II SA/Wa 1513/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Protokolant sekr. sąd. Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty odprawy mieszkaniowej – oddala skargę – W dniu 18.09.2017 r. Pan M. T. złożył wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej, załączając do wniosku m.in.: świadectwo służby od [...].10.1999 r. do [...].11.2011 r., potwierdzenie nabycia od [..].12.2011 r. uprawnień do emerytury, protokół zdania [...].06.2017 r., do zasobu Agencji Mienia Wojskowego, lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] dalej: Dyrektor, organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego orzekł o odmowie wypłaty na rzecz Strony odprawy mieszkaniowej. Pełnomocnik Pana M. T. skutecznie zaskarżyła przedmiotowe rozstrzygnięcie, które Prezes Agencji Mienia Wojskowego dalej Prezes uchylił do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie przez organ I instancji art. 107 par. 3 k.p. a.. W decyzji tej Prezes zalecił, aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zgromadzono pełny materiał dowodowy i dopiero wówczas oceniono sytuację Strony w odniesieniu do przepisu art. 23 ust. 1 pkt. 1 ppkt b) ustawy o zakwaterowaniu. W dniu [...].03.2018 r. po ponownym rozpoznaniu wniosku Pana M. T. Dyrektor orzekł o odmowie wypłaty odprawy mieszkaniowej. Przedmiotowa decyzja również została zaskarżona, a Prezes uchylił ją do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie przez organ I instancji art. 107 par. 3 k.p.a. W dniu [...].06.2018 r. po ponownym rozpoznaniu wniosku Pana M. T. Dyrektor orzekł o odmowie wypłaty odprawy mieszkaniowej. Rozpatrując sprawę ponownie merytorycznie, organ odwoławczy – Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z [...] sierpnia 2018r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym wypłaty odprawy mieszkaniowej, uprawnienia do wypłaty tego świadczenia organ Agencji Mienia Wojskowego jest zobowiązany ustalać w oparciu o stan sprawy w dacie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Zasada ta dotyczy również spraw, jak niniejsza czyli przypadku, gdy wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej składa emeryt wojskowy. Podkreślił dalej, ze bezspornymi w sprawie są jej okoliczności tj.: że Wnioskodawca jest emerytem wojskowym, a pełnienie służby wojskowej jako służby stałej zakończył [...].11.2011 r. W tej dacie obowiązywał przepis art. 23 ust. 1 pkt. 1) ustawy o zakwaterowaniu stanowiący, że odprawa mieszkaniowa przysługuje żołnierzowi służby stałej cyt.: "a) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej (..), b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. W odwołaniu został postawiony zarzut, że organ I instancji niejednoznacznie wskazywał, czy zajmowany przez Stronę lokal mieszkalny Agencji był kwaterą. Ta niejednoznaczność miała wynikać zdaniem Skarżącego z pisma organu I instancji z [...].01.2017 r. przez co naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego tj.: art. 7, art, 77 i art. 107 § 3 kpa. Jak wskazał organ, w piśmie tym Dyrektor faktycznie użył słowa kwatera, co było błędem, niemniej jak podkreślono, zarówno wówczas jak i obecnie, lokal mieszkalny o statusie kwatery winien znajdować się na wykazie kwater zatwierdzonym przez Prezesa Agencji. Na wykazie kwater zatwierdzonym przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w dniu [...].07.2011 r., obowiązującym w dacie zwolnienia Strony ze służby nie było w/w lokalu mieszkalnego. Obecnie lokal ten również nie jest uwzględniony na wykazie kwater. Zatem w ocenie organu przesłanka z art. 23 ust. 1 pkt 1 ppkt 3) ustawy o zakwaterowaniu nie została spełniona. Kwestia sporną stała się natomiast ocena uprawnień Odwołującego się do odprawy mieszkaniowej na podstawie art. 23 ust, 1 pkt 1 p.pkt b) ustawy o zakwaterowaniu. Zdaniem Strony literalne brzmienie tej dyspozycji przesądza, o tym że skoro w sprawie nie wydano decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym to odprawa mieszkaniowa powinna być Mu wypłacona. Organ I instancji wskazał natomiast, że nie można uznać, iż nie nastąpił taki przydział, gdyż Wnoszący miał przydzielony lokal mieszkalny w [...]. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy pierwszej kolejności podkreślił, że ustawodawca w art. 23 ust. 1 pkt 1 ppkt b) ustawy o zakwaterowaniu posłużył się bardzo szerokim sformułowaniem "decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego". Z akt sprawy wynika, że w 2010 r. w. lokal został przydzielony Panu M. T., jako żołnierzowi służby stałej decyzją nr [...]