II SA/Wa 1517/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Eugeniusz Wasilewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej oddala skargę Z. W. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazowej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 4 września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Z. W. pozwolenia na broń palną gazową. Powodem wszczęcia postępowania było nieprzedstawienie przez zainteresowanego wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, iż może dysponować bronią oraz informacja o skazaniu ww. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. Wydziału XIII Zamiejscowego Grodzkiego w K., sygn. akt [...], za popełnienie wykroczenia z art. 86 oraz 87 Kodeksu wykroczeń. W toku postępowania organ uzyskał orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, iż Z. W. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) i może dysponować bronią. Ponadto organ uzyskał pozytywną opinię o Z. W. z miejsca zamieszkania oraz protokół zgodnego z przepisami przechowywania broni. Organ uzyskał także odpis wyroku Sądu Rejonowego w C. Wydziału XIII Zamiejscowego Grodzkiego w K. z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...], prawomocnego od dnia 3 października 2007 r., uznającego Z. W. winnym popełnienia czynu z art. 87 § 1 k.w. i art. 86 § 2 k.w. oraz wymierzający mu karę 1500 zł grzywny i zakazujący mu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Z. W. był obwiniony o to, że kierując samochodem w stanie po użyciu alkoholu nie dostosował prędkości jazdy do warunków drogowych, stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w stojący na skrzyżowaniu inny samochód powodując kolizję drogową oraz zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, po czym oddalił się z miejsca zdarzenia. Wyrok ten został w całości utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w C. Do organu wpłynął ponadto odpis wyroku Sądu Rejonowego dla L. [...] w L. z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...], prawomocny od dnia 27 listopada 2009 r., uznający Z. W. winnym popełnienia czynu z art. 244 k.k. i skazujący go za to na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby dwóch lat oraz orzekający karę grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych. Z. W. był oskarżony o to, że w dniu 16 sierpnia 2009 r. w L., nie stosując się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w C., XIII Zamiejscowy Wydział Grodzki w K., zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, kierował samochodem po drodze publicznej. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął Z. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Z. W. utracił całkowicie wiarygodność jako posiadacz pozwolenia na broń. Organ podniósł, iż skarżący zignorował obowiązujące go przepisy prawa, a to wzbudza uzasadnioną obawę, że może ich nadal nie przestrzegać, a tym samym stworzyć zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od decyzji tej Z. W. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że spełnia wszystkie przesłanki formalne niezbędne dla utrzymania decyzji o pozwoleniu na broń palną gazową. Posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i przechowuje broń zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Nigdy nie miał też konfliktu z prawem, poza sprawami przywołanymi w decyzji. Ponadto w jego przekonaniu naruszenie przez niego porządku prawnego nie niesie zagrożenia, o jakim mowa w decyzji organu I instancji. Komendant Główny Policji, rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o jej braku wyobraźni, co do możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie natomiast cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń (lub ubiegającej się o nią) nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu, z ustalonego materiału dowodowego wynika, iż w przypadku Z. W. wystąpiły okoliczności wskazane w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Został on bowiem uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i art. 86 § 2 k.w., tj. tego, że kierował w stanie po użyciu alkoholu samochodem na drodze publicznej i nie dostosował prędkości do panujących warunków drogowych, co skutkowało utratą panowania nad pojazdem i kolizją z innym samochodem. Komendant Główny Policji podkreślił jednocześnie, że Z. W. oddalił się z miejsca kolizji, co uniemożliwiło ustalenie rzeczywistego poziomu stężenia alkoholu w jego organizmie i miało na celu uniknięcie odpowiedzialności. Nie można zatem wykluczyć, iż gdyby obwiniony nie oddalił się z miejsca kolizji i zostałoby mu przeprowadzone badanie stężenia alkoholu to mogłoby się okazać, iż jego czyn mógłby być uznany za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Ponadto organ podniósł, że słuszność zaliczenia Z. W. do osób, wobec których istnieje uzasadniona obawa użycia przez nich broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego potwierdza także wyrok skazujący go za popełnienie czynu z art. 244 k.k., tj. niezastosowanie się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, którego dokonał w okresie próby wyznaczonej przez sąd. Zatem dowody pozytywnie świadczące o stronie, w przypadku prawomocnego wyroku sądu uznającego winę za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. i art. 86 § 2 k.w., nie mogą zmienić decyzji organu. Nie eliminują bowiem faktu, iż strona dopuściła się czynu, którego ewentualnym skutkiem może być śmierć lub kalectwo ludzi, a z którego rodzajem organy Policji - korzystając z przyznanej im przez ustawodawcę kompetencji - wiążą obawę możliwości takiego zachowania się, jak wskazano w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Ponadto, jak wynika z treści zastosowanych do rozstrzygnięcia norm prawa materialnego, warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń nie jest ani związek między popełnieniem przestępstwa i użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania ("...może użyć...") oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Komendant Główny Policji podkreślił, że organy Policji wobec osób karanych za popełnienie czynów, w szczególności tych, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy, prowadzą bardzo rygorystyczną politykę, ponieważ okoliczność taka podważa wiarygodność tych osób co do bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, a tym samym potwierdza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Taka praktyka jest zgodna z charakterem ustawy o broni i amunicji. Dlatego też w takich przypadkach pozwolenia na broń takim osobom winny być cofane, stosownie do dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Organ zaznaczył, że przepisy te mają charakter obligatoryjny, a zatem ustawodawca nie pozostawił organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń możliwości innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, dając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed interesem obywateli. Zatem nawet korzystnie o posiadaczu pozwolenia świadczące dowody, prawidłowe przechowywanie broni oraz dotychczasowy brak karalności, nie pozwalają zachować mu pozwolenia na broń, a więc prawa tak ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik Z. W. zarzucił organowi naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślił, ze skarżący spełnia wszelkie wymogi przewidziane prawem do posiadania pozwolenia na broń palną gazową. Przeszedł bowiem pozytywne badania psychologiczne przewidziane w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji, posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, jak również przechowywał broń w sposób prawidłowy i nigdy nie korzystał z niej w sposób sprzeczny z prawem. Wskazał ponadto, że zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obawa musi być uzasadniona, a zatem organ powinien szczegółowo zbadać wszelkie okoliczności składające się na ocenę istnienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ nie powinien w szczególności pomijać wyników badań psychologicznych, opinii z miejsca zamieszkania, dotychczasowego obchodzenia się z bronią, w tym sposobu jej przechowywania. W ocenie pełnomocnika, naruszenia porządku prawnego jakich dopuścił się skarżący nie niosą za sobą uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt natomiast, iż u skarżącego nie doszło do recydywy tego typu wykroczenia i wymierzona kara spełniła swoją funkcję, świadczy dodatkowo o braku uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Na poparcie takiego stanowiska pełnomocnik skarżącego powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż popełnienie przez skarżącego czynu z art. 244 k.k. jednoznacznie wskazuje, że skarżący ma całkowicie lekceważący stosunek do obowiązujących norm i zasad. Organ zwrócił uwagę, że przestępstwo to może być popełnione jedynie z winy umyślnej. Wskazał także, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga Z. W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2010 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zważywszy na spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w kwestii pozwolenia na broń, jak i jej cofnięcia, dla wykładni zastosowanych przez organy przepisów, na podstawie których cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, pomocny może być przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Został tutaj natomiast wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole dla ocenienia okoliczności uzasadniających odmowę przyznania obywatelowi uprawnienia do posiadania broni, aczkolwiek podlegającej sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji do oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 ustawy, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.), posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze, organy Policji przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mogły zatem powołać się na ustalony w toku postępowania administracyjnego fakt popełnienia przez niego przestępstwa z art. 244 k.k., a także wykroczenia z art. 86 oraz 87 k.w. Wynika to z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innych czynów karalnych może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...], został skazany za popełnienie czynu z art. 244 k.k., polegającego na tym, iż nie stosując się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, kierował po drodze publicznej samochodem. Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego w C. Wydział XIII Zamiejscowy Grodzki w K. z dnia [...] maja 2007 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i art. 86 § 2 k.w., tj. kierowania pojazdem po użyciu alkoholu, spowodowania kolizji drogowej i zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz oddalenia się z miejsca zdarzenia. W rozpoznawanej sprawie nie wchodziło zatem w grę automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem przestępstwo z art. 244 k.k., za popełnienie którego skarżący został prawomocnie skazany, nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Do organów Policji należała zatem ocena, czy fakt dopuszczenia się przez skarżącego wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i art. 86 § 2 k.w, a także czynu karnego z art. 244 k.k. wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Organy Policji oceny takiej dokonały i przyjęły, iż prowadzenie przez skarżącego samochodu w stanie po użyciu alkoholu, spowodowanie kolizji drogowej, oddalenie się z miejsca zdarzenia (co uniemożliwiło ustalenie rzeczywistego poziomu stężenia alkoholu w jego organizmie i miało na celu uniknięcie odpowiedzialności), a następnie złamanie orzeczonego wyrokiem sądu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, wskazują na rażące ignorowanie przez skarżącego zasad bezpieczeństwa oraz obowiązującego porządku prawnego, co sumarycznie stanowi przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. W ocenie Sądu, w świetle powyższych ustaleń faktycznych, zarówno zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak i jego wykładnię dokonaną przez organy Policji należy uznać za prawidłowe. Osobie, która najpierw spożywa alkohol, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu, niewątpliwie przypisana być powinna cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Niezastosowanie się zaś do orzeczonego wyrokiem sądu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych świadczy o lekceważącym stosunku i braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Skoro ma ona trudności z zapanowaniem nad sytuacjami, w których dochodzi do spożycia alkoholu oraz z podporządkowaniem się prawomocnemu wyrokowi sądu, domniemywać trzeba, że również posiadana broń palna stanowić będzie mogła przedmiot możliwego niedozwolonego użycia, powodującego zagrożenie dla zdrowia, życia lub mienia innych osób. Oznacza to możliwość wykorzystania broni w sposób niekontrolowany, a to wystarcza, aby organ administracji związał wystąpienie uzasadnionej obawy z powyższymi zależnościami pomiędzy stwierdzonymi przypadkami nieodpowiedzialnego zachowania skarżącego a możliwością użycia broni. Nienaganna opinia skarżącego w środowisku społecznym, pozytywny wynik badań psychologicznych, czy też prawidłowe przechowywanie broni, nie stanowi w świetle powyższych ustaleń dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. Badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może bowiem zmienić oceny co do tego, że jest on osobą nieodpowiedzialną, co daje podstawę do przyjęcia, że skarżący nie spełnia "najwyższych standardów zachowania", wymaganych od posiadacza broni (wide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. o sygn. akt II OSK 1172/06, LEX 368211). Należy jednocześnie podkreślić, iż czyny uzasadniające obawę, o jakiej stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie muszą mieć związku z użyciem broni, albowiem ustawodawca wykluczył możliwość przyznania (zachowania) broni wszystkim osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwoleń na broń przez właściwy organ. W świetle powyższego, argumenty strony skarżącej odnośnie niewłaściwego zastosowania wskazanych w decyzji przepisów ustawy o broni i amunicji oraz błędnej ich wykładni nie mogą być uznane za zasadne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.