II SA/Wa 1474/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi O. Z. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego oddala skargę. Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej m.in. § 12, § 22 ust. 5 w związku z § 22 ust. 2 pkt 4 i § 24 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r.", nie wyraził zgody na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego z O. Z. (§ 1). Wykonanie uchwały powierzono Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2). Określono, że uchwała chodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że O. Z. (ur. 1977 r.) wystąpiła z wnioskiem o najem lokalu socjalnego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. We wniosku uwzględniła dwoje dzieci: L. Z. (ur. 2015 r.) oraz N. Z. (ur. 2002 r.). Następnie organ powołał § 12 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r., zgodnie z którym umowa najmu lokalu socjalnego może być zawarta z osobą, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu i spełnia warunki określone w § 4 pkt 1 uchwały oraz znajduje się w niedostatku. W myśl § 4 pkt 1 ww. uchwały lokale mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Organ wskazał, iż z przeprowadzonego postępowania wynika, że O. Z. posiada tytuł prawny do lokalu nr [...] przy ul. [...] (umowa najmu podpisana z osobą fizyczną). Przedmiotowy lokal składa się z 1 pokoju i kuchni, o powierzchni użytkowej 29,01 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 18,13 m2 i zamieszkują w nim trzy osoby. Powierzchnia mieszkalna na jedną osobę przekracza wartość określoną w ww. przepisie i wynosi 6,04 m2 na osobę. Wnioskodawczyni nie spełnia zatem kryteriów, o których mowa w § 12 ww. uchwały. Organ stwierdził nadto, że w niniejszej sprawie ma również zastosowanie § 22 ust. 2 pkt 4 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r., który stanowi, że przy rozpatrywaniu wniosków o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, należy poddać wnikliwej analizie rozporządzenie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku. Z oświadczeń wnioskodawczyni wynika, że w 2016 r. zbyła 3-pokojowy lokal na [...], którego była współwłaścicielem. Zgodnie z § 22 ust. 5 ww. uchwały informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Wniosek O. Z. w dniu [...] lutego 2018 r. został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Zarząd Dzielnicy [...] stwierdził brak podstaw do wyrażenia zgody na zawarcie z wnioskodawczynią umowy najmu lokalu socjalnego. W dniu [...] kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła do organu pismo zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", które - wobec wyjaśnień skarżącej zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. - zostało przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako skarga na ww. uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]. W treści skargi skarżąca podniosła, iż ustawodawca wyczerpująco wskazał przesłanki, których wystąpienie pociąga obowiązek przyznania w wyroku lokalu socjalnego. Prawa do lokalu socjalnego nie można odmówić: kobietom w ciąży; emerytom i rencistom o niskich dochodach, korzystającym z pomocy społecznej; osobom chorym; bezrobotnym; małoletnim; niepełnosprawnym oraz ubezwłasnowolnionym wraz z osobami sprawującymi nad nimi opiekę. Osoby te mają pierwszeństwo do przyznania lokalu socjalnego, spośród wszystkich innych starających się o przyznanie prawa do lokalu. Skarżąca wskazała, że w dniu [...] stycznia 2019 r. złożyła do akt sprawy decyzję Prezydenta [...], z której wprost wynikało, że posiada status osoby bezrobotnej. Powyższą okoliczność potwierdzają kolejne zaświadczenia z Urzędu Pracy. Okoliczności tej organ nie wziął jednak pod uwagę i bezzasadnie odmówił prawa do przyznania lokalu socjalnego. Podniosła również, że wkrótce utraci tytuł prawny do korzystania z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej uchwale. Dodatkowo wskazał, iż przepis art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 i 1496), na który - jak wynika z treści skargi - powołuje się skarżąca, nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale, znajdujące się w dyspozycji Miasta. Uchwała ta, określając tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu, reguluje również sposób poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym wypadku dzielnicy miasta) realizuje zadanie wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania, winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W opisanej wyżej sytuacji, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. CBOSA), przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie osoby ubiegającej się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy), nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Taka uchwała rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu. Ten etap, którego zakończeniem jest zawarcie umowy, ma już charakter cywilnoprawny. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że takie postępowanie, o jakim jest mowa w uzasadnieniu ww. uchwały NSA z dnia 21 lipca 2008 r. wystąpiło w analizowanym przypadku. Jakkolwiek bowiem Zarząd Dzielnicy [...] mocą zaskarżonej uchwały z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] "nie wyraził zgody na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego" ze skarżącą, to jednak podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Przepis ten stanowi, że wnioski zaopiniowane przez Komisję mieszkaniową rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu. W istocie zatem przedmiotem zaskarżonej uchwały jest kwestia zakwalifikowania i umieszczenia skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. Potwierdza to oświadczenie skarżącej złożone na rozprawie przed Sądem w dniu 22 stycznia 2020 r., z którego wynika, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] jest jedyną uchwałą podjętą w jej sprawie, zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. o najem lokalu socjalnego. Uchwała rozstrzyga więc kwestię możliwości udzielenia skarżącej pomocy w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., będąca podstawą wydania zaskarżonej uchwały, zawiera zarówno przepisy materialne jak i procesowe - reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej przyjęcia. Tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków w sprawie zakwalifikowania lub odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu ww. uchwała określa w przepisach rozdziału 7 (§ 21 - 25). W trakcie postępowania ustaleniu podlegają okoliczności wynikające z przesłanek materialnych określonej sprawy oraz okoliczności mające związek z przesłankami materialnymi, wskazane w § 22 ust. 2 uchwały. Wniosek powinien być złożony wraz z oświadczeniami i dokumentami, o których mowa w § 22 ust. 1. Następnie, zgodnie z § 22 ust. 4 uchwały wnioski, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji, która opiniuje wniosek (§ 21 i § 23 uchwały). Zaopiniowany wniosek rozpatruje zarząd dzielnicy zgodnie z § 24 ust. 1 uchwały i podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. lokale wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane: na zasadach określonych ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 i 1496) i niniejszą uchwałą oraz jako lokale socjalne, na zasadach określonych w art. 23 ww. ustawy i w niniejszej uchwale. Wedle treści § 12 ww. uchwały umowa najmu lokalu socjalnego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1 ww. ustawy, może być zawarta z osobą, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu i spełnia warunki określone w § 4 pkt 1, z zastrzeżeniem § 5 ust. 2 oraz znajduje się w niedostatku. Stosownie do § 4 pkt 1 ww. uchwały, lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Z kolei przepis § 22 ust. 2 pkt 2 ww. uchwały stanowi, iż przy rozpatrywaniu wniosków osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu, należy poddać wnikliwej analizie zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela. W myśl § 22 ust. 5 ww. uchwały, odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczenia bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. W świetle powyższego stwierdzić należy, że przyznanie lokalu socjalnego, a więc lokalu o jaki ubiegała się skarżąca, jest uwarunkowane spełnieniem następujących warunków: bezdomności rozumianej jako brak tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego; limicie metrażowym, przez który rozumie się powierzchnię mieszkalną przypadającą na członka rodziny wspólnie zamieszkującego z wnioskodawcą - poniżej 6 m2 na osobę; limicie dochodowym nie przekraczającym w przypadku lokali socjalnych dla gospodarstwa wieloosobowego kwoty 1338,74 zł na osobę. Przy czym powyższe warunki muszą być spełnione łącznie, zaś niespełnienie któregokolwiek z nich skutkuje odmową pozytywnego załatwienia wniosku. Jak wynika z analizy okoliczności faktycznych sprawy dokonanej przez organ orzekający, skarżąca spełniła jedynie kryterium limitu dochodowego, bowiem osiągany przez nią dochód w ocenianym okresie wynosił 395,07 zł na osobę. Pozostałych warunków skarżąca nie spełniła, bowiem w dacie wydania zaskarżonej uchwały dysponowała tytułem prawnym do lokalu - zajmowała bowiem lokal mieszkalny w [...] przy ul. [...] na podstawie umowy najmu lokalu zawartej na czas określony - do dnia [...] grudnia 2019 r. (k. 60 akt admin.) W dacie wydania zaskarżonej uchwały metraż w zajmowanym przez skarżącą lokalu wynosił 6,04 m2 na osobę, a więc przekraczał normę przewidzianą w § 4 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., która nie może być większa aniżeli 6 m2 na osobę. Przy czym z akt sprawy nie wynika, aby u skarżącej lub pozostałych osób zgłoszonych do wspólnego zamieszkania, występowały przesłanki, o których mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały (ciężkie przewlekłe choroby, przemoc lub inna dysfunkcja), stanowiące podstawę do odstąpienia od badania powierzchni mieszkalnej zajmowanego lokalu. Trafnie zatem orzekający w sprawie organ uznał, iż posiadanie przez skarżącą tytułu prawnego do ww. lokalu przy ul. [...] stanowi negatywną przesłankę do zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokalu socjalnego znajdującego się w mieszkaniowym zasobie m.st. Warszawy. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do lokalu (np. w postaci umowy najmu lokalu) stanowi podstawę odmowy uwzględnienia wniosku o najem lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (por. wyroki NSA: z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1793/16; z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2474/16; z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1089/16; publ. CBOSA). Powyższe stanowisko potwierdza jednolicie orzecznictwo Sądu Najwyższego. W wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II CK 655/04, Monitor Prawniczy 2005, nr 10, s. 479) Sąd Najwyższy uznał, że przez tytuł prawny do lokalu należy rozumieć każdy tytuł do władania lokalem, w tym także taki, którego źródłem jest uprawnienie o charakterze obligacyjnym. W zapatrywanie to wpisuje się także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2002 r. (sygn. akt I CKN 723/99), w którym przyjęto, iż tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego - na gruncie ustawy o najmie lokali mieszkalnych - oznacza istnienie stosunku prawnego (rzeczowego, obligacyjnego, opartego na innej podstawie) będącego podstawą do korzystania w imieniu własnym z lokalu mieszkalnego. Przedstawione wyżej rozumienie pojęcia "tytułu prawnego do lokalu" aprobuje także piśmiennictwo, w którym w szczególności wskazuje się, że tytuł prawny do lokalu obejmuje poza własnością również najem, jak też używanie mieszkania na podstawie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub domu, a także – na podstawie użyczenia, służebności i użytkowania czy stosunku rodzinnego (por. E. Bończak-Kucharczyk, Ochrona praw lokatorów i najem lokali mieszkalnych. Komentarz, Warszawa 2013, s. 43-47). Tym samym, zakres pojęcia "tytułu prawnego do lokalu" nie ogranicza się tylko do stosunków prawnorzeczowych. W rezultacie więc umowa najmu lokalu socjalnego nie może być zawarta z osobą najmującą lokal na tzw. "wolnym rynku", gdyż osoba ta posiada obligacyjny tytuł prawny do lokalu - w rozumieniu art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W sytuacji zatem, gdy skarżąca, ubiegając się o przyznanie jej prawa do lokalu socjalnego z zasobu mienia komunalnego, w dacie wydania zaskarżonej uchwały posiadała - na mocy umowy - tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, należało uznać, że nie spełniała ona warunku określonego w § 12 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Zatem organ nie miał podstaw prawnych do podjęcia w tym przypadku uchwały korzystnej dla skarżącej. Zgodzić należy się ze skarżącą, że organ uwzględniając fakt zbycia przez nią (jako współwłaściciela) lokalu mieszkalnego na [...] nie rozważył kwestii, czy środki uzyskane w wyniku sprzedaży tego lokalu umożliwiały jej zaspokojenie pomocy mieszkaniowej we własnym zakresie. Powyższe uchybienie nie miało jednak znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, bowiem okolicznością przesądzającą o negatywnym załatwieniu wniosku było dysponowanie przez skarżącą tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. Bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej uchwały pozostają zarzuty i argumenty podniesione w skardze. Nie ma bowiem racji skarżąca twierdząc, że jako osoba bezrobotna ma pierwszeństwo w przyznaniu prawa do lokalu socjalnego. Jak bowiem trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, przepis art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, na który de facto powołuje się skarżąca, nie rodzi bezpośrednio po stronie gminy obowiązku zapewnienia skarżącej lokalu socjalnego na skutek posiadania przez nią statusu osoby bezrobotnej, jeżeli nie spełnia ona innych wymogów określonych w uchwale Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Obowiązek taki powstanie dopiero wówczas, gdy właściciel zajmowanego przez nią lokalu wystąpi o eksmisję, a sąd powszechny w wyroku eksmisyjnym orzeknie o prawie do lokalu socjalnego, który ma zapewnić gmina. Przy czym sąd w procesie eksmisyjnym bada z urzędu istnienie uprawnienia do najmu lokalu socjalnego, co zapewnia osobom uprawnionym ochronę, nawet gdy same o to nie występują. Końcowo zauważyć należy, że podjęcie zaskarżonej uchwały (negatywnej dla skarżącej) nie zamyka jej drogi do ubiegania się o najem lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy w przypadku zmiany okoliczności faktycznych. Jeśli zatem, jak twierdzi skarżąca, okoliczności te uległy zmianie i obecnie nie posiada ona tytułu prawnego do lokalu, może wystąpić ze stosownym wnioskiem do organu, który to wniosek będzie podlegał odrębnej analizie i ocenie zgodnie z przepisami uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała nie narusza obowiązującego prawa, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.