II SA/Wa 1575/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A.L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby 1. oddala skargę w części dotyczącej ustalenia zdolności do służby, 2. odrzuca skargę w części dotyczącej związku schorzenia ze służbą. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (zwana dalej: "CKL") orzeczeniem z [...] lipca 2018r. utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (zwana dalej: "RKL") z [...] maja 2018r., na mocy którego A. L. (zwany dalej: "Skarżącym") uznano za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej (zwana dalej: "PPS"). W podstawie prawnej podano m.in. ustawę z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin (Dz.U. z 2018r., poz. 132), art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej (Dz. U. z 2018, poz. 481, zwana dalej: "u.k.l.) oraz rozporządzenia z 19 grudnia 2014r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014r., poz. 1898). CKL w uzasadnieniu ww. decyzji wskazała, że u Skarżącego, zgodnie z orzeczeniem RKL, rozpoznano: - dyskopatię L3, L4 i L4-L5 z upośledzeniem sprawności ruchu - chondromalacja rzepki; artroskopia kolana prawego - częściowe wycięcie togu tylnego MM; NMR kręgosłupa, lędźwiowo-krzyżowego (L-S): krążek L3-L4 i L4-L5 o degeneracyjnie obniżonej wysokości z widoczną wypukliną uciskająca worek oponowy, zwężająca zachyłek boczny prawy, z cechami konfliktu krążkowo-korzeniowego; przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S; dyskopatia L3-L4 i L4-L5 (§ 55 pkt 2, r. 8, kat C załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014r.), - astmę oskrzelową dobrze kontrolowaną (§ 32 pkt 5, r. 8, kat. B załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014r.); - zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych, szczególnie prawego, po leczeniu operacyjnym (§ 58 pkt 1, r. 8, kat, B załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014r.), - nadciśnienie tętnicze dobrze kontrolowane, bez powikłań narządowych (§ 47 pkt 1, r. 8, kat B załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014r.). Powyższe schorzenia stwierdzono na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego i dokumentacji medycznej. Zdaniem RKL dysfunkcja układu ruchu w przebiegu wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowo-krzyżowej czyni badanego całkowicie niezdolnym do służby w PSP, lecz nie ograniczają zdolności do podjęcia pracy. Dyskopatia L3-L4 i L4-L5 z upośledzeniem sprawności ruchu daje podstawę do zakwalifikowania Skarżącego do kategorii C zdolności do służby i orzeczenie III grupy inwalidzkiej niepozostającej w związku ze służbą w PSP i nie powstałej wskutek wypadku/choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Pozostałe schorzenia Skarżącego (wymienione w pkt 11 ppkt 2-4 orzeczenia RKL) nie sięgają granic inwalidztwa, wobec czego zostały zakwalifikowane według kategorii B zdolności do służby. Skarżący w odwołaniu z [...] maja 2018r., uzupełnionym pismem z [...] maja 2018r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uwzględnienie choroby płuc (astma) jako związanej ze służbą. Skarżący podkreślił, że chorobę tą nabył po akcji ratowniczo-gaśniczej w warunkach zimowych. Po chorobie wystąpiła dychawica oskrzelowa, a następnie zdiagnozowano astmę oskrzelową z napadami duszności, po której Skarżącego zabrano na pogotowie, gdzie podano leki, a następnie przeniesiono na stanowisko kierownika. Leczenie sanatoryjne zdiagnozowało astmę oskrzelową i Skarżący pozostaje pod stałą opieką pulmonologa, codziennie zażywa leki i ma zdiagnozowaną astmę oskrzelową przewlekłą umiarkowaną. Skarżący zwrócił uwagę na pozostałe schorzenia: dyskopatie, wypukliny, które wiążą się z dźwiganiem w pracy urządzeń oraz na nadciśnienie tętnicze. CKL w uzasadnieniu orzeczeniu wskazało, że Skarżący w czasie badania komisyjnego skarżył się bóle kręgosłupa, okresowy kaszel, duszności, bóle głowy. Zdaniem CKL w badaniu przedmiotowym z odchyleń stwierdzono - ograniczenie przodopochylenia w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (odległość palce - podłoga - 30 cm), słabszy odruch skokowy po stronie lewej. Poza tym