. Z uwagi, na to że zajmował lokal o powierzchni mniejszej niż przysługująca z tytułu posiadanych norm - lokal ten posiadał status kwatery zastępczej. W dniu 01.07.2010 r. wszedł w życie art. 13 ust. 1 ustawy z 22.01.2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 28 poz. 143 ze zm.) dalej ustawy nowelizującej, zgodnie z którym cyt.: "kwatery zastępcze stają się kwaterami internatowymi, chyba że żołnierz w terminie do dnia 31.12.2010 r. złoży wniosek w trybie art. 24 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i wyrazi zgodę na przydział lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 26 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawa", Natomiast dyspozycja w/w art. 26 ust. 5 stanowiła, że cyt. "żołnierzowi zawodowemu, na wniosek lub za jego pisemną zgodą, dyrektor oddziału regionalnego może przydzielić kwaterę albo inny lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej podstawowej mniejszej albo do 20 m większej niż wynikająca z przysługujących norm, o ile taka kwatera albo lokal mieszkalny nie jest niezbędny na zakwaterowanie żołnierza zawodowego o większej liczbie przysługujących mu norm". Pan M. T. złożył rzeczony wniosek, który następnie uzupełnił wyrażając tym zgodę na realizację prawa do zakwaterowania w sposób stały, nie tymczasowy, w zajmowanym lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...]. Przesądziło to, że w warunkach, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy nowelizującej lokal ten nie stał się kwatera internatową, a stał się lokalem mieszkalnym przydzielonym o powierzchni użytkowej podstawowej mniejszej od przysługującej, za zgodą uprawnionego. Wydanie "nowej" decyzji na podstawie w. art. 13 ustawy nowelizującej nie było natomiast możliwe, gdyż Odwołujący się nie wnosił opłat za lokal. Lokal ten Wnioskujący zajmował jeszcze przez 7 lat, po zwolnieniu ze służby stałej, a zadłużenie wciąż wzrastało. Zatem gdyby Żołnierz wnosił regularnie opłaty za lokal z uwagi, że na dzień zwolnienia nadal w nim mieszkał, miałby prawo do dalszego jego zajmowania na podstawie umowy najmu (art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu), nie zaś do wypłaty odprawy mieszkaniowej. W dniu zwolnienia ze służby Skarżący zajmował lokal mieszkalny i nie zwolnił go, a nadto lokal nie był lokalem o statusie kwatery zatem prawo do odprawy mieszkaniowej Mu nie przysługuje. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez organ I instancji tj. art. 23 ust. 1 ustawy z 16.04.2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. nr 116 poz. 1203 ze zm.) dalej ustawy zmieniającej stanowiącego, że osoby, którym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania tej kwatery stwierdzono, że nie znajduje on potwierdzenia w aktach sprawy. Skarżący nie mógł zachować prawa do zajmowanego lokalu mieszkalnego w okolicznościach jego zadłużenia. Konkludując analiza stanu faktycznego sprawy w zestawieniu z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu pozwala stwierdzić, że na dzień zwolnienia ze służby stałej Pan M. T. posiadał przydział lokalu mieszkalnego z zasobu Agencji (decyzja przydziału prawa do zamieszkiwania jest niczym innym niż decyzja przydziału lokalu), lokal ten nie posiadał statusu kwatery (nie znajdował się na wykazie kwater) stad przesłanki art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. ai lit. b nie zostały spełnione. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł M. T. zarzucając jej naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz o zmianie niektórych innych ustaw, poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący posiadał przydział lokalu mieszkalnego z zasobu Agencji Mienia Wojskowego, lokal ten nie posiadał statusu kwatery i stąd też przesłanki art. 23 ust. 1 w/w ustawy nie zostały spełnione, - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz o zmianie niektórych innych ustaw, poprzez błędne przyjęcie, iż lokal zajmowany przez skarżącego na mocy złożonego przez niego wniosku, o którym mowa w w/w przepisie zmienił charakter z kwatery zastępczej na lokal mieszkalny, - prawa materialnego poprzez naruszenie obowiązku, wynikającego z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wpisania kwatery zastępczej zajmowanej przez skarżącego do wykazu kwater prowadzonego przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w [...]