II SA/Wa 1505/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sławomir Fularski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 97 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w związku z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 ze zm.), art. 5 § 2 ust. 4 k.p.a., art. 6a ustawy o Policji w związku z § 14 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2005 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: G.S. pełnił służbę w Policji od dnia [...] sierpnia 1991 r. do dnia [...] lutego 2005 r. W trakcie pełnienia służby Komendant [...]Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] przyznał funkcjonariuszowi tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. [...] w W. Po zakończeniu służby decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Komendant [...] Policji nakazał G.S. opróżnienie przyznanej kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. Od decyzji tej G.S. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. G.S. wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 924/06, oddalił skargę. We wniosku z dnia 5 października 2011 r. pełnomocnik G.S. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2005 r. Jako podstawę prawną żądania pełnomocnik wskazał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że organy Policji zastosowały przepis § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczególnych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, mimo że było to sprzeczne z uregulowaniami zawartymi w ustawie o Policji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Komendant Główny Policji, powołując jako podstawę prawną art. 61a k.p.a., art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] października 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2005 r., wskazując, iż w sytuacji, gdy zasadność wydania tych decyzji i ich zgodności z prawem była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i w sprawie zapadł prawomocny wyrok z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 924/06, oddalający skargę, to ponowne prowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie, czy orzeczenia te nie są wydane z rażącym naruszeniem prawa jest nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę G.S. na powyższe postanowienia Komendanta Głównego Policji, uchylił je wyrokiem z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 879/12, stwierdzając, że podnoszone, jako przesłanka stwierdzenia nieważności, zarzuty znalazły się poza rozważaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 924/06, dlatego prawomocny wyrok Sądu nie był przeszkodą do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2005 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2005 r. nr [...] i merytorycznego zbadania wskazywanej przez stronę przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uwzględniając treść powyższego wyroku, Komendant Główny Policji, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanych przez funkcjonariusza decyzji i decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], odmówił stwierdzenia ich nieważności, a decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2013 r. W motywach decyzji z dnia [...] maja 2013 r., organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdują uzasadnienia zarzuty, odnoszące się do kwestii przydziału tymczasowej kwatery decyzja administracyjną, od której strona się nie odwołała, bowiem przesłanki dokonania tej czynności nie mogą być brane pod uwagę w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej opróżnienia kwatery tymczasowej. Jednocześnie w ocenie organu, decyzje o opróżnieniu kwatery tymczasowej nie zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 97 ust. 1 i ust. 5 ustawy o Policji, bowiem stosownie do treści § 14 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. oraz art. 104 w związku z art. 107 k.p.a. organ prawidłowo rozpatrzył sprawę w formie decyzji, a nie czynności materialno-technicznej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r., polegające na jego błędnej interpretacji i nieprawidłowym zastosowaniu, w sytuacji, gdy zastosowanie w niniejszej sprawie winny mieć przepisy ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przy wydawaniu przedmiotowych decyzji zastosowano § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczególnych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, mimo że sprzeczne to było z uregulowaniami zawartymi w ustawie o Policji. W ocenie skarżącego, organ zbadał merytoryczne przesłanki nieważności decyzji, wskazane przez stronę, ale dokonał tego w sposób nieprawidłowy, naruszając przepisy prawa materialnego. Zarzucił, iż organ stosując przepis rozporządzenia wykonawczego, nie uwzględnił, iż jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie było sprzeczne z uregulowaniami, zawartymi w ustawie o Policji, Wyjaśnił, że przyznana mu kwatera odpowiadała normom, przewidzianym do lokali mieszkalnych, a on był wówczas funkcjonariuszem w służbie stałej. Podniósł, iż zajmowany lokal nie posiada statusu kwatery tymczasowej, bowiem, stosownie do art. 88 ust. 2 ustawy o Policji, kwaterę tymczasową może otrzymać policjant w służbie przygotowawczej, albo, zgodnie z art. 96 ust. 4 tej ustawy, policjant przeniesiony z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1 (...), bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Ponadto kwaterę tymczasową otrzymuje policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości (art. 96 ust. 5 ustawy). Jednocześnie powołane wyżej przepisy przewidują pokrywanie kosztów zakwaterowania w kwaterach tymczasowych ze środków budżetowych Policji, a z nim zawarto umowę najmu i nałożono obowiązek uiszczania czynszu i opłat. Do zamieszkania w zajmowanym lokalu zostali uprawnieni członkowie rodziny, którzy nie są uwzględniani w przypadku przydzielenia funkcjonariuszom kwater tymczasowych. Cofnięto mu również równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. W sytuacji zatem, gdy przedmiot najmu nie odpowiadał warunkom przewidzianym dla kwatery tymczasowej, jak również nie zostały spełnione przesłanki podmiotowe, to nie można było stosować przepisu § 13 rozporządzenia w sprawie szczególnych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu administracji publicznej jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności, określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy stwierdzenia przez Komendanta Głównego Policji nieważności decyzji z dnia [...] października 2005 nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2005 r. nr [...], którą organ zobowiązał skarżącego do opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] położonej w W. przy ul. [...] wraz ze wszystkimi zamieszkałymi w niej osobami, w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji, czego skutkiem jest naruszenie norm prawnych, regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do rozstrzygnięcia, czy decyzje Komendanta Głównego Policji w przedmiocie opróżnienia przez skarżącego zajmowanej tymczasowej kwatery zostały wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy, decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] skarżącemu została przydzielona tymczasowa kwatera stała. Decyzja ta nie została przez stronę zaskarżona i stała się prawomocna. Również w niniejszym postępowaniu nie został złożony wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie nie podlegają badaniu przez Sąd zarzuty, dotyczące decyzji o przyznaniu stronie kwatery tymczasowej, a wyłącznie prawidłowość wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Problematyka związana z prawami policjantów do lokalu mieszkalnego została uregulowana w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w rozdziale 8 – Mieszkania funkcjonariuszy Policji. Stosownie do art. 97 ust. 5 powołanej ustawy, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2 – 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w ust. 1 tego artykułu została zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Zgodnie z § 13 ust. 1 określonego powyżej rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku: 1) zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji; 2) upływu okresu pełnienia służby w jednostce, w której policjant zajmuje tymczasową kwaterę w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego; 3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7 i 8 oraz w art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Z analizy tego przepisu wynika, że zaistnienie jednej z przesłanek w nim określonych skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji organ kończy w formie decyzji administracyjnej. W związku z zaistnieniem przesłanki z pkt 1 przytoczonego powyżej przepisu (skarżący z dniem [...] lutego 2005 r. został zwolniony ze służby w Policji), organ wszczął postępowanie administracyjne z urzędu i po jego przeprowadzeniu została wydana decyzja o opróżnieniu zajmowanej kwatery tymczasowej. Ewentualnie nieprawidłowości, związane z wydaniem decyzji o przydziale skarżącemu kwatery tymczasowej nie mają, w ocenie Sądu, wpływu ani na zmianę statusu kwatery tymczasowej, ani na ocenę prawidłowości wydania decyzji o opróżnieniu kwatery tymczasowej, ani na ocenę prawidłowości wydania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zdaniem Sądu, organ postępowanie nieważnościowe przeprowadził zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, a wydana decyzja znajduje oparcie w przepisie materialnoprawnym, tj. w § 13 ust. 1 pkt 1, który, wbrew twierdzeniom skarżącego, ma zastosowanie w sprawie. Organ drugiej instancji w pełni odniósł się do zarzutów odwołania, a zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, jakich wymaga od niej przepis art. 107 § 1 i § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.