bez odchyleń. Z dostarczonej dokumentacji medycznej wynika dyskopatia w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (w badaniu rezonansem magnetycznym – 2016r. wypadanie krążków międzykręgowych L3/L4 bez ucisku na korzenie, a w przestrzeni L4/L5 wypuklina z konfliktem korzeniowym) leczona przez neurologa, ambulatoryjnie. Okresowo nasilenie dolegliwości. Poza tym leczony z powodu nadciśnienia tętniczego, konsultowany kardiologicznie w 2018r. (echo serca - nie stwierdzono zmian), nie wywołało to zmian narządowych i nie powoduje inwalidztwa, choć wymaga leczenia. Leczony w związku z rozpoznaniem astmy oskrzelowej. Od 1998r. pozostaje w kontroli w poradni pulmonologicznej (lek. [...]), porady sporadyczne 1-2x w roku, hospitalizowany 1x-1998r. - zaostrzenie astmy. Spirometria wykonana 18.07.2018r. - obturacja stopnia umiarkowanego. Brak dokumentacji o zaostrzeniach astmy, nie było konieczności leczenia szpitalnego, ani wizyt w oddziałach ratunkowych. Z dosłanych informacji dotyczących warunków służby funkcjonariusza ([...].) wynika, że odwołujący brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych w 2016r. - 56 razy, w 2017r. - 40 razy. Brak w dokumentacji medycznej - wzmianki o pogorszeniu stanu zdrowia Skarżącego po tych akcjach. Dodatkowo astma oskrzelowa jest dobrze kontrolowana bez istotnych odchyleń w badaniach wydolnościowych. Ogranicza zdolność do służby, wymaga kontroli i stosowania leków, ale nie czyni badanego inwalidą. Zdaniem CKL dolegliwości bólowo-korzeniowe na tle dyskopatii w odcinku lędźwiowym kręgosłupa czynią badanego Inwalidą trzeciej grupy, bez związku ze służbą. Stwierdzane nadciśnienie tętnicze, bez zmian narządowych, nie powoduje inwalidztwa, ale wymaga leczenia. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] sierpnia 2018r. Skarżący wskazał, że jestem emerytem PSP i zaskarża w całości ww. decyzję RKL z [...] maja 2017r. i ww. orzeczenie CKL z [...] lipca 2018r. Celem badania przez komisje lekarski miało być ustalenie związku poszczególnych chorób Skarżącego ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. RKL i CKL stwierdziły, że choroby nabyte nie mają związku ze służbą, z czym Skarżący się nie zgodził i podkreślił, że: a) w orzeczeniu RKL występuje niezgodność w pkt 10 i 11. W pkt 10 jest zapis Spirometria: 1 zaburzenia wentylacji o typie obstrukcji stopnia umiarkowanego, co jest zgodne z zaświadczeniem lekarskim Pulmonologa w [...], a w pkt 11 rozpoznano astmę oskrzelową - wedle § 32.5 r.8 kat.B - astma stopnia łagodnego, a powinien być § 32.6 kat.C - astma stopnia umiarkowanego (zgodnie z rozporządzeniem z 19 grudnia 2014r.; b) RKL pominęła istotny diagram EKG wysiłkowego "słabo dodatni" i nadciśnienia tętniczego 11 stopień wg WHO (potwierdzone przez kardiologa - dokumentację dodatkową, dostarczoną do CKL 11.07.2018r.). Skarżącego po przeanalizowaniu badania EKG wysiłkowego z 28.06.2018r. skierowano 30.07.2018r. do Szpitala na dalszą diagnostykę (TK żył, tętnic); c) RKL w pkt 4 wskazała, że: inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, a w pkt 5, że nie powstało wskutek wypadku/choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby – z czym Skarżący się nie zgadza, gdyż rozpoczynając służbę w Straży Pożarnej 30 lat temu, był zdrowy, a schorzenia wskazane w orzeczeniu nabył w trakcie służby, w której z oddaniem służył Polsce i Polakom, kiedy wszystkich swoich dolegliwości nie zgłaszał przełożonym, a lekarzom specjalistą (pulmonolog, kardiolog, ortopeda, lekarz rodzinny - ciągły nadzór, wraz z lekami), co było błędem, a przedstawione przeze mnie dzisiaj wyniki i zdrowie nie mają wartości według ww. orzeczeń. Lekarze w [...] twierdzą inaczej, a lekarze w [...] inaczej. CKL rozpatrzyła akcje ratowniczo-gaśnicze w latach 2016 i 2017 mojej służby, a Skarżący zgłaszał dolegliwości lekarzom. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł dotychczasową argumentację prezentowaną w odwołaniu o nabyci astmy oskrzelowej przewlekłej umiarkowanej, po przebytej chorobie ostrego zapalenia płuc, po akcji ratowniczo gaśniczej, podczas prowadzonej długotrwałej akcji w warunkach zimowych, podczas gaszenia stodoły (1997r). Do służby przyjęty zostałem w grudniu 1989r. Po chorobie wystąpiła dychawica oskrzelowa, a następnie zdiagnozowano astmę oskrzelową z napadami duszności, po której zostałem zabrany na pogotowia, gdzie podano leki. W 1998r. Skarżącego skierowano do do Szpitala w [...] i przeprowadzono dodatkowo testy uczuleniowe (uczulony na pytki traw, topoli). Skarżący jest pod stałą opieką pulmonologa w [...]. W jego ocenie astma oskrzelowa nasiliła się w przewlekle umiarkowaną, co potwierdziły kolejne badania spirometryczne. Skarżący codziennie zażywa leki wziewne: Fostex, Alvesco, Ventolin doraźnie – w razie wystąpienia silnych duszności. Po skończeniu Fostex, OuoResp (proszek wziewny). Skarżący do RKL i CKL przedstawił zaświadczenie od pulmonologa i kolejne z opinią i z wynikiem spirometrii, świadczące o astmie oskrzelowej przewlekle umiarkowanej, a mimo to CKL wskazała, że "porady sporadyczne 1-2 razy w roku", choć specjalista pulmonolog w [...] wydał informację do lekarza rodzinnego, że w razie skończenia się leków, ma je przepisać. Wizyty Skarżącego odbywają się co 3-4 miesiące, gdyż taki jest terminarz przyjęć specjalisty. Skarżący wskazał, że powodem decyzji o zakończeniu prawie 30-letniej służby było męczenie się i dychawice, które z wiekiem się nasiliły i podtrzymały decyzję przejścia na świadczenie emerytalne. Astma oskrzelowa przewlekle umiarkowana jest wedle z ww. rozporządzenie chorobą z § 32.6. kat C. Skarżący stwierdził, że kolejna choroba, która wiąże się ze służbą (praca na Podziale Bojowym, gdzie dźwigał motopompy, pilarki na wysokościach, skokochrony, namioty; prowadził działania ratowniczo-gaśnicze w trudnych warunkach, ćwiczenia bojowe oraz sport pożarniczy: równoważnie, skoki przez ściany, wspinalnie po drabinie hakowej itp.), a z którą zmaga się od lat i leczy ortopedycznie (rehabilitacje) to dyskopatia L3-L4 o nieznacznie obniżonej intensywności sygnału z wypukliną modelującą worek oponowy, L4-L5 o degeneracyjnej obniżonej wysokości i intensywności sygnału z wypukliną uciskającą worek oponowy, zwężający boczny prawy otwór międzykręgowy prawy z cechami konfliktu krążkowo-korzeniowego. Skarżący ma też zmiany zwyrodnieniowe stawów kolan, szczególnie prawego po leczeniu operacyjnym (chonodromalacja rzepki, wycięcie łąkotki przyśrodkowej- dalsze leczenie w trakcie). Urazy te nabył podczas trwania służby w PSP, co uwzględniła komisja, choć nie widzi związku tego ze służbą i wskazuje, że zakres badania warunków służby dotyczył udziału w działaniach ratowniczych w latach 2016-2017. Tych działań w ciągu okresu służby były setki. Skarżący powołał się również na nadciśnienie tętnicze i wskazał, że do końca życia będzie musiał zażywać lek i wymaga dalszej diagnostyki. Chorobę tę nabył w trakcie służby w PSP z uwagi na ciągłe stresy powodowany zmiennością akcji, podejmowanie trudnych decyzji, dyspozycją, alarmami w porach nocnych, wielokrotnie oglądanego rozczłonkowanych zwłok, itp., które spotęgowały chorobę. Skarżący wskazał, że dołączył dokumentację medyczną do akt. 3. CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi w zakresie ustalenia zdolności do służby i o odrzucenie skargi w zakresie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby. W uzasadnieniu podtrzymała dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. 4. Skarżący w piśmie procesowym z [...] maja 2019r. poinformował, że w całości zaskarżył ww. decyzję CKL i podniósł, że ze względu na stan zdrowia i zabieg operacyjny, który wyznaczono na [...] maja 2019r. nie będę mógł uczestniczyć w rozprawie, ani też zapoznać się z aktami zgromadzonymi w sprawie. Skarżący podtrzymał ponadto argumentację zawartą w skardze. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga ponadto w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."). 