II SA/Wa 1476/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.) Olga Żurawska – Matusiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi I.C. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu – stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały – Uchwałą Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2015 r., w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego oraz zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 45 pkt 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr 7 do Uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m. st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania Statutów dzielnicom Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 ze zm.), w związku z § 6 pkt 8 Uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r., w sprawie przekazania dzielnicom do wykonania zadań i kompetencji m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485) oraz § 22 ust. 5 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 09 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.). Zarząd Dzielnicy [...], po rozpatrzeniu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego, rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu – I. C. zamieszkałej w W. przy ul. [...]. Wykonanie uchwały powierzono Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu uchwały podano, że I. C., bez stałego adresu zameldowania (1-osobowa rodzina) wystąpiła z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego [...]. Sprawa została rozpatrzona w oparciu o przepisy Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.). Zgodnie z § 22 ust. 5 ww. Uchwały - informacje uzyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Na podstawie zebranych dokumentów i oświadczeń oraz w toku analizy sprawy dokonano następujących ustaleń. I. C. (wnioskodawca) posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ([...]) ważne do dnia [...] listopada 2017 r. Ostatnim adresem jej stałego zameldowania do dnia [...] lipca 2008 r., był lokal nr [...] przy ul. S. w W. Od lipca 2014 r., wnioskodawca zamieszkuje w mieszkaniu własnościowym siostry przy ul. S. w W. Lokal ten składa się z 2-ch pokoi o powierzchni mieszkalnej - 29,00 m2, w którym zamieszkują 3 osoby, a więc nie występuje zagęszczenie. Poprzednio I. C. nie zamieszkiwała na terenie Dzielnicy [...] z zebranych dokumentów i oświadczeń wynika, że mieszkała razem z babcią przy ul. K. ([...]), a wcześniej z mężem we własnościowym lokalu w L. przy ul. H. (w wyroku rozwodowym z dnia [...] stycznia 2014 r., sąd nie orzekł o sposobie korzystania z mieszkania). Z uwagi na powyższe, Zarząd Dzielnicy [...] negatywnie rozstrzygnął ww. wniosek. I. C. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r. organ ustosunkował się do "wezwania" i podał, że dokonana została powtórna analiza materiału dowodowego, która prowadzi do wniosku, iż przy rozpatrywaniu sprawy wynajmu lokalu nie doszło do naruszenia prawa. Zasady wynajmu lokali mieszkalnych określają przepisy prawa miejscowego, tj. uchwała Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy (Dz. Urz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 z póżn. zm.). Uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] w dniu [...] maja 2015 r. nie została zakwalifikowana do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez przydział lokalu mieszkalnego, o czym Urząd Dzielnicy [...] poinformował pismem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. (odebrano 25 maja 2015 r.). Ww. uchwała Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. została podjęta zgodnie z prawem i w oparciu o ww. przepisy. Zgodnie z § 22 ust. 5 ww. uchwały Rady m.st. Warszawy informacje uzyskane w toku przeprowadzonej analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku wnioskodawcy. W trakcie przeprowadzonej analizy zgromadzonych dokumentów ustalono, iż od lipca 2014 r. skarżąca zamieszkuje we własnościowym mieszkaniu siostry położonym przy ul. S. w W. Lokal składa się z 2 pokoi oraz kuchni o powierzchni mieszkalnej 29, 00 m2. Zgodnie z przekazaną przez skarżącą informacją w ww. lokalu zamieszkują 3 osoby, tym samym nie występuje w nim zagęszczenie bowiem na 1 przebywającą osobę przypada ponad 6 m2 powierzchni mieszkalnej. Ustalono ponadto, iż ostatnim adresem stałego zameldowania skarżącej był lokal nr [...] przy ul. S. w W. w Dzielnicy [...]. Zamieszkiwała ona także w Dzielnicy B. przy ul. K. w lokalu spółdzielczym razem z babcią D. G., który opuściła z uwagi na konflikt rodzinny spowodowany uzależnieniem. W okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] stycznia 2012 r. była zameldowana w L. przy ul. H., gdzie zamieszkiwała wspólnie z mężem J. C. Zgodnie z załączonym odpisem wyroku zaocznego Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 2014 r. sygn. akt [...] orzeczono rozwód związku małżeńskiego zawartego w dniu [...] marca 2010 r. w Urzędzie Stanu Cywilnego w L. pomiędzy I. C. i J. C. nie orzekając o sposobie korzystania z powyższego mieszkania. Zarząd Dzielnicy [...] biorąc pod uwagę powyższe okoliczności podjął w dniu [...] maja 2015 r. uchwałę nr [...] o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu komunalnego z zasobów W. Przytoczony w Pani wystąpieniu § 6 ust. 1 aktualnej uchwały Rady m.st. Warszawy jest jedynym z przepisów, które bierze się pod uwagę przy analizowaniu sprawy wnioskodawcy pod kątem przydziału lokalu mieszkalnego z zasobów miasta W. Z uwagi na fakt, iż nie jest ona właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać, a także nie wykazała, aby posiadała tytuł prawny do lokalu spółdzielczego lub do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, przepis ten w przypadku skarżącej nie ma zastosowania. Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: 1. § 22 ust. 5 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. (dalej uchwały) poprzez wskazanie, że podstawą odmowy przydzielenia lokalu mogą być informacje uzyskane w toku przeprowadzonej analizy, bez wskazania, która to informacja była podstawą wydania decyzji odmownej; 2. § 6 pkt 1 a contrario uchwały poprzez jego niezastosowanie, i tym samym odmowę przydzielenia skarżącej lokalu, gdy tymczasem skarżąca zamieszkuje u swojej siostry w mieszkaniu własnościowym, z którą nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego i z którą nie pozostaje we wspólnym pożyciu, a zatem brak jest podstaw do odmowy przydzielenia skarżącej lokalu z gminnego zasobu lokalowego; 3. § 4 pkt 1 uchwały poprzez uznanie, że skarżąca nie pozostaje w trudnych warunkach lokalowych, podczas gdy nie ma tytułu prawnego do lokalu, w którym zamieszkuje. Lokal w którym zamieszkuje stanowi własność jej siostry, która jedynie toleruje obecność ww., a z poprzedniego lokalu, w którym zamieszkiwała i w którym była zameldowana musiała się wyprowadzić ze względu na konflikt rodzinny spowodowany uzależnieniem, co niewątpliwie wypełnia przesłanki § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały; 4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na przedstawieniu jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść skarżącej, a pominięciu okoliczności dla niej korzystnych, tj. okoliczności, że mieszkanie, w którym skarżąca zamieszkiwała z mężem stanowiło własność odrębną męża, zatem skarżąca nie miała żadnego tytułu prawnego, który pozwalałby jej dalej zamieszkiwać w ww. lokalu, uznaniu, że konflikt w jakim skarżąca pozostaje przemawia na jej niekorzyść, gdy tymczasem wypełnia on przesłanki § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały. W uzasadnieniu skargi podała, że w jej ocenie uchwała Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] została wydana z naruszeniem prawa materialnego. Przede wszystkim, Zarząd Dzielnicy [...] całkowicie bezzasadnie pominął przesłanki wyłączające spełnianie kryterium poniżej 6 m2 na osobę wynikające z § 5 ust. 2 pkt 3. Tymczasem skarżąca wyprowadziła się z uprzednio zajmowanego lokalu, w którym też była zameldowana, ze względu na silny konflikt z D. G. Konflikt ten był spowodowany uzależnieniem właściciela lokalu od alkoholu. Dla skarżącej sytuacja ta była nie do zniesienia. Organ nie rozpatrzył, czy skarżąca mogła zamieszkiwać w ww. lokalu. Ponadto w niniejszej sprawie organ naruszył § 6 pkt 1, z którego wynika, że organ ma prawo odmówić przyznania lokalu, jeżeli ustali, że wnioskodawca lub osoba pozostająca we wspólnym pożyciu jest właścicielem lokalu. Organ zatem nie miał podstawy odmówić skarżącej prawa do lokalu komunalnego, albowiem wraz z siostrą nie pozostają we wspólnym pożyciu, nie prowadzą także razem gospodarstwa domowego. W przekonaniu skarżącej organ nieprawidłowo rozpoznał informacje, które stały się podstawą oddalenia wniosku skarżącej. Przede wszystkim organ nie wskazał, która to konkretnie informacja była podstawą wydania odmownego rozstrzygnięcia. Organ wziął pod uwagę jedynie informacje dla skarżącej niekorzystne, tj. fakt, że zamieszkuje ona razem z siostrą i jej dzieckiem, nie ustalił jednak sytuacji mieszkaniowe, czy nikt z nich nie cierpi na żądną chorobę. Ponadto organ nie ustalił, że w mieszkaniu męża skarżąca nie mogła zamieszkiwać po rozwodzie albowiem mieszkanie, to stanowi jego odrębną własność i wraz z orzeczeniem rozwodu straciła ona uprawnienie do zamieszkiwania w ww. lokalu. Organ nie ustalił także, że w związku z koniecznością wyprowadzki skarżącej z mieszkania na B. (uzależnienie właściciela od alkoholu) zastosowanie znajdzie § 5 ust. 2 pkt. 3 uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in., poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej ppsa), rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o którym mowa w ust. 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym i w tej sytuacji skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów jest dopuszczana oraz merytorycznie uzasadniona. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 wskazał, iż uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 6 P.p.s.a. Ponadto stwierdził, że jest to rozstrzygnięci indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. W rozpoznawanej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez I. C. na uchwałę Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2015 r., zostało poprzedzone w dniu [...] czerwca 2015 r. bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z dyspozycją art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594 ze zm.). Spełnione tym samym zostały warunki formalne do wniesienia skargi na powyższą uchwałę. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi uchwała Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.). Uchwala ta zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe - reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej podjęcia. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w postępowaniu poprzedzającym zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych. W art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów w mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., Nr 150 ze zm.) ustawodawca określił działanie organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie wniosku" o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęcia z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycji art. 7 k.p.a., nie ma zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowego aktu z zakresu administracji publicznej. Jako podstawę odmowy zakwalifikowania skarżącej do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy organ powołał § 22 ust. 5 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., z którego wynika, że odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę zakwalifikowania wniosku. Zgodnie z ust. 2 § 22 przy rozpatrywaniu wniosków osób, o których mowa w ust. 1 należy poddać wnikliwej analizie: 1. dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy; 2. zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; 3. posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1; 4. rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo; 5. w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Natomiast zgodnie z ust. 6 w przypadku osób wymienionych w § 5 ust. 2 pkt 2a i 2b legitymowanie się tytułem najmu do lokalu znajdującego się w budynku prywatnym lub lokalu znajdującego się w nieruchomości, w stosunku do której ostateczna stała się decyzja stwierdzająca nieważność orzeczenia administracyjnego odmawiającego przyznania byłym właścicielom prawa użytkowania wieczystego do tej nieruchomości, nie może stanowić podstawy do odmowy zakwalifikowania wniosku. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że niewyrażenie przez organ zgody na zakwalifikowanie skarżącej do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu spowodowane było faktem, iż od lipca 2014 r. skarżąca zamieszkuje we własnościowym mieszkaniu siostry ciotecznej położonym przy ul. S. w W., który składa się z 2 pokoi oraz kuchni o powierzchni mieszkalnej 29, 00m2. Zgodnie z przekazaną przez skarżącą informacją w ww. lokalu zamieszkują 3 osoby, tym samym nie występuje w nim zagęszczenie, bowiem na 1 przebywającą osobę przypada ponad 6 m2 powierzchni mieszkalnej oraz ustalenia, iż ostatnim adresem jej stałego zameldowania był lokal nr [...] przy ul. S. w W. w Dzielnicy M. oraz fakt zamieszkiwania w Dzielnicy B. przy ul. K. w lokalu spółdzielczym razem z babcią Panią D. G., który skarżąca opuściła z uwagi na konflikt rodzinny spowodowany uzależnieniem. Organ ustalił ponadto, że od [...] stycznia 2010 r. do [...] stycznia 2012 r. ww. była zameldowana w L. przy ul. H., gdzie zamieszkiwała wspólnie z mężem J. C. Zgodnie z załączonym odpisem wyroku zaocznego Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 2014 r. sygn. akt [...] orzeczono rozwód związku małżeńskiego zawartego w dniu [...] marca 2010 r. w Urzędzie Stanu Cywilnego w L. pomiędzy skarżącą i J. C. nieorzekając o sposobie korzystania z powyższego mieszkania. Jak wynika z akt sprawy, poza suchymi ustaleniami odnośnie metrażu lokalu i jego struktury, organ nie dokonał żadnej analizy warunków mieszkaniowych we wskazanym lokalu. Nie określił też obecnej sytuacji mieszkaniowej skarżącej, tj. nie uwzględnił okoliczności, że obecnie skarżąca zamieszkuje w lokalu siostry, gdzie faktycznie znajdują się trzy obce kobiety. Organ zupełnie nie wyjaśnił sytuacji zdrowotnej, ani materialnej skarżącej. Reasumując zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa zawartych w uwale Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r., bowiem organ nie wyrażając zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia I. C. na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu, nie poddał wnikliwej, a właściwie jakiekolwiek analizie możliwości zamieszkiwania skarżącej u swojej siostry ciotecznej, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 pkt 5 lit. b i 5 ww. uchwały. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy, prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad określonych w art. 6 i art. 7 k.p.a. Przepisy te stanowią, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano i w konsekwencji zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną, tj. mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób pełny i wszechstronny podda wnikliwej analizie możliwość zamieszkania skarżącej u jej siostry ciotecznej. Skarżącej zaś wskazać należy, że organ nie naruszył § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., bowiem po pierwsze nie powołał się na powyższy przepis w zaskarżonej uchwale, a po drugie przepis ów dotyczy odmowy zawarcia umowy najmu, a nie – jak w rozpoznawanej sprawie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu, o czym mowa w § 24 ust. 1 z dnia 9 lipca 2009 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 132, a co do kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.