II SA/Wa 1548/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2012 r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 oraz art. 286a Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej k.p.a.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2013 r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), którą cofnięto R. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów myśliwskich w ilości 3 (trzech) sztuk. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. R. K. od dnia [...] września 2006 r. posiadał pozwolenie na broń palną myśliwską. W dniu [...] października 2010 r. organy Policji powzięły informację o naruszeniu przez stronę prawa. W związku z powyższym zwrócono się do Sądu Rejonowego w O. o nadesłanie odpisu prawomocnego wyroku o sygn. akt [...]. Odpis ten otrzymano w dniu [...] lutego 2013 r. Wynikało z niego, że R. K. został prawomocnie uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 178a § 2 Kodeksu postępowania karnego. W związku z powyższym w dniu [...] lutego 2013 r. wszczęto wobec R. K. postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, o czym strona została poinformowana, jak również pouczona o treści art. 10 § 1, art. 41 § 1 i 2 oraz 73 § 1 k.p.a. W dniu [...] marca 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] wydał decyzję z dnia [...] marca 2013 r. o nr [...], którą cofnął stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów myśliwskich w ilości 3 (trzech) sztuk. Uzasadniając powyższą decyzję, organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a o broni i amunicji organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, tj. skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Postępowanie dowodowe wykazało, że R. K. został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego. W związku z tym faktem oraz obligatoryjnym charakterem uregulowania ustawowego Komendantowi Wojewódzkiemu nie pozostawała inna możliwość jak wydanie decyzji cofającej pozwolenie na broń. Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik strony, wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając organowi niedostateczne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie granic uznaniowości przy podejmowaniu decyzji. Zdaniem pełnomocnika, posłużenie się przez ustawodawcę nieostrymi terminami w postaci zwrotów "zagrożenie dla siebie", "zagrożenie dla porządku publicznego" nakłada na organy administracji obowiązek ustalenia, czy osoba skazana oraz okoliczności popełnienia przez nią czynu zabronionego faktycznie stanowią podstawę do stwierdzenia wskazanego w ustawie zagrożenia. Według pełnomocnika strony organy Policji nie poczyniły takich ustaleń, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę podjętej decyzji. Ponadto złożono wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii dotyczącej R. K., sporządzonej przez jego pracodawcę. W odpowiedzi na odwołanie Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] maja 2012 r. decyzję opisaną na wstępie, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu oraz w toku postępowania zarzutów i argumentów, Komendant Główny Policji podkreślił, że w sprawie nie ma znaczenia okoliczność skazania strony za prowadzenie w stanie nietrzeźwości roweru, albowiem decydujący jest sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, ustawodawca – a nie organy Policji – sam zadecydował w treści aktu prawnego, że osobom skazanym m. in. za przestępstwo umyślne nie wydaje się pozwolenia na broń, a wydane należy cofnąć, albowiem spełniona zostaje przesłanka stanowienia zagrożenia dla porządku publicznego. Nie zmienia tego pozytywna opinia, jaką posiada strona w swoim środowisku pracy oraz zamieszkania. Dodatkowo prawo do posiadania broni nie ma charakteru nieograniczonego i podlega ściśle określonym zasadom. W niniejszej sprawie okoliczności ustalone przez sąd powszechny co do popełnienia czynu zabronionego wiążą organy Policji, a te – wobec faktu skazania strony prawomocnym wyrokiem – nie mają zgodnie z ustawą innej możliwości jak cofnąć wydane pozwolenie na broń. Na powyższą decyzję pełnomocnik R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji poprzez błędną ich interpretację, a także naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób dokładny okoliczności zaistniałych w sprawie a także prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania obywatela do organów władzy publicznej. Uzasadniając skargę, pełnomocnik wskazał, że organy Policji błędnie przyjęły, iż to ustawodawca przesądził o prymacie interesu publicznego nad interesem jednostki i jednoznacznie wskazał w ustawie brak możliwości posiadania przez osoby skazane pozwolenia na broń. Nie zgodził się również z tezą, że ustalenie, iż R. K. został skazany za popełnienie przestępstwa umyślnego jest wystarczające dla wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną, bez brania pod uwagę innych okoliczności, w tym świadczących pozytywnie o skarżącym. Interpretacja organów stoi według pełnomocnika skarżącego w oczywistej sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych. Jego zdaniem art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji wskazuje na dwie przesłanki – osoba stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Każda z tych okoliczności powinna być przedmiotem ustaleń organów Policji, czego według pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie zaniechano, albowiem nie badano, czy skarżący stanowi zagrożenie dla siebie lub porządku publicznego, a w materiale dowodowym sprawy znajdują się opinie wskazujące na dokładnie odwrotną sytuację. Wobec powyższego zdaniem pełnomocnika, wniesiona skarga jest konieczna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Rozpatrywana w świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Wedle treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 z kolei stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego artykuł ten nie wprowadza dwóch przesłanek niewydania pozwolenia na broń: stanowienia zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz odrębnej przesłanki skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Konstrukcja powyższego przepisu prowadzi do stwierdzenia, iż ustawodawca zdefiniował przesłankę stanowienia zagrożenia jako fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu, a jedyne rozróżnienie odnosi się do umyślności przestępstwa popełnionego przez osobę starającą się o pozwolenie na broń lub takie pozwolenie uprzednio posiadającą. Osoby skazane prawomocnie za przestępstwo popełnione umyślnie są pozbawione możliwości posiadania pozwolenia na broń bez względu na rodzaj czynu, jaki popełniły. Natomiast wobec osób skazanych za przestępstwo popełnione nieumyślnie zastosowano pozbawienie posiadania pozwolenia na broń tylko we wskazanych przypadkach, tj. przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący został skazany za umyślne popełnienie czynu zabronionego określonego w art. 178a § 2 Kodeksu karnego. W aktach sprawy znajduje się odpis wyroku Sądu Rejonowego w O. [...] Wydziału [...] z dnia [...] listopada 2012 r., sygn. akt [...] (k. 31 akt administracyjnych sprawy), którym R. K. został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego, określonego jako kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej, wypełniającego przesłanki art. 178a § 2 Kodeksu karnego. Ustalenie poczynione w tym wyroku jest wiążące nie tylko dla organów administracji, ale i dla Sądu. Zgodzić się zatem należy z Komendantem Głównym Policji oraz z Wojewódzkim Komendantem Policji [...], że zaszła przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń. Również słuszne są twierdzenia organów Policji, że w obecnym stanie prawnym nie została im pozostawiona możliwość dokonania oceny zagrożenia stanowionego przez skarżącego, albowiem ta ocena została już dokonana przez ustawodawcę i wyrażona w treści przepisów ustawy o broni i amunicji. Skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu jest bezwzględną przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń i nie zachodzi tu żadna możliwość podjęcia decyzji uznaniowej. Wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik skarżącego, powyższa interpretacja została już utrwalona w orzeczeniach sądów administracyjnych, przykładowo przytaczając wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2013 r., sygn. akt II OSK 908/12, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 916/13, z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1831/12 oraz z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 713/12. W świetle wszystkich powyższych rozważań należy uznać, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym prawem. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.