2. Sąd stwierdza po pierwsze, że mając powyższe na względzie, uznał, że skarga na ww. orzeczenie CKL [...] lipca 2018r., utrzymujące w mocy ww. orzeczenie RKL z [...] maja 2018r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych przez ww. komisję lekarskie schorzeń ze służbą i zdolności do pracy jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tym samym Sąd nie mógł wziąć pod rozwagę wszelkich argumentów Skarżącego podniesionych w skardze i uzupełniającym ją piśmie procesowym, a odnoszących się do określenia inwalidztwa, związku schorzeń, stwierdzonych przez RKL i CKL, ze służbą i zdolnością do pracy. Sąd wyjaśnia ponadto, że ustawodawca określając tryb postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w u.k.l. przewidział, że ww. komisje lekarskie oceniają, na podstawie badań, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają o tym, czy niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również i stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, orzeczenia ww. komisji lekarskich można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana. Na kanwie tychże w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy, czy też kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21 maja 2015r. sygn. akt I OSK 2978/13, 9 listopada 2009r. sygn. akt I OSK 354/09, dostępne na www.nsa.gov.pl, oraz postanowienie NSA z 6 listopada 2000r. sygn. akt OSA 1/00, publ. ONSA 2001/2/47). Drugą grupę orzeczeń wydawanych przez komisje lekarskie stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, stanowiąc jedną z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą oraz nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 93/10, 29 maja 2008r. sygn. akt II OSK 667/08, 22 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 220/10, dostępne na www.nsa.gov.pl, uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999r. sygn. akt III ZP 9/99, OSNAPiUS z 2000/5/167, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienia NSA z: 6 listopada 2000r. sygn. akt OSA 1/00, publ. ONSA 2001/2/47, 21 lutego 2013r. sygn. akt I OSK 251/13, dostępne na www.nsa.gov.pl). W konsekwencji należy stwierdzić, że od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny zdolności do służby funkcjonariuszy PSP, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast od orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza PSP i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Sąd reasumując tą część rozważań stwierdza, że skoro Skarżący w petitum skargi, jak również w piśmie ją uzupełniającym zaskarżył ww. orzeczenie CKL w całości, a więc także w zakresie dotyczącym ustalenia związku schorzeń ze służbą oraz określeniem grupy inwalidztwa, i w tym zakresie formułował wiele zarzutów i podniósł wiele argumentów, należało uznać, że skarga do Sądu administracyjnego z tego zakresu była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na mocy ww. przepisu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. 3. Sąd stwierdza ponadto - uznając za dopuszczalną skargę na ww. orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia kategorii zdolności do służby Skarżącego w PSP, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby m.in. w PSP, ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby; 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Stosownie do art. 32 ust. 1 u.k.l. rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie zarówno kandydatów do służby, jak i funkcjonariuszy, w tym PSP oraz sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 u.k.l.). Stosownie do art. 34 u.k.l. rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza PSP do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne. Zgodnie z art. 35 u.k.l. w przypadku orzeczenia niezdolności do służby rejonowa komisja lekarska orzeka również o grupie inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym, m.in. funkcjonariuszy PSP oraz ich rodzin. W myśl art. 38 ust. 1 u.k.l. rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Zgodnie zaś z art. 39 ust. 1 u.k.l. orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 u.k.l. Z ostatniego z wymienionych przepisów wynika, że rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również: 1) w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej; 2) w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa i Centralnego Biura Antykorupcyjnego doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze, oraz w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2 - odpowiednio wykazami chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wykazami norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu. Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawarto w załączniku do ww. rozporządzenia z 19 grudnia 2014r., które wydano na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 u.k.l. Zaznaczyć należy, że kontrola przez Sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności funkcjonariuszy do służby w PSP obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami ww. u.k.l. oraz ww. rozporządzenia wykonawczego. Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne. Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W ocenie Sądu w sprawie orzekały - zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji - właściwe miejscowo i rzeczowo komisje lekarskie, stosownie do art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 u.k.l. RKL, stosownie do art. 40 ust. 1 u.k.l. orzekała w składzie trzech lekarzy, którzy podpisali ww. orzeczenie. RKL dokonała oceny stanu zdrowia Skarżącego na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego i dokumentacji medycznej, rozpoznając u Skarżącego: - dyskopatię L3, L4 i L4-L5 z upośledzeniem sprawności ruchu - chondromalacja rzepki; artroskopia kolana prawego - częściowe wycięcie togu tylnego MM; NMR kręgosłupa, lędźwiowo-krzyżowego (L-S): krążek L3-L4 i L4-L5 o degeneracyjnie obniżonej wysokości z widoczną wypukliną uciskająca worek oponowy, zwężająca zachyłek boczny prawy, z cechami konfliktu krążkowo-korzeniowego; przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S; dyskopatia L3-L4 i L4-L5 (§ 55 pkt 2, r. 8, kat C załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014r.), - astmę oskrzelową dobrze kontrolowaną (§ 32 pkt 5, r. 8, kat. B załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014r.); - zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych, szczególnie prawego, po leczeniu operacyjnym (§ 58 pkt 1, r. 8, kat, B załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014r.), - nadciśnienie tętnicze dobrze kontrolowane, bez powikłań narządowych (§ 47 pkt 1, r. 8, kat B załącznika do rozporządzenia z 19 grudnia 2014r.). Zdaniem RKL dysfunkcja układu ruchu w przebiegu wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowo-krzyżowej czyni badanego całkowicie niezdolnym do służby w PSP, lecz nie ograniczają zdolności do podjęcia pracy. Dyskopatia L3-L4 i L4-L5 z upośledzeniem sprawności ruchu daje podstawę do zakwalifikowania Skarżącego do kat C zdolności do służby i orzeczenie III grupy inwalidzkiej niepozostającej w związku ze służbą w PSP i nie powstałej wskutek wypadku/choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Pozostałe schorzenia Skarżącego (wymienione w pkt 11 ppkt 2-4 orzeczenia RKL) nie sięgają granic inwalidztwa, wobec czego zostały zakwalifikowane według kategorii B zdolności do służby. CKL, przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia, wystąpiła natomiast, mając na względzie podniesione przez Skarżącego zarzuty w odwołaniu, do Komendanta Powiatowego PSP o uszczegółowienie warunków służby Skarżącego i w związku z uzyskaną informacją o przebiegu służby, także w latach 2016-2017, nie znalazła podstaw do zmiany orzeczenia RKL. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji CKL wynika ponadto, czego nie kwestionuje Skarżący, że jakkolwiek Skarżący był leczony z powodu opisanych w wydanych w sprawie orzeczeniach chorób, tym niemniej nie przedłożył dokumentacji z tego zakresu w trakcie służby, w tym także o zaostrzeniach astmy w ostatnich latach, gdy uczestniczył bezpośrednio w wielu działaniach ratowniczych: w 2016r. – 56 razy, w 2017r. – 40 razy. Dodatkowo CKL wskazało, że bezpośredni udział Skarżącego w tych działaniach nie wiązał się z koniecznością leczenia szpitalnego i wizyt w oddziałach ratunkowych. Organ administracyjny wziął też pod rozwagę okoliczności podnoszone przez Skarżącego w odwołaniu, wskazując, że Skarżący pozostaje od 1998r. pod kontrolą poradni pulmonologicznej związku z rozpoznaniem astmy oskrzelowej, na podstawie dokumentacji medycznej