się na dwie grupy. Pierwsza, obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do tej służby. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla innych organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub zwolnieniu z tej służby i podlegają kognicji sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby i ich związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami czynnej służby wojskowej dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1541 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne, w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2018 r. II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo). Orzeczenia z drugiej grupy mają charakter wyłącznie orzeczeń wstępnych, jako jedna z przesłanek niezbędnych do ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu oraz wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ sprawy orzekania o inwalidztwie i związku chorób ze służbą wojskową nie należą do właściwości sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczyła związku schorzeń skarżącego z czynną służbą wojskową oraz związku inwalidztwa ze służbą wojskową. Obie wymienione kwestie nie należą do zakresu właściwości sądów administracyjnych, w związku z czym należało odrzucić skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.