. Wskazując na powyższe wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie skarżącemu odprawy mieszkaniowej, 2) zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu przytoczono stan faktyczny sprawy. Podkreślono, że w sprawie lokalu zajmowanego przez skarżącego organy prezentują stanowisko zależne od własnych potrzeb. Z jednej strony — pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. wezwano Odwołującego się do dobrowolnego opróżnienia i przekazania kwatery. W piśmie tym wskazano, iż zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej — żołnierz zawodowy wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi jest obowiązany opróżnić lokal mieszkalny. Organ uznał więc, że skarżący utracił tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego w [...], a nie nabył przecież prawa do odprawy mieszkaniowej. Jeśli chodzi o opuszczenie lokalu, to dla organów był on kwaterą, a jeśli chodzi o odprawę mieszkaniową - to już nie. Organ II instancji w odniesieniu do poprzednich zarzutów naruszenia art. 107 5 3 kpa, podjął próbę wyjaśnienia czy lokal zajmowany przez skarżącego był kwaterą czy też nie. Podniósł on, że zarówno na dzień zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej jak i obecnie lokal zajmowany przez skarżącego nie stanowi kwatery, ponieważ nie jest wpisany w wykazie kwater prowadzonym przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego. Następnie jednak organ II instancji w swojej decyzji twierdzi, że w 2010 r. lokal przydzielony skarżącemu posiadał status kwatery zastępczej (nie był jednak wpisany w wykazie kwater pomimo istniejącego od 01.07.2010 r. wymogu ujęcia lokalu mieszkalnego w lokalu kwater jako element definicji kwatery). Nadal więc organ ll instancji prezentuje sprzeczne ze sobą stanowiska odnośnie tego czy lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego jest kwaterą czy też nie. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji błędnie uznał także, że skarżący na dzień zwolnienia ze służby posiadał przydział lokalu mieszkalnego z zasobu Agencji Mienia Wojskowego. Wedle oceny organu lokal zajmowany przez skarżącego został mu przydzielony decyzją przydziału prawa do zamieszkiwania nr [...] jako kwatera zastępcza, która w warunkach, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z 22.01.2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP stała się przydzielonym lokalem mieszkalnym. Założenie organu II instancji jest jednak błędne, ponieważ w/w przepis stanowi jedynie, że w razie złożenia wniosku, o którym mowa w w/w przepisie, przez żołnierza kwatera zastępcza nie staje się kwaterą internatową, nie ma zaś zapisu o tym, że staje się ona wtedy po prostu lokalem mieszkalnym. Skarżący złożył rzeczony wniosek co powinno było skutkować wydaniem przez organ decyzji o przydzieleniu kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. Skarżący nie otrzymał jednak ani ponownej decyzji ani też żadnej informacji, że zajmowany przez niego lokal według organów stracił charakter kwatery zastępczej i stał się lokalem mieszkalnym. Podniesiono też, że skarżący w decyzji nr [...] nie został poinformowany, że przyznany mu lokal nie posiada wg organów statusu kwatery, w innym razie skarżący nie przyjąłby przydzielonego mu w/w decyzją lokalu. Rzeczona decyzja wydana została jedynie na czas określony. Skarżący nie posiadając wiedzy na temat charakteru zajmowanego lokalu nie mógł korzystać z niego na postawie umowy najmu i wnosić z tego tytułu opłat, co zdaniem organu II instancji, uniemożliwiło wydanie ponownej decyzji przydziału lokalu. Podczas przechodzenia na emeryturę skarżący został błędnie poinformowany, iż wniosek o przyznanie odprawy mieszkaniowej będzie mógł złożyć również będąc już na emeryturze. Gdyby nie wprowadzenie skarżącego w błąd rzeczony wniosek zostałby przez niego złożony w dniu przejścia na emeryturę. Należy mieć na uwadze, że dwukrotne wprowadzenie skarżącego w błąd przez organy tj, niepoinformowanie skarżącego, że przyznany mu lokal nie ma charakteru kwatery oraz błędne poinformowanie o terminie składania wniosku o przyznanie odprawy mieszkaniowej, jest kluczowe dla zachowania skarżącego. Gdyby skarżący nie został wprowadzony przez organy w błąd spór by nie zaistniał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, że świadczenie finansowe ujęte w w/w przepisie, wypłacane jest żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej. Takie oznaczenie adresata powyższej regulacji jest oczywiste, gdyż przywołany przepis posługuje się formą czasownika niedokonanego -"zwalniany"- bądź używa zwrotu - "do dnia zwolnienia". Taki zaś zabieg stylistyczny ma swoje konsekwencje w postaci wyraźnego wskazania, że uprawnienie do odprawy mieszkaniowej powstaje w dacie zwalniania żołnierza ze służby. Gdyby miało być inaczej ustawodawca posłużyłby się bowiem zwrotem –"żołnierzowi zwolnionemu". Reasumując, omawiane świadczenie przysługuje żołnierzowi, który zwalniany jest ze służby stałej lub kontraktowej i równocześnie żołnierz