organ wskazał też, że Skarżący, choć wymaga leczenia, był hospitalizowany dawno temu 1x-1998r. Spirometria wykonana 18.07.2018r. - obturacja stopnia umiarkowanego. CKL odniosło się również do podnoszonej przez Skarżącego okoliczności nadciśnienia tętniczego, wskazując, że Skarżący był konsultowany kardiologicznie w 2018r. (echo serca - nie stwierdzono zmian), nie wywołało to zmian narządowych i nie powoduje inwalidztwa, choć wymaga leczenia. Nie można więc zgodzić się ze Skarżącym, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest niedostateczne i niepełne, czy też pomija jakiekolwiek dokumenty medyczne. CKL w sposób adekwatny wyjaśnił, na jakiej podstawie dokonano kwalifikacji schorzeń Skarżącego wraz z kategoriami zdolności do służby. Do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) Skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby. Tym samym należało uznać, że CKL wydając zaskarżone orzeczenie wypełniła przesłanki wynikające zarówno z art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż wzięła pod uwagę całość zgromadzonej dokumentacji medycznej, a postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie z powołanymi wyżej przepisami. Prawidłowo ustalono stan faktyczny, a wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia są spójne i logiczne. W postępowaniu odwoławczym przeanalizowano materiał dowodowy zgromadzony przez komisję rejonową. CKL dokonała prawidłowej kwalifikacji rozpoznanego schorzenia, powołując się na prawidłowe przepisy prawa, w tym przede wszystkim na właściwe przepisy rozporządzenia z 19 grudnia 2014r. Sąd wyjaśnia ponadto, że nie znalazł podstaw do uznania, że CKL naruszyła § 32 pkt 5 ww. rozporządzenia z 19 grudnia 2014r. przy zakwalifikowaniu choroby układu oddechowego Skarżącego do kat. B, na podstawie znajdujących się w aktach badań, wywiadu i dokumentacji medycznej. Stwierdzić bowiem należy, że z badania spirometrii (k. 56 akt administracyjnych) , na którą powoływał się także Skarżący, wynika, że FEV 1/UC wynosi 59,9%. Natomiast ze szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności do § 32 rozporządzenia z 19 grudnia 2014r. wynika, że do zastosowania § 32 pkt 6 ppkt 3 ww. rozporządzenia (który zdaniem Skarżącego pominięto) PEF lub FEV powinno wynosić 60-80%. Natomiast w odniesieniu do § 32 pkt 5 ppkt 3 ww. rozporządzenia PEF lub FEV powinno wynosić poniżej lub być równie 80%. Sąd nie uznał w związku z tym, że CKL naruszyło podany w orzeczeniu przepis § 32 pkt 5 ppkt 3 rozporządzenia z 19 grudnia 2014r. przez uznanie, że u Skarżącego występuje astma oskrzelowa przewlekła łagodna, gdyż pozwalały na taką ocenę badania Skarżącego, jak i znajdująca się w aktach dokumentacja medyczna. Sąd w związku z tym uznaje, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. CKL, wydając zaskarżone orzeczenie działała zgodnie z prawem, powołując właściwe przepisy i wyjaśniając przesłanki, którymi kierowała się wydając zaskarżone orzeczenie. 4. Sąd wskazuje też, że głównym zarzutem odwołania, jak i skargi do WSA w Warszawie było nieuznanie schorzeń za pozostające w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby. Skarżący, co do zasady, nie kwestionował kategorii zdolności do służby, z której został zwolniony [...] stycznia 2018r.). Sąd stwierdza ponadto, że oceny CKL w zakresie dolegliwości bólowo-korzeniowe na tle dyskopatii w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, które czynią badanego Inwalidą trzeciej grupy, bez związku ze służbą, jak również stwierdzone przez CKL nadciśnienie tętnicze, bez zmian narządowych, które nie powoduje inwalidztwa, ale wymaga leczenia, jak również stwierdzenie, że astma oskrzelowa, dobrze kontrolowana, bez istotnych odchyleń w badaniach wydolnościowych, ogranicza zdolność do służby, wymaga kontroli i stosowania leków ale nie czyni badanego inwalidą – nie podlegają ocenie przez Sąd administracyjny z uwagi na brak kognicji, o czym mowa w pkt 2 niniejszego uzasadnienia wyroku. 5. Sąd, mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w puncie pierwszym sentencji, a mając na względzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji.