II SA/Wa 1556/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Łukasz Krzycki, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2019 r. sprawa ze skargi D. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.) utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., odmawiającą nadania dr D. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż Sekcja [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem D. S. od uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] lutego 2017 r. i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały 2 – głosy, przeciw – 35 głosów, wstrzymujących się – 2 głosy). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło, w głosowaniu tajnym, nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Centralna Komisja nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania od uchwały Rady Wydziału [...]. Organ wskazał, iż przedmiotem oceny Rady Wydziału były osiągnięcie naukowe kandydatki – zgodnie z art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Postępowanie w tej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Postępowanie opiniodawcze wykazało, że zarzuty odwołującej nie są zasadne w stopniu pozwalającym na uchylenie uchwały Rady Wydziału. Recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów odwołującej, jednomyślnie twierdząc, że jej osiągnięcia naukowe nie spełniają wymagań określonych w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W ocenie recenzentów strona nie wniosła znacznego wkładu do rozwoju dyscypliny naukowej. Odwołanie wskazywało na naruszenie: ‒ art. 18a ust. 7 ustawy o stopniach naukowych poprzez brak zajęcia jednoznacznego stanowiska przez jednego z powołanych recenzentów – prof. dr hab. T. G., ‒ art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych poprzez naruszenie zasady rzetelności przez komisję habilitacyjną z uwagi na brak jednoznacznego stanowiska członków komisji habilitacyjnej podczas głosowania w przedmiocie podjęcia uchwały zawierającej opinię w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego odwołującej, ‒ art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia przesłanek, na podstawie których uchwała została podjęta. Strona zarzuciła także naruszenie wymagań wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165) poprzez nieuwzględnienie kryterium merytorycznej oceny dorobku naukowego habilitantki podczas dyskusji na posiedzeniu Rady Wydziału. Organ podkreślił, że recenzenci powołani przez Centralną Komisję jednomyślnie uznali, iż odwołanie nie powinno zostać uwzględnione. W ocenie prof. dr hab. J. R. Rada Wydziału miała wszelkie kompetencje formalne i merytoryczne do przeprowadzenia postępowania w tej sprawie. Przepis art. 18a ust. 7 ustawy o stopniach naukowych nie został również naruszony w sytuacji braku zajęcia jednoznacznego stanowiska przez recenzenta prof. dr hab. T. G. Wymóg wskazania jednoznacznego stanowiska nie wynika bowiem z przywołanego przepisu. W swojej opinii recenzent odnosi się do kryteriów stawianych przez art. 16 ustawy o stopniach naukowych oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165). Są to czytelne sekwencje oceniające poszczególne elementy dorobku naukowego habilitantki w przeważającej części negatywne. Recenzja pomimo błędnego wniosku odwołującej wskazała jednoznacznie stanowisko, gdyż na stronie 5, autor stwierdził, iż "trudno uznać tę pracę za dzieło naukowe wnoszące coś nowego i oryginalnego do dorobku nauk politycznych". Autor w punkcie 10 recenzji podniósł, że dostrzega poważne luki teoretyczne, metodologiczne i bibliograficzne w ocenianej pracy. Odwołująca nie ma racji, wskazując na naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Wbrew twierdzeniu strony, przepisu art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych nie można w drodze analogii stosować do komisji habilitacyjnej. Fakt wstrzymania się od głosu przez członków komisji, nie przesądza o naruszeniu zasady rzetelności. Każda osoba ma prawo wybrać jeden z trzech możliwości oddania głosu i jest to autonomiczna decyzja każdego uczestnika głosowania. Zdaniem organu zarzut naruszenia art. 18a ust. 11 ustawy w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu przesłanek, w oparciu o które uchwała została podjęta, również nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie uchwały zawiera bowiem merytoryczne argumenty doceniające walory dorobku naukowego habilitantki, ale także merytoryczne argumenty eksponujące liczne wady i braki w jej monografii pt. [...], która została zgłoszona jako główne osiągnięcie naukowe w przewodzie habilitacyjnym. W ocenie Centralnej Komisji nie zostały naruszone również wymagania wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165) poprzez nieuwzględnienie kryterium merytorycznej oceny dorobku naukowego habilitantki podczas dyskusji na posiedzeniu Rady Wydziału. Zdaniem organu trudno zgodzić się z habilitantką, że dyskusja dotycząca statusu dyscypliny, czy też badań [...] nie jest merytoryczna, skoro właśnie zarzuty recenzentów dotyczyły braku wkładu habilitantki do [...], a nawet wątpliwości, czy praca zawiera się w obszarze [...]. Korelacja pomiędzy dyskusją podczas obrad Rady Wydziału, a uwagami recenzentów w przykładzie podanym przez odwołującą jest ewidentna. Przepisy wskazują jednoznacznie, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz odwołująca musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Zdaniem organu już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie recenzenci wskazali, że odwołująca nie wykazała się znacznym wkładem w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej. Przy ocenie akademickiego dorobku kandydatki Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów kieruje się wewnętrznymi kryteriami, a w razie wątpliwości może powołać dodatkowych recenzentów. W niniejszej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły. Po wnikliwym zbadaniu argumentów skarżącej Centralna Komisja nie znalazła podstaw uzasadniających przyjęcie odwołania od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego. W tej sytuacji Centralna Komisja postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie. Centralna Komisja nadmieniła, że opinie komisji habilitacyjnej w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia naukowego nie są objęte dyspozycją przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. W tej sytuacji przedmiotem odwołania może być tylko końcowa uchwała rady jednostki organizacyjnej odmawiająca nadania stopnia naukowego. D. S. wiosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2018 r. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem: ‒ art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych poprzez brak uchylenia uchwały, mimo iż naruszała ona prawo, ‒ art. 18a ust. 10 ustawy poprzez przeprowadzenie rozmowy z habilitantem, mimo braku szczególnego przypadku uzasadnionego wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, ‒ art. 18a ust. 7 ustawy poprzez brak oceny w niekonkluzywnej recenzji prof. G. spełnienia przesłanek ustawowych awansu habilitacyjnego oraz brak odniesienia się do kryteriów ustalonych w oparciu o art. 16 ustawy, ‒ art. 16 ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 7 ustawy poprzez ograniczenie w recenzji dr hab. P. oceny spełnienia przesłanek awansu habilitacyjnego do tzw. osiągnięcia głównego, kiedy to ono stanowi jedynie warunek formalny "dopuszczenia" do postępowania a ocenie podlegać powinny wszystkie osiągniecia, oraz poprzez uznanie, że strona nie spełnienia kryteriów warunkujących uzyskanie stopnia doktora habilitowanego w sytuacji, gdy takich kryteriów przepisy prawa nie określają, ‒ art 18a ust. 11 ustawy polegające na przeprowadzeniu głosowania w przedmiocie opinii rady wydziału wbrew praktyce, co mogło spowodować, że członkowie Rady zamierzający głosować przeciw zwyczajowo postawionemu jako pierwszy wnioskowi zgodnemu z rekomendacją komisji, de facto oddali głos przeciw wnioskowi, ‒ art. 20 ust. 1 w zw. z art. 18a ust. 10 ustawy poprzez niezachowanie wymogu bezwzględniej większości głosów popierających uchwałę komisji habilitacyjnej, której głosy rozłożyły się 1:2:4 (wstrzymujące się), ‒ art. 16 ustawy oraz przepisów rozporządzenia określających kryteria oceny osiągnięć poprzez głosowanie części członków rady w oparciu o inne niż określone w prawie kryteria i przesłanki nadawania stopnia, ‒ art. 156 § 1 pkt 2 odpowiednio stosowanego k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez Centralną Komisję wobec uchwały, która nie spełnia wymagań art. 20 ust. 1 ustawy w zw. z art. 18a ust. 11 ustawy, gdyż zapadła pomimo braku uchwały komisji habilitacyjnej, która nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów, ‒ art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy poprzez wydanie decyzji bez oznaczenia strony. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały, ewentualnie o uchylenie decyzji Centralnej Komisji oraz uchwały Rady Wydziału w całości. Wniosła o zobowiązanie Centralnej Komisji do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca nadmieniła, iż jej odwołanie uzyskało znaczącą przewagę głosów (24:8:3) poparcia samej Rady. Organ I instancji sam zawnioskował o uwzględnienie odwołania. Dziwi zatem decyzja CK oraz fakt przemilczenia opinii Rady popierającej odwołanie. Ponadto w protokole z posiedzenia komisji habilitacyjnej wątpliwości jakimi uzasadniono przeprowadzenie rozmowy powiązano z niekonkluzywną recenzją dr hab. T. G., co nie stanowi spełnienia ustawowej przesłanki z art. 18a ust. 10 ustawy. W toku rozmów poruszano różne zagadnienia jednak nie przeprowadzono dyskusji na temat dotyczący wątpliwości odnośnie dokumentacji osiągnięć naukowych. CK tego uchybienia nie wychwyciła i nie rozważyła. Skarżąca podniosła, że recenzja prof. G. jest niekonkluzywna, nie wskazuje bowiem, czy dorobek naukowy spełnił przesłanki znacznego wkładu i istotnej aktywności. Użycie przez prof. G. słów: "trudno uznać tę pracę za dzieło naukowe wnoszące coś nowego i oryginalnego do dorobku [...]", zdaniem strony, nie może być uznane za niespełnienie przesłanki ustawowej "znacznego wkładu" i "istotnej aktywności" (art. 16 ust. 1 ustawy). Skarżąca podkreśliła, że brak jest w przepisach ustawy jednoznacznie określonej przesłanki materialno-prawnej nadania stopnia naukowego. Część członków Rady Wydziału nie miała wiedzy o obowiązującym rozporządzeniu i zawartych w nim kryteriach nadania stopnia naukowego. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), dalej: "P.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882 ze zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Instytucję postępowania habilitacyjnego normuje art. 18a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Wskazuje on m.in., że postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (...) (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11). Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego, zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy, może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Z powyższego wynika, iż postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikających ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ww. ustawy w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Z powyższego wynika, że Centralna Komisja, mimo iż jest organem odwoławczym, prowadzi w pewnym zakresie własne postępowanie dowodowe, choć ograniczone jedynie do ww. postępowania opiniodawczego. Z tego powodu organ ten jest organem, który musi stosować w prowadzonych przed nim postępowaniach przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż musi dokonywać oceny, nie tylko materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed Radą Wydziału, ale i materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu odwoławczym. Kontrolę zatem zaskarżonej uchwały Rady Wydziału należy w tym wypadku rozumieć jako kontrolę dokonywaną w sposób wszechstronny (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 838/08, z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08, z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2052/11 publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu odwoławczym, winny więc odnosić się również do tych aspektów, których dotyczyły opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu przed Radą. Pokreślić też wypada, że żaden przepis ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie zawiera ograniczenia w tym zakresie recenzentów powołanych w postępowaniu przed Centralną Komisją, a ponieważ, jak wyżej wspomniano, organ ten jest z mocy ustawy obowiązany również do zebrania materiału dowodowego w postaci wspomnianych opinii i musi materiał ten rozpatrzyć w sposób wyczerpujący i wszechstronny, to oznacza, że Centralna Komisja musi, by skontrolować prawidłowość zaskarżonej uchwały, najpierw sama dokonać oceny dorobku naukowego kandydata do stopnia naukowego i rozprawy naukowej. Podkreślić jednocześnie należy, że przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji. Jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą więc zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest bowiem, jak wskazano wyżej, tylko do uzyskania recenzji (art. 35 ust. 3 ustawy). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, iż recenzenci powołani przez Centralną Komisję, w osobach prof. dr hab. J. R. i prof. dr hab. A. N., jednogłośnie stwierdzili, że osiągnięcia naukowe skarżącej nie spełniają wymagań określonych w art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W ocenie tych recenzentów skarżąca nie wniosła znacznego wkładu do rozwoju dyscypliny naukowej, a odwołanie skarżącej nie zasługuje na poparcie. Jak już była o tym mowa powyżej, Sąd nie jest uprawniony do oceny trafności opinii recenzentów, z tego też powodu zarzut naruszenia art. 16 ust 1 u.s.n. nie może zostać uwzględniony. Rozpatrując odwołanie, Centralna Komisja odniosła się w sposób szczegółowy do zarzutu skarżącej dotyczącego braku jednoznacznego stanowiska w recenzji prof. dr hab. T. G., który pełnił rolę recenzenta w postępowaniu przed organem I instancji. Centralna Komisja zwróciła uwagę, iż recenzent ten na stronie 5 recenzji stwierdził, że "trudno uznać tę pracę za dzieło naukowe wnoszące coś nowego i oryginalnego do dorobku [...]". Ponadto autor ten w punkcie 10 recenzji dodał, że dostrzega poważne kuki teoretyczne, metodologiczne i bibliograficzne w ocenionej pracy. W światle powyższego, organ odwoławczy trafnie przyjął, zdaniem Sądu, iż wspomniany recenzent odniósł się do kryteriów stosowanych w art. 16 ustawy, a poszczególne elementy dorobku naukowego habilitantki w przeważającej części zostały ocenione negatywnie. Zarzut naruszenia art. 18a ust. 7 ustawy, polegający na braku zajęcia jednoznacznego stanowiska przez jednego z powołanych recenzentów – prof. dr hab. T. G. nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Nie może także odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 18a ust. 10 ustawy. Stosownie do tego przepisu komisja habilitacyjna, w szczególnych przypadkach uzasadnionych wątpliwościami dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. Przeprowadzenie zatem rozmowy o osiągnięciach i planach naukowych należy do uprawnień komisji. Komisja habilitacyjna w procesie podejmowania uchwały zawierającej opinię stwierdza, czy ma wątpliwości co do osiągnięć naukowych kandydata. Oznacza to, że wykorzystanie tej możliwości nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji Centralnej Komisji oraz utrzymanej nią w mocy odmownej uchwały rady wydziału. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18a ust. 11, stwierdzić należy, iż z art. 20 ust. 1 ustawy wynika, zdaniem Sądu, iż wymóg bezwzględnej większości oddanych głosów dotyczy uchwały rady jednostki organizacyjnej o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, a nie uchwały komisji habilitacyjnej. Uchwały komisji habilitacyjnej zapadają zatem zwykłą większością głosów. Wobec powyższego uznać należy, iż komisja habilitacyjna podjęła skuteczną uchwałę w przedmiocie wniosku habilitacyjnego skarżącej. Z akt sprawy wynika również, iż komisja habilitacyjna negatywnie zaopiniowała wniosek o nadanie skarżącej stopnia doktora habilitowanego (uchwała z dnia [...] lutego 2017 r.). Opinia ta podjęta została w oparciu o recenzje wydane w postępowaniu habilitacyjnym. Uzasadnienie tej opinii wskazuje, jakimi argumentami kierowała się komisja habilitacyjna. Zarzut naruszenia art. 16 ustawy nie jest zatem trafny. Dodać wreszcie należy, iż – jak to wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie znajduje zastosowanie w odniesieniu do uchwał rad jednostek organizacyjnych (rad wydziałów) podejmowanych w postępowaniu habilitacyjnym. Nie może zatem odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 18a ust. 11 ustawy. Reasumując, Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W postępowaniu tym nie doszło także do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim miały one zastosowanie w tym postępowaniu. Sąd nie był natomiast uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Podsumowując, Sąd stwierdza, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centralna Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.