II SA/Wa 1538/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2025 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej "KWP"), powołując się na 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", odmówił W. D., dalej "skarżący", udostępnienia informacji publicznej w postaci kopii zanonimizowanych sprawozdań kończących postępowanie skargowe znajdujące się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] pod pozycją rejestru nr [...] w roku 2023. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] listopada 2023 r. wysłanym poprzez wiadomość e-mail skarżący zwrócił się do KWP o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Kserokopii (skanu) zanonimizowanego sprawozdania kończącego postępowanie skargowe znajdującego się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków Komendy Policji pod pozycją rejestru nr [...] w roku 2023 - dalej "Sprawozdania". . 2. Jeżeli w ww. aktach postępowania skargowego nie sporządzono sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, to z jakiego powodu zaniechano tej czynności? 3. Ile do dnia [...] listopada 2023 r., Komenda Policji przeprowadziła postępowań skargowych? KWP podał, że skarżący wniósł o udostępnienie informacji w formie pliku pdf i przesłanie jej pocztą elektroniczną na adres e-mail lub pocztą pod wskazany adres. Pismem z [...] listopada 2023 r. organ stwierdził, że w zakresie udostępnienia wybranych sprawozdań kończących postępowanie skargowe dokumenty te mają charakter wewnętrzny. W dniu 1 lutego 2024 r. skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność KWP w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 29/24, zobowiązał KWP do załatwienia wniosku skarżącego w punktach 1 i 2 w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku z aktami sprawy. W dniu [...] czerwca 2024 r. ww. wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do KWP. Dalej organ wskazał, że pomimo, iż WSA w Poznaniu stwierdził, że dane, o które wnosi skarżący stanowią informację publiczną, nie przesądza to o obowiązku przekazania tego rodzaju danych, a to z uwagi na brzmienie art. art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. KWP wyjaśnił, że sprawozdanie z dnia [...] maja 2023 r. z postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w sprawie skargi zarejestrowanej w rejestrze skarg i wniosków pod pozycją [...]/2023 nie może być udostępnione z uwagi na to, iż obejmuje informację o której mowa w art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145). Organ zwrócił uwagę, że sama Konstytucja RP, jak i u.d.i.p. stwarzają możliwość wprowadzenia ograniczenia w dostępie do pewnych informacji. Konstrukcja art. 5 u.d.i.p. umożliwia wprost zastosowanie przepisów art. 20a ust 1 ustawy o Policji jako uzasadnienia odmowy dostępu do żądanych informacji. Stosownie do treści art. 20 a ustawy o Policji, w związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Policja zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów. Organ podniósł, że Policja realizuje zadania w komórkach organizacyjnych takich jak, np. Wydział Kryminalny, Wydział Dochodzeniowo-Śledczy, Wydział Techniki Operacyjnej, Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą, Wydział do Walki z Przestępczością Narkotykową, Wydział Ochrony i Poszukiwania Osób czy też Wydział ds. Ochrony Informacji Niejawnych. Specyfika czynności podejmowanych w tego rodzaju komórkach organizacyjnych nie dopuszcza możliwości ujawnienia danych policjantów wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze. Ponadto, na podstawie art. 20a ustawy o Policji, w związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, Policja zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów. W ocenie KWP realizacja wniosku skarżącego spowodowałaby ujawnienie danych chronionych ustawowo. KWP stwierdził również, że żadne ze sprawozdań nie może zostać ujawnione z uwagi na ochronę prywatności godności oraz dobrego imienia osób (m.in. funkcjonariuszy Policji, świadków oraz pokrzywdzonych), które zostały wymienione w ich treści. W powyższym zakresie organ wskazał, że sprawozdania zawierają obszerne opisy stanu faktycznego, w których pojawiają się: - dane osobowe policjantów oraz osób nie będących funkcjonariuszami policji, przykładowo dane poszkodowanych, świadków i sprawców, - oświadczenia i twierdzenia składane przez policjantów oraz uczestników interwencji oraz stron postępowania skargowego - najczęściej prezentujące subiektywne oceny ww. osób które nie zawsze będą zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, - informację o wynikach stanu trzeźwości osób nie będących funkcjonariuszami policji, - opisy sytuacji rodzinnych - konfliktów małżeńskich, relacji z dziećmi itp. osób nie będących funkcjonariuszami policji, - opis czynności procesowych i prewencyjnych, zastosowanych wobec uczestników interwencji nie będących funkcjonariuszami policji, - opis kar i środków karnych zastosowanych przez policję wobec osób nie będących policjantami ze wskazaniem rodzaju wykroczeń/przestępstw uczestników interwencji nie będący funkcjonariuszami policji. Zdaniem KWP po usunięciu danych, do których dostęp jest wyłączony na podstawie art. ust. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie będą miały waloru pierwotnej informacji publicznej, innymi słowy, po usunięciu treści wyłączonej z dostępu (czasem znacznych fragmentów treści dokumentu) dojdzie do wytworzenia nowego dokumentu o treści odmiennej od pierwotnej. W takiej sytuacji informacja publiczna w ogóle nie podlega udostępnieniu, albowiem wnioskujący uzyskałby dostęp do innych danych publicznych niż te, o które wnioskował. Organ zwrócił również uwagę, że skarżący wnosi o ujawnienie sprawozdań z konkretnie oznaczonych przez niego postępowań skargowych, co uzasadnia twierdzenie, że posiada wiedzę, kogo/jakiego zdarzenia dotyczy konkretne sprawozdanie. W takim stanie faktycznym udostępnienie zanonimizowanej treści sprawozdania tym bardziej może spowodować, że ujawnione zostaną dane prywatne, które skarżący będzie mógł przyporządkować do konkretnej osoby fizycznej. KWP podkreślił, że źródłem wiedzy umożliwiającej taką identyfikację nie będzie udostępniona informacja publiczna, lecz inne medium, do którego dostęp miał skarżący. Ponadto KWP podkreślił, że żadne ze sprawozdań nie jest związane z badaniem prawidłowości przeprowadzenia interwencji przez policjanta pełniącego funkcję publiczną. Żadne sprawozdanie nie zostało wydane przez rozumiany w niżej wymienionych sposób organ władzy publicznej - żadne z nich nie jest przez organ podpisane ani nie stanowi decyzji w indywidualnej sprawie. Funkcję publiczną w Policji pełnią Komendanci oraz ich Zastępcy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o Policji, organami administracji rządowej na obszarze województwa są: 1) wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach: a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń, b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią. 2) komendant powiatowy (miejski) Policji, 3) komendant komisariatu Policji. W ocenie KWP sprawozdania nie stanowią informacji o działalności podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej. Wniosek taki w istocie dotyczy wskazania ujawnienia informacji o konkretnym jednostkowym zdarzeniu i konkretnych osobach biorących w nim udział - oznaczonej z imienia i nazwiska - dotyka zatem w sposób bezpośredni sfery ad personam. Ujawnienie sprawozdania z postępowania skargowego, wydanego w indywidualnej sprawie nie odzwierciedla prawidłowości wykonywania zadań przez Policję w związku z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, a wniosek o taką informację nie jest skierowany na uzyskanie wiedzy, w jaki sposób realizowane są zadania na określonym stanowisku związanym z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, lecz zmierza do uzyskania wiedzy o sposobie przeprowadzenia konkretniej interwencji/postępowania skargowego dotyczącego indywidualnego zdarzenia. Jawności nieprawidłowości w realizacji zadań publicznych dotyczyłby przykładowo wniosek o wskazanie ilości przeprowadzonych postępowań skargowych oraz sposobie ich rozstrzygnięcia - uznania skargi za zasadną lub niezasadną, oraz czynności wykonanych w celu oceny skargi. Dla uzyskania informacji o sposobie wykonywania władzy publicznej nie jest konieczna znajomość treści sprawozdań. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Komendant Główny Policji, dalej "KGP", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu KGP podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję KGP skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że narusza jego prawo do informacji publicznej określone w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji oraz o zobowiązanie KWP do udostępnienia informacji publicznej, 2. przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. sprawozdań kończących postępowanie skargowe znajdującego się w aktach postępowania skargowego zarejestrowanego w Rejestrze Skarg i Wniosków Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] pod pozycją rejestru nr [...] w roku 2023, które pozwoliłyby na kontrolę prawidłowości zaskarżonej decyzji o odmowie w całości udostępnienia informacji publicznej z przyczyn określonych w art. 5 u.d.i.p oraz art. 20a ustawy o Policji. 3. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skutkiem tego, jeżeli zaistnieją okoliczności z art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części. Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej musi przebiegać w określonej kolejności, bowiem stwierdzenie istnienia danego typu naruszeń może eliminować potrzebę ustalania istnienia innych wad. Stąd, w pierwszej kolejności sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia istotnych wad powodujących jej nieważność. Ustalenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji czyni bowiem dalszą kontrolę zbędną. Przeprowadzona według wskazanych kryteriów ocena zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy decyzja KWP z [...] lipca 2024 r. obarczone są wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia ich nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zaskarżoną decyzją KGP utrzymał w mocy decyzję KWP z [...] lipca 2024 r. odmawiającą skarżącemu udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z [...] listopada 2023 r. Poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostawało to, że KWP jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Po 29/24 uznał, że żądane przez skarżącego informacje miały walor informacji publicznej. Oceną tą tutejszy Sąd jest związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. Dalej należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Stosownie do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Mając na względzie treść powołanych przepisów, należy zauważyć, że na gruncie u.d.i.p. należy wyróżnić dwa etapy postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej o różnym co do sformalizowania charakterze. W chwili wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej aktualizuje się obowiązek ustalenia, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy żądana informacja jest informacją prostą, czy przetworzoną, a także, czy jej udostępnienie nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Ustalenia te determinują dalszy tok postępowania oraz prawną formę załatwiania wniosku. Jeżeli bowiem wniosek dotyczy informacji publicznej, a nie ma ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tej sytuacji wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., jako że na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Sytuacja zmienia się jednak w momencie "przejścia" do drugiego etapu postępowania, tj. gdy zaistnieją podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Od tej chwili wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. Ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej (bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) skutkuje więc koniecznością wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeżeli nie spełnia on wymagań ustalonych w przepisach prawa dla podania. W takiej bowiem sytuacji – mocą art. 16 ust. 2 u.d.i.p. – do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz umorzenie postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zastosowanie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej wykazuje natomiast cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 758/16 i z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem tak, jak w przedmiotowej sprawie, KWP zamierzał wydać decyzję, to wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowił podanie, o którym mowa w art. 63 § 1 k.p.a., które to podanie (niezależnie od tego, czy utrwalone w postaci papierowej, czy elektronicznej) powinno zostać podpisane zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podpisem własnoręcznym, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 14 § 1a i § 1d k.p.a.). Z akt sprawy wynika tymczasem, że wniosek skarżącego z [...] listopada 2023 r. został wysłany pocztą elektroniczną w formie wiadomości e-mail. Wniosek ten, z oczywistych względów, nie został więc własnoręcznie podpisany przez skarżącą ani również opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Akta sprawy nie zawierają wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie, skierowanego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Tak jak już podniesiono wyżej wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo – art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Stanowisko to zostało zaaprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela je w całości i przyjmuje jako własne (vide: wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 873/15; z dnia 26 maja 2017 r. o sygn. akt I OSK 2534/16; z dnia 27 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 7/17; z dnia 12 października 2017 r. o sygn. akt I OSK 430/17; z dnia 18 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 758/16; z dnia 22 czerwca 2018 r. o sygn. akt I OSK 2957/17; z dnia 18 stycznia 2019 r. o sygn. akt I OSK 1742/18; z dnia 14 czerwca 2019 r. o sygn. akt I OSK 88/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy ponadto zaznaczyć, że w świetle przepisów u.d.i.p. wniosek o udostępnienie informacji publicznej można złożyć, kierując go w formie wiadomości e-mail na adres poczty elektronicznej, a zyskuje on walor podania w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a. dopiero z chwilą powzięcia przez organ zamiaru wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Do wniosku takiego nie znajduje jednak zastosowania art. 63 § 1 zd. 3 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. W konsekwencji należy uznać, że decyzja KWP z dnia [...] lipca 2024 r. obarczona jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W efekcie tego zaskarżona decyzja KGP z dnia [...] sierpnia 2024 r., która została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego od powyższej decyzji, również została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Utrzymanie bowiem w mocy decyzji rażąco naruszającej prawo również rażąco narusza prawo (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 3338/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzone przez Sąd rażące naruszenie prawa uniemożliwiło dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi. Przedwczesna jest bowiem w tej sytuacji ocena, czy prawidłowo organ odmówił udostępnienia informacji publicznej z powodów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie w przypadku, gdy organ ponownie zmierzać będzie do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w pierwszej kolejności jego obowiązkiem będzie wezwanie strony skarżącej do usunięcia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego podpisanie. Wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podnieść należy, że w sprawie nie było żadnych istotnych wątpliwości, których wyjaśnienie byłoby konieczne przed wydaniem wyroku w sprawie. Ponadto dokumenty, co do których skarżący wnioskował o przeprowadzenie z nich dowodu zostały przedstawione przez organ, jako cześć akt postępowania administracyjnego. W świetle zaś art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wobec tego zbędne było wnioskowanie o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w wysokości 200 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.