II SA/Wa 1497/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Joanna Kube (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej - oddala skargę - Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego rozkazem z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] zwolnił A.S. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] w Z. i przeniósł z dniem [...] lutego 2007 r. do rezerwy kadrowej Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego na okres do dnia [...] lipca 2007 r. Okres przebywania oficera w rezerwie kadrowej został przedłużony rozkazem tego organu z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] (punkt [...]) do dnia [...] września 2007 r., a następnie rozkazem z dnia [...] października 2007 r. nr [...] (punkt [...]) do dnia [...] grudnia 2007 r. Ostatnio powołany rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] października 2007 r. został zmieniony rozkazem tego organu z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] (punkt [...]) na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., w ten sposób, że z dniem [...] października 2007 r. przedłużono żołnierzowi okres przebywania w rezerwie kadrowej do dnia [...] września 2008 r. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] (punkt [...]) przedłużył oficerowi okres przebywania w rezerwie kadrowej do dnia [...] stycznia 2009 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] (punkt [...]) Minister Obrony Narodowej, na mocy art. 111 pkt 10, art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.); zwanej ustawą pragmatyczną oraz § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137), zwolnił A.S. z dniem [...] stycznia 2009 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] lipca 2009 r., natomiast w pozostałej części utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z przepisem art. 111 pkt 10 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego zwalania się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Z treści zaś § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wynika, że w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje w pierwszym dniu po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Minister Obrony Narodowej wskazał, że w rozpoznawanej sprawie oficer nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej i w tej sytuacji organ był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że data zwolnienia A.S. z zawodowej służby wojskowej została zmieniona, ponieważ decyzja zwalniająca powinna posiadać przymiot ostateczności i w konsekwencji data zwolnienia powinna przypadać po doręczeniu jej żołnierzowi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2009 r. oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] grudnia 2008 r., ewentualnie o ich uchylenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 2b i ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z powodu nieprzedstawienia mu żadnej propozycji równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego i zwolnienia go oraz przeniesienia do rezerwy. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając przedmiotową skargę nie zajmował się zarówno kwestią zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego jak i wyznaczenia na stanowisko służbowe, a także przeniesienia do rezerwy kadrowej, ponieważ zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzję w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji. Wymienione przedmiotowo sprawy nie podlegają zatem kognicji tego Sądu. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej, z którego wynika, iż żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Przepis ten stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza przeniesionego do rezerwy, niezależną od trybu przewidzianego w art. 45 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, żołnierza zawodowego w przypadkach wymienionych w ust. 1 i 2 oraz żołnierza zawodowego pozostającego w rezerwie kadrowej zwalnia się z zawodowej służby wojskowej, gdy odmówi pełnienia służby na innym równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. W niniejszej sprawie przepis ten nie miał zastosowania, gdyż skarżący nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 7 ustawy pragmatycznej, to jest wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym, w razie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz pozostawania w rezerwie kadrowej, w przypadkach o których mowa w art. 45 ust. 1-3. Należy podkreślić, że z przepisów ustawy pragmatycznej nie wynika, aby organy wojskowe były zobligowane do proponowania żołnierzowi przebywającemu w rezerwie kadrowej innego równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego i dopiero odmowa jego objęcia daje organowi podstawę do zwolnienia ze służby w trybie art. 111 pkt 10. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo zatem właściwy organ kadrowy wydał decyzję o zwolnieniu oficera z zawodowej służby wojskowej w związku z jego niekwestionowanym niewyznaczeniem na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 101/08, z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 393/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 549/08 – niepublikowany). Zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieuzasadnione, ponieważ okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a zaistnienie przesłanki niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej nie wymagało przed wydaniem rozstrzygnięcia w trybie art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej jej analizy z punktu widzenia interesu społecznego czy słusznego interesu strony. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.