ten nabył prawo do emerytury lub renty wojskowej (wyrok NSA z 15.11.2017r. sygn. akt I OSK 1442/16). Wobec powyższego, w ocenie tut. Sądu słusznie postąpił organ, że rozpoznając niniejszą sprawę, odnosił się do stanu faktycznego istniejącego w dacie zwolnienia strony z zawodowej służby wojskowej. Nadto koniecznym wyjaśnienia było też to, czym de facto jest omawiana odprawa mieszkaniowa. Tak więc żołnierz służby kontraktowej zwalniany ze służby wojskowej, przy spełnieniu warunków z art. 23 ust.1 pkt 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, nabywa prawo do gratyfikacji pieniężnej w postaci omawianej odprawy mieszkaniowej. Natomiast żołnierz służby stałej, zwalniany ze służby, otrzymuje odprawę mieszkaniową wówczas, gdy w dacie zwalniania ze służby, zajmuje kwaterę i z racji przeznaczenia tego lokalu tylko na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych w tej kwaterze nie może nadal pozostawać. Odprawa jest zatem świadczeniem, które otrzymuje zwolniony ze służby żołnierz zawodowy, w celu rekompensaty faktu utraty dotychczasowej kwatery stałej (wyrok NSA z 7.04.2016r. sygn. akt I OSK 3202/14). W tym miejscu należało także odnieść się do tego, co sprawia, że dany lokal posiada status kwatery. Otóż o przeznaczeniu danego lokalu mieszkalnego na kwaterę decydują samodzielnie organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a żołnierz zajmujący dany lokal, nie ma jakiegokolwiek wpływu na proces decyzyjny w tej materii (wyrok NSA z 22.09.2017r. sygn. akt I OSK 393/17). Powyższe oznacza więc to, ze dopiero wpisanie określonego lokalu do prowadzonego przez organy wojskowe wykazu kwater sprawia, iż lokal taki staje się kwaterą, w rozumieniu przepisu art.23 ust.1 pkt 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż skarżona decyzja odpowiada prawu. Na dzień zwalniania strony z zawodowej służby wojskowej (jak i na dzień wydawania skarżonej decyzji) lokal jaki zajmował skarżący, nie był ujęty w wykazie kwater. Okoliczności tej nie kwestionował z resztą sam skarżący. Skoro więc, co wyjaśniono już na wstępie niniejszego uzasadnienia, przynależny lokalowi status kwatery, związany jest nierozerwalnie z faktem ujęcia danego lokalu w w/w wykazie kwater, to konsekwentnie brak ujęcia spornego lokalu w omawianym wykazie sprawia, iż nie jest on kwaterą. Powyższe sprawia więc, że w odniesieniu do skarżącego nie zaistniała przesłanka oznaczona w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie tut. Sądu organ poprawnie też wywiódł, że skarżący nie spełnia kolejnej przesłanki określonej w art. 23 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Z akt administracyjnych bezspornie bowiem wynika to, że decyzją z [...] lutego 2010 r. nr. [...] przydzielono stronie sporny lokal, który z uwagi na metraż, nie odpowiadający normom przynależnym żołnierzowi, miał charakter kwatery tymczasowej. Biorąc zaś pod uwagę fakt, że skarżący, stosownie do dyspozycji art. 13 ust. 1 ustawy z 22 stycznia 2010r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, złożył wniosek w trybie art. 24 ust. 1 zmienianej ustawy i wyraził zgodę na przydział lokalu mieszkalnego – zajmowany lokal nie stał się katerą internatową – co dodatkowo potwierdza fakt, że na dzień zwalniania żołnierza ze służby, lokal ten nie mógł być ujęty w wykazie kwater. Na marginesie dodać należało to, iż zarzucane niepoinformowanie skarżącego, że przyznany mu lokal nie ma charakteru kwatery oraz błędne poinformowanie o terminie składania wniosku o przyznanie odprawy mieszkaniowej, nie wpływa na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia bowiem nie zmienia kluczowego elementu stanu faktycznego tj. tego, że zajmowany przez stronę lokal nie miał charakteru kwatery. Poinformowanie o powyższym strony nie zmieniłoby w żaden sposób statusu tego lokalu. Zarzut dotyczący błędnego poinformowanie o terminie składania wniosku o przyznanie odprawy mieszkaniowej pozostaje zaś w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy w sytuacji, gdy organ rozpoznał jednak wniosek emerytowanego wojskowego. Dodać również należało, iż wbrew wywodom skargi, przedmiotem niniejszej sprawy nie może być ocena tego, czy sporny lokal winien być ujęty w wykazie kwater, czy też nie. Jak to już bowiem wyjaśniono na wstępie niniejszego uzasadnienia, o przeznaczeniu danego lokalu mieszkalnego na kwaterę decydują samodzielnie organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a żołnierz zajmujący dany lokal, nie ma jakiegokolwiek wpływu na proces decyzyjny w tej materii (wyrok NSA z 22.09.2017 r. sygn. akt I OSK 393/17). W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).