II SA/Wa 1522/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oddala skargę Zaskarżonym aktem, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, dalej jako "Szef ABW", utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2019 r. o odmowie wypłaty p. K. P., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy za lata 2000-2003 z uwagi na przedawnienie roszczenia. W uzasadnieniu decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: – Wnioskodawcę – byłego funkcjonariusza Urzędu Ochrony Państwa oraz ABW – rozkazem personalnym Szefa ABW z [...] sierpnia 2007 r. zwolniono ze służby z dniem [...] stycznia 2008 r. w trybie art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (obecnie opublikowanej w Dz.U. z 2020 r., poz. 27), zwanej dalej "ustawą o ABW"; ze świadectwa służby z [...] stycznia 2008 r. oraz zestawienia należności pieniężnych Wnioskodawcy znajdujących się w archiwalnych aktach osobowych wynika, że wypłacono mu – w związku ze zwolnieniem ze służby – ekwiwalent pieniężny za 130 dni urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w latach 2004-2008 oraz za 32 dni urlopu dodatkowego niewykorzystanego w latach 2005-2008, – [...] listopada 2018 r. Wnioskodawca wystąpił do Szefa ABW o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby w ABW; we wniosku powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt 7/15 (Dz.U. z 2018 r., poz. 2102), dalej jako "wyrok TK"; stwierdził, że ekwiwalent pieniężny wypłacono mu w nieprawidłowej wysokości; zastosowano przy jego obliczaniu – per analogiam – art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), dalej jako "ustawa o Policji"; przepis ten przewiduje ustalenie prawa do ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego – należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - wraz z dodatkami o charakterze stałym; regulację tę uznano za niezgodną z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej jako "Konstytucja RP"; niezależnie od tego Wnioskodawca wystąpił o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2000-2003; podkreślił, że ograniczenie możliwości uzyskania tego ekwiwalentu – który jest prawem majątkowym funkcjonariusza – jedynie do ostatnich 3 lat kalendarzowych budzi wątpliwości z punktu widzenia zasady sprawiedliwości społecznej i jest niezgodne z Konstytucją RP; do wniosku załączył kopię świadectwa służby z [...] stycznia 2008 r. oraz kopię pisma z [...] lutego 2008 r. zawierającego informację, że Szef ABW nie przychylił się do raportu z [...] stycznia 2008 r. w sprawie nieuwzględnienia przedawnienia wypłaty ekwiwalentu za zaległe urlopy za lata 2002-2003 oraz odmówił wypłaty danego świadczenia pieniężnego, – Wnioskodawcy odmówiono wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy za lata 2000-2003 z uwagi na przedawnienie roszczenia i brak przesłanek uzasadniających jego nieuwzględnienie; nie występowały bowiem wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 122 ust. 2 ustawy o ABW, – Wnioskodawca zarzucał organowi: – nierozpoznanie wniosku w zakresie jego pkt 1 skutkujące zaniechaniem wydania decyzji w tym przedmiocie; – zaniechanie dokonania oceny przesłanek przewidzianych w art. 122 ust. 2 ustawy o ABW, w odniesieniu do pkt 2 wniosku; – wadliwe przyjęcie, że roszczenie o wypłatę ekwiwalentu stało się wymagalne [...] stycznia 2008 r., a termin przedawnienia powinien być liczony według przepisów prawa cywilnego; podniesiono także, że - na skutek nowelizacji ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288), zwanej dalej "ustawa zaopatrzeniową", - Wnioskodawcę objęto art. 15c tej ustawy; obniżono mu emeryturę policyjną do kwoty 1700 zł; wskazano także na przebieg służby Wnioskodawcy, otrzymane odznaczenia, posiadane kwalifikacje oraz okresy pracy, co - jego zdaniem - stanowiło przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 122 ust. 2 ustawy o ABW, – zgodnie z art. 95 ust. 1 ustawy o ABW funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych; ponadto w myśl art. 97 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy funkcjonariuszowi, który pełni służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby, może być przyznany płatny urlop dodatkowy w wymiarze do 11 dni roboczych rocznie; natomiast funkcjonariuszowi, który osiągnął określony wiek lub staż służby przysługuje płatny urlop dodatkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze: – 5 dni roboczych, jeżeli ukończył 40 lat lub posiada 10 lat służby; – 8 dni roboczych, jeżeli ukończył 45 lat lub posiada 20 lat służby; – 11 dni roboczych, jeżeli ukończył 55 lat lub posiada 25 lat służby, – urlop wypoczynkowy powinien być wykorzystany w całości w roku, w którym funkcjonariusz nabył do niego prawo; funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym – zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o ABW - należy udzielić tego urlopu w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku; – prawo do wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy materializuje się dopiero z chwilą zwolnienia funkcjonariusza ze służby w ABW; zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie, m.in. art. 60 ust. 1 pkt 1 tej ustawy otrzymuje ekwiwalent pieniężny za urlop niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe; z dniem ustania stosunku służbowego prawo funkcjonariusza do urlopu wypoczynkowego w naturze przekształca się w prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop; w tym dniu rozpoczyna bieg terminu przedawnienia roszczenia o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane w naturze, a nieprzedawnione urlopy wypoczynkowe (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 831/07, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), – zgodnie z art. 122 ust. 1 ustawy o ABW roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne; w piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że administracyjny charakter stosunku służbowego powoduje, że przepisy prawa cywilnego lub prawa pracy w zakresie przedawnienia roszczeń pieniężnych do funkcjonariuszy ABW nie mają zastosowania; w tym zakresie regulacja dotycząca okresów przedawnienia ma charakter całościowy i znajdują tutaj zastosowanie tylko przepisy ustawy o ABW (por. B. Opaliński, M. Rogalski, P. Szustakiewicz. "Ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Komentarz", C. B., Warszawa 2017 str. 312), – także orzecznictwo wskazuje, że roszczenia z tytułu ekwiwalentu za urlop przedawniają się zgodnie z art. 122 ust. 1 ustawy o ABW z upływem 3 lat od dnia, w którym stało się ono wymagalne; ekwiwalent za urlop służy tylko w razie zwolnienia ze służby; dlatego roszczenie o jego wypłatę staje się wymagalne z dniem zwolnienia; z tym dniem rozpoczyna się bieg terminu przedawnienia (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1694/07, dostępny w CBOSA), – w kontekście zarzutu Wnioskodawcy, że przy ustalaniu terminu przedawnienia określonego w art. 122 ust. 1 ustawy o ABW należy uwzględniać terminy przewidziane przepisami prawa cywilnego podkreślono, że zarówno orzecznictwo, jak i doktryna nie dopatrują się takiej konieczności (tak wyroki: NSA o sygn. akt I OSK 1694/07, WSA o sygn. akt VIII SA/Wa 525/08 oraz II SA/Wa 831/07 - dostępne w CBOSA); w ocenie sądów administracyjnych ustawa o ABW kompleksowo reguluje uprawnienia i obowiązki funkcjonariuszy, w tym prawo do urlopu i ekwiwalentu za urlop, bez odsyłania do innych przepisów, – we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy błędnie zarzucono, że organ nie wskazał ani daty początkowej, od której jest liczony termin przedawnienia roszczenia, ani daty końcowej wskazującej, kiedy roszczenie uległo przedawnieniu; tymczasem wyraźnie wskazano, że z dniem zwolnienia Wnioskodawcy ze służby roszczenie o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy stało się wymagalne i z tym dniem rozpoczął swój bieg 3-letni termin przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych; Wnioskodawca do [...] stycznia 2011 r. miał czas by złożyć wniosek kwestionujący wysokość wypłaconego ekwiwalentu za zaległe urlopy; dlatego w rozpoznawanej sprawie doszło do przedawnienia roszczenia o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2000-2003; w konsekwencji brak jest podstaw do jego wypłaty, – niezasadny jest również zarzut zaniechania oceny wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanek określonych w art. 122 ust. 2 ustawy o ABW; Szefowi ABW z urzędu znany był przebieg służby Wnioskodawcy; natomiast rozpoznając jego wniosek z [...] listopada 2018 r. analizowano możliwości zastosowania powyższego przepisu; ustalono, że Wnioskodawca - raportem z [...] stycznia 2008 r. powołując się na przepis art. 122 ust. 2 ustawy o ABW - zwrócił się z prośbą o "nieuwzględnianie przedawnienia wypłaty ekwiwalentu za zaległy urlop wypoczynkowy w ilości łącznie 31 dni tj. 26 dni za 2003 rok oraz 5 dni za 2002 r."; w piśmie [...] lutego 2008 r. uzyskał odpowiedź, że nie przychylono się do złożonego raportu, – jeśli chodzi o zmianę ustawy zaopatrzeniowej, a w konsekwencji obniżenie wysokości otrzymywanej przez Wnioskodawcę emerytury, nie ma to wpływu na nieuwzględnienie w niniejszej sprawie przedawnienia na podstawie art. 122 ust. 2 ustawy o ABW; powyższy przepis odnosi się bowiem do usprawiedliwionych, wyjątkowych okoliczności, które nie miały miejsca w przedmiotowej sprawie; natomiast wskazane przez Wnioskodawcę okoliczności nie mają takiego charakteru; wprowadzenie danych przepisów oraz obniżenie świadczenia emerytalnego nie ma charakteru bezwzględnego; Wnioskodawcy przysługuje bowiem - na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej - prawo do złożenia wniosku o wyłączenie stosowania wobec niego art. 15c tej ustawy ze względu na krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia; ponadto - na podstawie art. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy zaopatrzeniowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2270) - Wnioskodawcy przysługiwało prawo do zaskarżenia decyzji Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w przedmiocie obniżenia emerytury do sądu powszechnego, – w przedmiotowej sprawie nie było więc przesłanek, które uzasadniałyby zastosowanie instytucji nieuwzględniania przedawnienia roszczenia z art. 122 ust. 2 ustawy o ABW, – odnosząc się do kwestii ponownego naliczenia oraz wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku z wyrokiem TK, dodano, że w ABW wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego naliczana jest w wymiarze 1/22 części miesięcznego uposażenia; sposób obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop został wprost określony dopiero w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy ABW (Dz. U. nr 110 poz. 643); jednak na podstawie interpretacji przepisów wewnętrznych wytycznych ekwiwalent za niewykorzystany urlop w wymiarze 1/22 części miesięcznego uposażenia był naliczany we wskazanej wysokości od [...] czerwca 2002 r.; ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy zatem obliczono i wypłacono Wnioskodawcy w żądanej przez niego wysokości - w wymiarze 1/22 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień urlopu; dlatego też wyrok TK - dotyczący art. 115a ustawy o Policji - nie może w żaden sposób wpływać na wymiar wypłaconego Wnioskodawcy ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie ustawy art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania: ← art. 8, 9, 10 § 1 i 81 K.p.a., poprzez tolerowanie przez organ II instancji naruszeń rzeczonych przepisów polegających na niewywiązaniu się z obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, głównie zaniechaniu wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, jak również poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się i zapoznanie przed wydaniem merytorycznych decyzji, co do zebranych dowodów; chodzi przede wszystkim o niedokonanie oceny przesłanek przewidzianych w art. 122 ust. 2 ustawy o ABW; Wnioskodawcę pozbawiono możliwości odwołania się od stanowiska organu w przedmiocie niedostrzeżenia w sprawie szczególnych okoliczności usprawiedliwiających nieuwzględnienie przedawnienia poprzez niewydanie decyzji w tym przedmiocie; ponadto – na skutek nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej - Wnioskodawcy obniżono emeryturę do kwoty 1700 zł.; Wnioskodawcę skierowano także do stawiennictwa przed Regionalną Komisję Lekarską ABW, która - w pierwszej kolejności okresowo - a ostatecznie trwale stwierdziła, że jest on niezdolny do pełnienia służby w ABW; inwalidztwo natomiast powstało w związku ze służbą; okoliczności te również powinny mieć wpływ na rozważenie zastosowania art. 122 ust. 2 ustawy o ABW, ← art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § K.p.a. poprzez tolerowanie przez organ ponownie rozpoznający sprawę naruszeń rzeczonych przepisów polegających na uniemożliwieniu stronie zapoznania się z aktami postępowania przez organ I instancji; w konsekwencji uniemożliwiono złożenia wniosków dowodowych (jak również brak rozstrzygnięcia wniosków dowodowych sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji), ← art. 7,75, 77 § 1, 78 § 1 i 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, zaniechanie ustalenia istotnych przyczyn rozstrzygnięcia, pozyskiwania zaufania obywateli, dążenia do prawdy obiektywnej, oraz swobodnej oceny dowodów w tym uniemożliwienia złożenia skarżącemu wniosków dowodowych, skutkujące niewyjaśnieniem stanu faktycznego; w szczególności poprzez nierozpoznanie pkt 1 wniosku dotyczącego wyroku TK; wniesiono bowiem o spowodowanie ponownego przeprowadzenia czynności materialno- technicznej polegającej na prawidłowym naliczeniu świadczenia w postaci ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, zgodnie z sentencją i uzasadnieniem przywołanego wyroku TK i obowiązującymi normami prawa oraz zarządzenie wypłaty należnej kwoty świadczenia stanowiącego różnicę pomiędzy kwotą należną, a wypłaconą faktycznie na podstawie niekonstytucyjnego przepisu ustawy, z uwzględnieniem należnych odsetek; w dacie wypłaty ekwiwalentu stosowano bowiem per analogiam przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP tj. art. 115a ustawy o Policji; ← art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji, niedokonanie wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia oraz nieumotywowanie decyzji. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W trakcie rozprawy (k. 27) pełnomocnik organu podnosił, że także na gruncie przepisów prawa cywilnego – które zresztą w sprawie nie mają zastosowania – doszłoby do przedawnienia roszczeń z tytułu niewykorzystanego urlopu funkcjonariusza. Sąd zważył, co następuje: Skarga została oddalona, gdyż kwestionowana decyzja nie narusza prawa, Trafne jest stanowisko organu administracji, prezentowane w zaskarżonym akcie, co do istotnych uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy. Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania, jego powtarzanie byłoby zbędne. Sąd uznaje je za własne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne z następujących przyczyn. W rozpatrywanej sprawie są poza sporem wszelkie istotne uwarunkowania faktyczne. Wnioskodawcę - rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2007 r. - zwolniono ze służby w ABW z dniem [...] stycznia 2008 r. W związku z tym wypłacono mu ekwiwalent pieniężny za 130 dni urlopu wypoczynkowego - niewykorzystane w latach 2004-2008 – oraz za 32 dni urlopu dodatkowego – niewykorzystane w latach 2005-2008. Spór dotyczy więc wyłącznie właściwego rozumienia i zastosowania przepisów prawa materialnego, dotyczących reguł przedawniania się roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych. Jak już wskazano stanowisko organu w danym zakresie jest trafne. Rację ma bowiem organ wskazując, że – w myśl art. 122 ust. 1 ustawy o ABW - 3-letni termin przedawnienia roszczeń dotyczących wysokości wypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop rozpoczął swój bieg z dniem zwolnienia Wnioskodawcy ze służby. Mógł on więc do [...] stycznia 2011 r. wnioskować o ewentualne wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby Wnioskodawca przed upływem tego terminu podejmował czynności przed właściwym organem mające na celu dochodzenie lub ustalenie albo zaspokojenie żądanego roszczenia. Prawidłowo więc uznano, że w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia tych należności. Chybione są także wywody skargi, jakoby organ naruszył art. 122 ust. 2 ustawy o ABW poprzez nieuwzględnienie w sprawie szczególnych okoliczności, które miałyby usprawiedliwić opóźnienie w dochodzeniu przez Wnioskodawcę swoich roszczeń. Organ słusznie ocenił, że w niniejszej sprawie takie szczególne okoliczności nie wystąpiły. Gdyby przyjąć, że – wobec żądania Wnioskodawcy z [...] stycznia 2008 r. – organ był obowiązany wydać decyzję, to nie ma to wpływu na warunki przedawnienia roszczeń jeszcze przed skierowaniem tego wniosku. Szczególne okoliczności, które mogą uzasadnić nieuwzględnienie terminu przedawnienia muszą generalnie dotyczyć okresu, gdy ono biegło. Powyższej oceny nie mogą zmienić również przywoływane w skardze: obniżenie emerytury Wnioskodawcy wskutek nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej, jak i jego niezdolność do służby oraz inwalidztwo pozostające w związku ze służbą. Kwestie te wykraczają poza granice rozpatrywanej sprawy. Odnosząc się do przywoływanego w zarzutach skargi wyroku TK należy jedynie wskazać, że organ słusznie wskazał, że dotyczy on art. 115a ustawy o Policji. Nie może więc w żaden sposób wpływać na wymiar ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypłacony Wnioskodawcy na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW, gdy – jak wywodzi organ – ekwiwalent wypłacono w istocie w kwocie 1/22 wynagrodzenia miesięcznego za każdy dzień niewykorzystanego urlopu. Wnioskodawca nie wywiódł przekonywująco aby tak nie było. Nie można uznać za uzasadniony wywiedziony w skardze zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 73 K.p.a. poprzez niezapewnienie Wnioskodawcy udziału w postępowaniu, uniemożliwienie mu zapoznania się z aktami postępowania oraz w efekcie złożenia wniosków dowodowych. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego Wnioskodawcę informowano o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Miał on także możliwość wypowiedzenia się i zapoznania z zebranymi dowodami, z czego zresztą sam Wnioskodawca, ale i jego pełnomocnik nie skorzystał. Nie wykazano też aby ewentualne uchybienia miały wpływ na błędne ustalenia w kwestiach istotnych w sprawie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 7, 11, 75, 77 § 1, 78 § 1, 80 K.p.a., a także 107 §1 i 3 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki wskazane w K.p.a. Organ w sposób obszerny i wyczerpujący uzasadnił swoje orzeczenie. Nie pominął, a w sposób przekonywujący wskazał na przesłanki przemawiające za odmową wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop Wnioskodawcy. Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) orzeczono jak w sentencji.